کد خبر: kaND زمان: 12:55 1397/10/20   بازدید: 38885

گفت و گوی مفصل "ورزش سه" با محمد بنا به بهانه بازگشت

از گریه ریو تا رویاهای توکیو با آقای خاص کشتی ایران

سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی گفت: همین که اسم محمد بنا می آید، می گویند باید 4 طلای المپیک بگیری!

به گزارش "ورزش سه"، آقای خاص کشتی، لقبی برازنده برای اوست. حتی در 60 سالگی ذره ای از انگیزه اش در تمرینات کم نشده و پا به پای شاگردان در روزهای شلوغ اردوی تیم ملی با آنها سرشاخ می شود و نکات را یادآوری می کند. برای یک کشتی گیر شاید در یک تمرین بیش از نیم ساعت وقت بگذارد؛ اما باید فنونی که می خواهد را به آن فرنگی کار یاد بدهد. 


همین رفتارها و مجموعه اتفاقات بود که باعث شد محمد بنا به یک رکورد تاریخی در المپیک لندن دست پیدا کند. 3 مدال طلای تکرار نشدنی کشتی فرنگی در المپیک 2012 باعث شد تا نام این مربی در تاریخ کشتی ایران جاودانه شود.


حالا بعد از چند بار رفت و برگشت بازهم محمد بنا را در خانه کشتی روی تشک می بینیم که با نسلی جدید می خواهد دست به یک کار بزرگ بزند. خوش تیپ، با پرستیژ و ریزبین. این ها نکاتی است که با دیدن یک نوبت از تمرینات تیم ملی کشتی فرنگی از محمد بنا می توانید به زبان بیاورید. 


در حاشیه اولین اردوی تیم ملی کشتی فرنگی با محمد بنا درباره گذشته، حال و آینده خودش و تیمی که به آن دل بسته، همکلام شدیم. در ادامه مشروح صحبت های سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی با خبرنگار "ورزش سه" را می خوانید.


با دیدن این جوان ها انگیزه می گیرم


من کارم همین است که روی تشک بروم و به کشتی گیران نکات جدیدی یاد بدهم. تازه امروز کمی خسته بودم؛ وگرنه هر روز خیلی بیشتر از این انرژی دارم و با آنها سروکله می زنم. الان جوان های خوبی در اردو داریم و با دیدن آنها روحیه ام بالاتر می رود.  


فعلا سخت نمی گیرم؛ اردوی بعدی کنسل شد


هنوز خیلی به کشتی گیران خیلی سخت نمی گیرم. این اولین اردوی ما بود و اردوی بعدی هم که قرار بود از چند روز دیگر آغاز شود را به خاطر سرماخوردگی ها و آسیب دیدگی های زیاد در میان بچه ها لغو کردیم. قرار شد برای جام تختی خود کشتی گیران مستقیما از شهرشان به محل برگزاری مسابقات بیایند. 4 و 5 بهمن ماه جام تختی در اندیمشک برگزار می شود؛ اگرچه حدود 10 نفر که به جام وهبی امره اعزام می شوند به اضافه مهدی علیاری و حسین نوری در جام تختی روی تشک نمی روند. 

 


نمی خواهیم کشتی گیران را از بین ببریم


درست است که بردن و باختن در جام تختی مهم است؛ اما این را نگفتیم که این رقابت ها معیار اصلی ما برای انتخاب تیم جهت حضور در مسابقات قهرمانی آسیا است. منهای این 12 کشتی گیری که گفتم، همه فرنگی کاران باید در جام تختی کشتی بگیرند. مهدی علیاری تنها مدال آور کشتی فرنگی در مسابقات جهانی 2018 بود و پاداش مدالش را می گیرد. حسین نوری هم متاسفانه شرایط خوبی ندارد. او از نظر بدنی با توجه به مشکلات شخصی که دارد، شرایط خوبی ندارد. نمی خواهیم کشتی گیران را از بین ببریم و آنها را به زور به مسابقه بفرستیم. جایزه بزرگ اسپانیا، مجارستان و پیت لانسکی هم دیگر تورنمنت هایی هست که می توانیم بچه ها را در آن ها بسنجیم. گره هایی که در اوزان مختلف داریم، در همین تورنمنت ها باز می شود. 


