
به گزارش ورزش سه، پپ گواردیولا در آخرین نشست خبری خود روی نیمکت منچسترسیتی، با چشمانی اشکبار و ذهنی که مشخص بود همزمان با حرفهای او مدام دارد هزاران خاطره ریز و درشت را مرور میکند، با هواداران و رسانهها وداع کرد.
سرمربی تاریخساز سیتیزنها که پس از ۱۰ سال حضور در اتحاد به این همکاری پایان میدهد، در این کنفرانس که آخرین وداع رسمی او محسوب میشود، با نگاهی به مسیر پرفراز و نشیب خود از جامها، فرهنگ مردم منچستر و میراثی که بر جای گذاشته، گفت.
در ادامه، متن کامل پرسش و پاسخ نشست خبری پپ گواردیولا را میخوانید:
خبرنگار: پپ، شاید این پایانبندی که از نظر نتیجه میخواستید نبود (باخت 2-1 به استون ویلا) اما بعد از این بازی چه احساسی داری؟
پپ گواردیولا: ما مقابل تیم فوقالعادهای بازی کردیم. اونای امری یک مربی و یک انسان بزرگ است. در نیمه اول، ما خارقالعاده بودیم؛ نتیجه ۱-۰ اصلاً عادلانه نبود و باید سه یا چهار گل میزدیم. فکر میکنم این بازی خلاصهای از کل فصل ما بود. ما در نیمه اول در تمام کردن کار عالی بودیم، اما در نیمه دوم استونویلا بهتر عمل کرد. به آنها برای قهرمانی در لیگ اروپا و این فصل باورنکردنی تبریک میگویم. آنها در آینده رقبای سرسختی در لیگ برتر خواهند بود. جدا از نتیجه، از آنچه که گذشت راضیام.
خبرنگار: آیا وقتی برناردو سیلوا در زمان تعویض اشک میریخت و شما هم تحت تأثیر قرار گرفتید، متوجه شدید که این لحظه چقدر خاص است؟
پپ گواردیولا: نه، من معمولاً گریه نمیکنم، اما وقتی گریه برناردو را دیدم، من هم گریه کردم و به او گفتم: «گریه نکن». اما اتفاق افتاد دیگر. از این لحظه ویژه برای برناردو خوشحالم. او به من گفت: «خیلی خستهام، دیگر نمیتوانم بدوم.» احساسات امروز با حضور جان (استونز) خیلی مهم بود. خوشحالم که فرناندینیو هم اینجا حضور دارد؛ او فقط به خاطر امروز از برزیل آمد و من هرگز این را فراموش نخواهم کرد. ادی، گوندو و همه بچههایی که در ویدیو برای جان و برنی بودند، نماینده مسیری هستند که در این دهه طی کردیم؛ انسانهای تراز اول، بازیکنان تراز اول و ماشینهایی باورنکردنی برای بردن، بردن و بردن. ما به آنچه رسیدیم، با سزاواری کامل رسیدیم.

خبرنگار: وداع امروز را در مقایسه با خداحافظیتان با بارسلونا و بایرن مونیخ چطور مقایسه میکنی؟
پپ گواردیولا: خیلی شبیه است. عشقی که به بارسلونا دارم واقعا خاص است؛ من آنجا توپجمعکن بودم، همیشه طرفدار بارسا بودهام و خواهم بود. آنها خیلی خوب از من مراقبت کردند و هر چه میدانم را آنجا یاد گرفتم. نمیشود مقایسه کرد، چون همیشه در حق یکی اجحاف میشود. بایرن مونیخ هم خاطرات باورنکردنیای برایم دارد، اما اینجا ۱۰ سال حضور داشتم و کولهبار خاطراتی که اینجا جمع کردم از هر جای دیگری سنگینتر است. البته که بیست جام قهرمانی مهم است؛ بدون آنها من را خیلی زودتر اخراج میکردند! اما وقتی در خانه هستید و به ویترین جامها نگاه میکنید، خوشحالیتان فقط به خاطر جامها نیست؛ به خاطر خاطرات و ارتباطی است که با کادر فنی و بازیکنان داشتید. ما با هم متصل بودیم. خیلی متصل.
خبرنگار: ایده «تونل افتخار» بازیکنان در زمان تعویض برناردو و جان استونز از کجا آمد؟
پپ گواردیولا: من همه چیز را کنترل میکنم، اما نه همه چیز را! صادقانه بگویم هیچ ایدهای نداشتم. استونویلا برای چیزی نمیجنگید و آنقدرها برایش مهم نبود. بازیکنان خودشان تصمیم گرفتند و از داور ممنونم که اجازه داد این کار را انجام دهند.
خبرنگار: قبلاً گفتید موضوع فقط جامها نیست، بلکه واکنش مردم و بازیکنان است. آیا این تشویقها و سرودهای هواداران برای سکوی جدید به اسم پپ گواردیولا، همان ادای احترام کاملی بود که میخواستید؟
پپ گواردیولا: بله، البته نه فقط آن. ویدیوی باورنکردنی که یورگن کلوپ و الکس فرگوسن و دیگران فرستادند را هرگز فراموش نمیکنم. من احساس میکنم خیلی محبوب هستم و دیگر چه میتوانم بگویم؟ اما زمان مناسبی است. حس میکنم الان آخرین باری است که اینجا هستم، آخرین باری که روی نیمکت مینشینم و آخرین باری که این ورزشگاه را ترک میکنم. این بهترین تصمیم برای باشگاه است، قطعاً.
خبرنگار: مطمئن هستید که میتوانید همه اینها را پشت سر بگذارید؟
پپ گواردیولا: تا مدتی دلم برایش تنگ نخواهد شد، این قطعی است! اما عمیقاً حس میکنم این تصمیم درستی است. از باشگاه ممنونم که به این تصمیم احترام گذاشت. آنها فهمیدند که «دیگر بس است».
خبرنگار: زندگی در مرکز شهر منچستر چقدر در این احساسات امروز شما نقش داشت؟
پپ گواردیولا: بله، کسانی که در حومه شهر زندگی میکنند ثروتمندها هستند، من که نیستم! همیشه دوست داریم در قلب شهر باشیم؛ رستورانها، کافهها، تئاتر و سینما. وقتی به مونیخ یا مکزیک هم رفتم، سعی کردم شهر جدیدی که در آن هستم را واقعا کشف کنم و حس کنم. اگر غیر از این بود که در بارسلون میماندم. باید راه بروید و مکانها را حس کنید. همیشه به خانوادهام گفتم: «اینجا نیایید که قضاوت کنید یا مقایسه کنید.» اگر میخواهید مقایسه کنید، همان بارسلون بمانید! اینجا آمدهاید تا ببینید، مشاهده کنید و یاد بگیرید. یادگیری زبان و فرهنگ، مهمترین چیز است.

