حساب رسمی ورزش‌سه را در اینستاگرام دنبال کنید
کد خبر: 1653358/44 زمان: 20:05   1398/09/12 بازدید: 28,530

اظهارات لژیونرهای کبدی در فرمول یک:

در هند نمی‌توانیم از هتل بیرون برویم!

«فاضل آتراچالی» و «ابوذر مهاجر میقانی» دو مدافع کبدی کار تیم ملی ایران و لژیونر در لیگ هندوستان مهمان برنامه «فرمول یک» علی ضیا بودند.

به گزارش "ورزش سه"، آتراچالی در ابتدا درباره رده سنی بازیکان این رشته ورزشی گفت: این رشته سن ندارد. 43 ساله و 44 ساله ها هم در این رشته بازی می کنند. معنای اسم کبدی به مبارزه طلبیدن است.


مهاجرمیقانی هم در ادامه توضیح داد: مهاجمان در این بازی احتمال آسیبشان بیشتر است.30 ثانیه وقت است تا در بازی کلمه کبدی را بگویند و اگر نگویند از بازی بیرون می روند.

 

 


آتراچالی گفت: در این رشته می توانی به یکنفر نگاه کنی اما طوری بایستی که 7 نفر را همزمان مدنظر داشته باشی. بازی می تواند تک نفره باشد یا تیمی و  جزو معدود ورزش هایی است که این خاصیت دارد. یکی دیگر از قوانینش این است که اگر از قصد کسی را بزنی خطا است.


مهاجرمیقانی در پاسخ به ضیا که پرسید ایران چه جایگاهی در دنیا در رشته کبدی دارد، گفت: در رده بانوان ، آقایان ، جوانان و نوجوانان قهرمان هستیم. فعلا طلا در دستان ما است. لیگ داریم ولی دارد حرفه ای تر می شود. ما لژیونر هستیم و هم در ایران هم هند بازی می کنیم.زمانی که برای مثال  مسابقات لینگ هندوستان شروع می شود در ایران بازی نداریم . الان یک ماه و نیم است از هند آمده ایم. برای این که کیفیت مسابقات بالاتر برود این قانون را گذاشته اند تا لژیونرها در خارج از کشور هم بازی کنند و لیگ ها با هم همزمان نباشند.

 


آتراچالی در ادامه بیان کرد: ما در سال های اول حضورمان در هند معروف نبودیم. اما از آن جایی که در هند 4 شبکه فقط کریکت و کبدی را نشان می دهند، امروز به اندازه ای در هندوستان شهرت داریم که حتی از هتل نمی توانیم بیرون برویم.


مهاجرمیقانی تاکید کرد:  پوشش رسانه ای خوبی در زمینه ورزش کبدی دارند. ورزش اولشان کریکت است و قصد دارند کبدی را جایگزین کریکت کنند. چون فقط مسابقات جهانی دارد. می خواهند المپیکی کنند و بهترین های جهان را برای این هدفشان جمع کرده اند.

 


آتراچالی در ادامه تصریح کرد: روزی آرزویمان این بود که تیم ملی کبدی هند را ببریم. می گفتند نه نمی شود. اولین بار 18 سالم بود که در تیم ملی بزرگسالان بازی کردم. شاهکار کردیم و پاکستا ن را بردیم. 7 سال طول کشید تا هند را ببریم. در فرودگاه در دوبی هندی ها با ما عکس می گرفتند. ایرانی ها می گفتند شما چه کاره هستید که باشما عکس یادگاری می گیرند؟ می گفتیم کبدی می گفتند کبدی چیست!


مهاجر میقانی در پاسخ به ضیا که پرسید آیا هندوستان با تصورات ذهنی ما ایرانی ها هماهنگ است، اظهار کرد: در ایران برای مثال در تهران ما پایین شهر و بالا شهر داریم. اما در هندوستان اینطور نیست و در کوچه ها ممکن است یکی چادر نشین باشد و یکی کاخ نشین. یا کاخ نشین هستند یا کوخ نشین. ما بینی ندارند. جمعیت زیاد است و جای پارک ماشین ندارند اما دوچرخه به آنها کمک می کندو برای همین زیاد موتور و دوچرخه در خیابان هایشان می بینید. ماشین لیموزین و ماشین های صندوق دار ممنوع است چون جایی نیست که ماشین  را پارک کنی.یکی دیگر از نکات جالب این است که هنوز هم فرهنگشان ارباب رعیتی است، مثل خیلی قدیم های ایران، هنوز کسی که پولدار است خان است .

 

 

این لژیونر رشته کبدی توضیح داد: در هندوستان  آدم های معروف باشگاه داری می کنند. سلبریتی ها  از جمله آمیتا باچان ، شاهرخ  خان، سلمان خان و ... می آیند و کبدی می بینند. همه برای دیدن بازی ها می آیند. لباس هایمان همه از دوبی می آید. بودجه فدراسیون ما شاید 2 میلیارد باشد اما مبلغ قرارداد یک بازیکن در هندوستان این مقدار است. یکی از بازی های کبدی در هندوستان 400 میلیون بیننده داشت.

 

 


آتراچالی در ادامه گفت: در ایران پول می گیرند تا بازی ها را نشان بدهند. اما آنجا تلویزیون ها پول می دهند  تا بازی را پخش کنند. مردم مهربانی دارد و خیلی خوب هستند. خیلی جاها از ما پول نمی گیرند. اما یکی از مشکلات این است که هر کدام از بخش های هند به یک زبان صحبت می کنند. انگلیسی حرف نمی زنند و برای مثال در جنوب هند هندی تدریس نمی شود . ما کاپیتان تیم هستیم و خود هندی های تیم  نمی توانند با هم حرف بزنند. انگلیسی هم حرف نمی توانند بزنند. من گاهی به آنها یاد می دهم.


مهاجر افزود: هماهنگی بین بازیکنان خیلی مهم است وباید زبان مشترک باشد. برقراری این هماهنگی واقعا کار سختی است. مخصوصا که کاپیتان هم باشی. هر لحظه نمی توانی ارتباط بگیری و باید در لحظه تصمیم بگیری. مترجم هم نداریم.


آتراچالی در ادامه گفت:  من 3 سال پیش از ابوذر در هند بودم  و بنابراین وقتی او آمد کار برایش راحت تر بود من هندی می دانستم.

 


او تاکید کرد : تعداد گرگانی ها در تیم های کبدی هندوستان زیاد است. 25  نفر کبدی کار گرگانی در تیم هستیم.


ابوذر مهاجر در پاسخ به ضیا که پرسید با غذاهای تند هندی مشکل ندارید ، گفت:  هتل های 5 ستاره می رویم و قبل از رفتنمان منیجرها هماهنگ می کنند تا از نظر غذا مشکلی نداشته باشیم. چای ایرانی در هندوستان معروف است اما هنوز ندیده ام. اما جالب است که می گویند تند است.


آتراچالی هم در پایان گفت: من با چشم های خودم دیدم یک آشپز در هندوستان با بیل در غذا فلفل می ریخت.

از سراسر وب
ديدگاه کاربران
برای ارسال دیدگاه، باید وارد حساب کاربری خود شوید.
برای ورود به حساب کاربری خود اینجا کلیک نمایید.