امیدوارم سهمیه کامل را در جهانی 2019 بگیریم


ما امسال زیاد به فکر رنکینگ نیستیم. برای کسب سهمیه المپیک اول از همه مسابقات جهانی 2019 را داریم که 5 نفر آن سهمیه می گیرند. امیدوارم همه فرنگی کاران بتوانند در همین رقابت ها سهمیه شان را کسب کنند. اگر هم نشد، بعد از آن چند مسابقه سر راه کشتی گیران قرار داده شده تا بتوانند با فینالیست شدن سهمیه کسب کنند. 


طلایی های لندن دیگر شرایط بازگشت ندارند


قبلا هم گفتم نفراتی مثل حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی بزرگ هستند و به اندازه کافی برای تیم ملی زحمت کشیدند و افتخار کسب کردند. نگاه من به عنوان سرمربی که سال ها با آنها کار کردم، این است که این نفرات دیگر شرایط بودن در اردوی تیم ملی و اعزام به مسابقات را ندارند. قاسم رضایی که 2 مدال المپیک دارد، با اینکه بدنش نسبتا آماده است؛ اما به مردم شهرش کمک می کند و در آمل آموزش کشتی به نوجوانان می دهد. 

 

سوریان هم مثل یوسین بولت با خاطره تلخ رفت

 

حمید سوریان که موضعش مشخص است و علاقه ای به بازگشت بعد از المپیک ریو نشان نداد. برخی می گویند شاید او با خاطره ای تلخی رفته و باید برگردد و یک مدال بگیرد؛ اما اینطور نیست. بالاخره هر کشتی گیری شکست می خورد. اصلا تا شکست نخوری، نمی روی. خیلی از قهرمان های بزرگ جهان بوده اند که با شکست دنیای قهرمانی شان به اتمام رسیده و حمید هم یکی از آنهاست. خیلی کم در کشتی و حتی سایر رشته ها پیش می آید که قهرمانان بزرگ با خاطره خوش خداحافظی کنند. حتی یوسین بولت هم با آن همه افتخار سال پیش بدون مدال ورزش را کنار گذاشت. ما هم دوست داشتیم که سوریان با خاطره خوشی کشتی را کنار بگذارد؛ اما همین که پرمدال ترین کشتی گیر ایرانی هست، خاطره خوشی از او بر جای می گذارد. 

 


نوروزی رُک حرف هایش را می زند


امید نوروزی گفته بود که شاید برگردد. ما هم مشکلی نداریم؛ اگر می تواند بیاید و ما یک سهمیه می دهیم تا در همین جام تختی کشتی بگیرد و خودش را نشان دهد. او اخلاق خاص خودش را دارد و آدم رُکی است و حرفش را می زند. یکی مثل قاسم رضایی ساکت است، یکی مثل سعید عبدولی شلوغ است و یکی مثل امید نوروزی رُک است. امید حتی با من هم که سال ها مربی اش بودم نیز خیلی راحت حرفش را می زند. بعضی ها اینطور هستند و کاری هم نمی توان کرد. بازهم می گویم به نظر من اگر نیاید، بهتر است. 


عبدولی شلوغ است؛ از دستش عذاب کشیدم!


سعید عبدولی از اول هم این شلوغی ها را داشت. خودم هم عذاب دنیا را از دست این بچه کشیدم. مربیانی قبلی مثل همین یکی، 2 سال که اشکانی حضور داشت، جوان بودند و شاید برایشان سخت بود که شلوغی های سعید عبدولی را کنترل کنند. اما سال هاست که از دوره نوجوانان سعید را می شناسم و با هم زندگی کردیم. الان که از اولین اردو آمده و خیلی منظم کارش را انجام می دهد. امیدوارم همینطور بدون مشکل بماند. 


نظم و انضباط داریم؛ اما اینجا پادگان نیست!


برای من کشتی گیر جدید و قدیم مطرح نیست. من اول از همه نظم و انضباط را سرلوحه کار خودم قرار می دهم. البته منظورم از نظم و انضباط این نیست که اردوی تیم ملی را شبیه پادگان درست کنیم. گاهی اوقات بچه ها می خواستند تا سر خیابان هم بروند، از من اجازه می گیرند؛ اما من به آنها می گویم با مربیان دیگرهماهنگ کنید و خیلی سخت نگیرید. به هر حال هر کار باید نظم و انضباط خودش را داشته باشد. 