خبرنگار: شما ایدههای جدیدی به فوتبال این کشور آوردید. چقدر از فوتبال انگلیس با خود میبرید؟
پپ گواردیولا: در ده سال کار در یک کشور، همیشه برنده نیستید، همیشه موفق نیستید؛ بدون شک لحظات بد هم دارید. من هر شکست و هر لحظه خوب را به عنوان یک درس در نظر میگیرم. واقعیت این است که کسی باید تصمیم بگیرد؛ اگر ارلینگ بخواهد هر طور که دوست دارد بازی کند، یا روبن (دیاز) طور دیگری، من باید تصمیم نهایی را بگیرم. این وظیفه من است که هر روز آنها را متقاعد کنم. این تجربه بزرگ من بود؛ وقتی به مونیخ رفتم، یوپ هاینکس سهگانه برده بود و بازیکنان در سال اول از من پیروی نمیکردند، چون میگفتند چرا باید چیزی که با آن سهگانه بردیم را عوض کنیم؟ و من گفتم حق با شماست، اما باید به روش من انجام شود.

خبرنگار: آیا این جدایی الان برایتان ملموس شده یا قرار است در مالدیو با یک نوشیدنی ریلکس کنید؟
پپ گواردیولا: شما را که قطعا به مالدیو دعوت نمیکنم! بله، پردازش کردهام و هضمش کردهام. دیروز در خانه بودم، خانه کاملاً خالی بود، فقط تختها مانده بود. بله، منچستر برایم تمام شده است.
خبرنگار: چه پیامی برای جانشین خود و هواداران دارید؟
پپ گواردیولا: به او میگویم: «خودت باش». باشگاه بدون قید و شرط از تو حمایت خواهد کرد. این بزرگترین خوششانسیِ همه مربیانی است که اینجا بودهاند. به هواداران میگویم که بردن سهگانه یا لیگ اروپا یک استثنا است. قدر این لحظات را بدانید چون خیلی سخت است. وقتی در اتحاد یک بازی را میبرید، جشن بگیرید، بروید در کافههای منچستر و غذای خوب بخورید! اما بعد از آن، از بازیکنان بخواهید که بجنگند و بدوند. اگر فکر کنید که حالا باید ۲۷ لیگ برتر پشت سر هم ببریم، اشتباه بزرگی کردهاید.
خبرنگار: چه چیزی باعث میشود حس کنید باشگاه بعد از شما هم موفق خواهد بود؟
پپ گواردیولا: چون آنها سرسخت هستند. آنها دقیقاً میدانند چه میخواهند. ما هیچ جامی را بدیهی فرض نمیکنیم. هواداران عزیز، برای خوشحال بودن منتظر قهرمانی در لیگ برتر یا چمپیونزلیگ نباشید؛ از مسیر لذت ببرید.
خبرنگار: آیا بعد از ده سال، حالا احساس آرامش و رهایی میکنید؟
پپ گواردیولا: من خیلی خستهام. خیلی جدی میگویم، من همه کار کردم. در بارسلونا هم همینطور بود. وقتی همه کار کردی، یعنی خوب بوده است. من از بارسلونا یاد گرفتم که وقتی نمیتوانی ببری، بپذیر و سه روز بعد دوباره تلاش کن. حالا من خیلی خستهام. متشکرم رفقا، حالا میتوانید تشویقم کنید!