پرواز به ماه از مسیر سارانسک

به گزارش "ورزش سه"، وقتی آندرس کُنیا در ساعت 11:04 چهارشنبه شب، سوت پایان بازی ایران و اسپانیا در کازان آرنا را به صدا درآورد، تیم کارلوس کی روش با یک گل شکست خورده بود اما رویای صعود به مرحله بعد، حتی بیش از آغاز بازی، دست یافتنی به نظر می رسید. پیش از بازی امیدوار بودیم که یک امتیاز از اسپانیا بگیریم تا برای دیدار آخر کار راحت تری داشته باشیم اما شکست خفیف برای اسپانیا، آنطور که کارلوس کی روش گفت، آموزنده تر از هر بردی بود و بازی ای که ارائه دادیم، دلگرم کننده تر از چیزی که انتظار داشتیم.

مانند چهار سال قبل و دیدار مقابل آرژانتین، ما باز هم با یک گل شکست خوردیم اما نمایش سلحشورانه بازیکنان ایران، شعله امید را بالاتر کشید.

 اگر از دیدار مقابل آرژانتین، یک صحنه مشکوک به پنالتی و ضربه سر اشکان دژاگه در یادها ماند، از دیدار برابر اسپانیا، لحظات زیادی در خاطره جمعی ما باقی خواهد ماند؛ لحظاتی که باعث می شود فکر کنیم پیروزی برابر پرتغال در سارانسک یک ماموریت غیرممکن نیست و هنوز می توانیم به صعود فکر کنیم؛ حتی اگر تیم حریف آماده ترین بازیکن جام را در اختیار داشته باشد.

از بین همه آن لحظات خوب در دیدار دیشب، از دابل سیو بیرانوند مقابل شوت سنگین سرخیو بوسکتس یا لایی وحید امیری به جرارد پیکه، شاید لحظه کلیدی برای ما، در دقیقه 69 اتفاق افتاد؛ لحظه ای نمادین از تلاش تیمی که بازیکنانش هیچ وقت تا این اندازه متحد به نظر نمی رسیدند. ما 1-0 عقب بودیم و گل سعید عزت اللهی هم مردود اعلام شده بود. اما قصد نداشتیم پا پس بکشیم. پس وقتی سرخیو راموس از پشت محوطه شش قدم ضربه اش را زد، رامین رضاییان آن را روی خط نگه داشت و پس از آن بقیه یکی یکی اضافه شدند؛ بیرانوند، عزت اللهی و امید ابراهیمی.

همین قاب، تمام علاقه ما به این تیم را توضیح می دهد؛ مبارزه جویی و تسلیم ناپذیری و اتحاد؛ همه چیزهایی که برای عبور از پرتغال به آن نیاز داریم.

اگر تیمی که 4 روز دیگر در سارانسک مقابل پرتغال قرار می گیرد، همین سطح از انگیزه و تعهد را به نمایش بگذارد، می توانیم منتظر جشن بزرگ باشیم؛ رویایی که بعد از قرعه کشی پاییز گذشته، آنقدر دور و دست نیافتنی به نظر می رسید که حتی می ترسیدیم به آن فکر کنیم اما حالا آنقدر نزدیک شده که برای در آغوش گرفتن آن لحظه شماری کنیم؛ لحظه خوب رسیدن.

بهنام جعفرزاده -کازان