 


همیشه در شرایط بحرانی و سخت برمی گردم


کارم با این جوان ها سخت است چون کشتی گیر باتجربه خیلی کم داریم. مخصوصا اینکه من زمان های بدی به تیم ملی برمی گردم و همیشه نزدیک مسابقات و در یک شرایط بحرانی است. شاید بهترین دوره ای که سرمربی تیم ملی شدم، در سال 2009 بود که تیم را برای المپیک لندن آماده کردیم و چند سال زمان داشتیم و نتیجه اش را هم دیدیم. بعد از آن دیگر 2 دوره که آمدم، در شرایط خیلی خوبی نبوده است. مثلا سال 2016 تقریبا 10 ماه قبل از المپیک بود. البته شما اگر کارنامه همان 10 ماه را نگاه کنید؛ قهرمانی جام جهانی، قهرمانی در آسیا با 3، 4 مدال طلا و 2 برنز المپیک. الان هم می بینید که شرایط به هم ریخته است. رفتن آقای خادم، نتیجه نگرفتن تیم، مشکلات اقتصادی و... باعث این شرایط شده است. 


گریه ام را نشان دادند و گفتند ناکام است!


شاید من آن موقع زیاده خواه بودم و فکر می کردم کسب مدال 2 برنز در المپیک ریو شکست است؛ اما الان می بینم شاید اگر کمی درست حرکت نکنیم، یک برنز هم نتوانیم بگیریم. اگر اسم نتیجه ای که ما در المپیک ریو گرفتیم را ناکامی گذاشتند، به نظرم بیشتر به خاطره آن گریه ای بود که من کردم. آن گریه به خاطر تعصب و زیاده خواهی من بود. برادران عزیزمان در صداوسیما هم لطف کردند و آن گریه من را بزرگ نشان دادند! اگر آن صحنه ها پخش نمی شد، شاید اصلا کسی نمی گفت در المپیک 2016 کشتی فرنگی ناکام بوده؛ با اینکه خودم انتظارم بیش از این بود.

 


گفتند از یک نفر در انتخابات حمایت می کنی!


من نمی خواهم خیلی به مسائل مدیریتی و بحث انتخابات ورود کنم. یکی، 2 بار در این مدت صحبت کردم و گفتم بهتر است انتخابات زودتر برگزار شود تا آرامش داشته باشیم؛ اما دیدم طور دیگری برداشت شده است. مثلا می گفتند تو از یک کاندیدای خاص حمایت می کنی! من وقتی این صحبت را می کنم، به مسائل فنی کار دارم. بحثم این است که بچه هایم روی تشک آرامش داشته باشند. وقتی تنش های مدیریتی داشته باشیم، قطعا اثرش در مسائل فنی هم دیده می شود. 


برای من تفکراتم مهم است؛ نه شخص رییس فدراسیون

 

من سال 2012 که مرحوم خطیب، سرپرست فدراسیون بود، بعد از المپیک شرایطی را برای من گذاشتند که من تصمیم گرفتم بروم. بعد از چند سال هم که رسول خادم با من صحبت کرد، گفتم با شرایطی که خودم می گویم، کار می کنم. در ابتدا قبول کردند؛ اما در عمل اتفاقات دیگری رخ داد. من هم دیدم که نمی توانم کار کنم و رفتم. برای من فرقی نمی کند چه شخصی در راس فدراسیون باشد؛ چون من به مسائل فنی کار دارم. این مسائل فنی به تفکرات من مربوط می شود و با آن پیش می روم. دیگر دوست ندارم به مسائل مدیریتی و پیرامون انتخابات وارد شوم. 


انتظار دارند 4 طلای المپیک بیاوریم!


من هیچ قولی بابت کسب مدال در المپیک به مردم نمی توانم بدهم. شاید بعضی ها بگویند اگر قرار بود قول مدال المپیک 2020 را ندهی، پس چرا تو را آوردند؟! همین که می گویند محمد بنا را آوردند، توقعات را بالاتر می برد. هنوز هم نگاهها به المپیک لندن است و برخی می گویند خب تو آمدی، پس طلاها هم آمد! یکی چند روز پیش به من می گفت انشاالله این بار 4 طلا المپیک بیاوریم. من هم گفتم کلا 6 وزن است، 4 طلا را ما بیاوریم، بقیه دنیا 2 طلا بیاورند؟! این است که کار خیلی سخت است و هیچ قولی نمی توان داد. با این حال باید بگویم من الان زندگی می کنم تا بتوانم بچه های کشورم را بالاترین نقطه ها قرار دهم. با تمام توانم تلاش می کنم و هیچی کم نمی گذارم. این قول را می توانم بدهم. بقیه اش به همدلی بچه های کشتی برمی گردد و این را می بینم که همگی به سوی یک قله زیبا پیش می رویم.


گفت و گو: حسین جمشیدی