کورک و کوبیاک؛ یک قاتل و یک نجات دهنده

به گزارش "ورزش سه"، شب گذشته نوزدهمین دوره مسابقات والیبال قهرمانی جهان که طی ۲۰ روز به میزبانی کشورهای ایتالیا و بلغارستان برگزار شد، به خط پایان رسید. لهستان با شکست ۳ بر صفر برزیل در فینال توانست عنوان قهرمانی خود در دوره گذشته را تکرار کند و آمریکا هم با برتری برابر صربستان در دیدار رده بندی روی سکوی سوم ایستاد.

بعد از پایان این رقابت ها کمیته برگزاری مسابقات قهرمانی جهان، تیم منتخب که شامل بازیکنان برتر هر پست بود را معرفی کرد. البته که در نهایت «بارتوش کورک» ستاره لهستان به عنوان MVP انتخاب شد.

در ادامه به بررسی آمار ۷ بازیکن تیم منتخب و همچنین بارتوش کورک، ستاره تیم لهستان پرداخته ایم. شاید به جز کورک که ستاره بی چون و چرای این دوره از مسابقات جهانی بود، در سایر موارد حتی بازیکنان تیم منتخب از نظر آماری از برخی هم پستی های خود عقب تر هستند؛ اما از نظر کارشناسان و تیم داورانی که این تیم را انتخاب کردند، در مجموع وضعیت بهتری داشتند.

در واقع هر بازیکن در هر پستی باید تمام ویژگی های یک والیبالیست برجسته را داشته باشد و فقط کافی نیست که مثلا در دفاع روی تور یا زدن اسپک متخصص لقب بگیرد. این دقیقا مشکلی است که باعث شد ایران در این دوره از رسیدن به جمع تیم های نهایی بازبماند؛ بازیکنانی در ترکیب تیم کولاکوویچ قرار داشتند که هر کدام در بخشی می درخشیدند. مثلا معنوی نژاد در زدن اسپک خوب بود؛ اما در دریافت بارها دچار مشکل شد یا علی شفیعی می توانست توپ ها را به خوبی وارد زمین حریف کند؛ اما در دفاع روی تور عملکرد موفقی نداشت.

۱- کریستینسن؛ بهترین پاسور(هم پستی معروف)

پاسور ۲۵ ساله و ۱۹۸ سانتی متری آمریکا مثل همیشه یکی از ستاره های این تیم بود. «میکا کریستینسن» که در باشگاه لوبه ایتالیا فعالیت می کند، در پایان رقابت ها به عنوان بهترین پاسور انتخاب شد. او با مجموع ۷۷۴ پاس و میانگین ۶.۵۱ پاس موفق در هر ست توانسته در صدر قرار بگیرد؛ اگرچه از نظر تعداد پاس پاسورهای تیم های دیگری هم هستند که از او بالاتر قرار دارند. با این حال سعید معروف در این دوره نتوانست در میان پاسورهای برتر از همان ابتدای مسابقات قرار بگیرد؛ اگرچه سرمربی آمریکا در طول سال های اخیر بارها از مغز متفکر ایران تمجید کرده است. شاید نرسیدن دریافت اول به پاسور ایران باعث شده که او نیز از نظر آماری عملکرد مناسبی در این دوره نداشته باشد.

۲- کوبیاک؛ بهترین دریافت کننده(هم پستی عبادی پور)

میشائیل کوبیاک، کاپیتان ۳۰ ساله لهستان که علاوه بر قابلیت های فنی از نظر روحی هم می تواند خیلی خوب تیمش را به بازی برگرداند، به عنوان یکی از بهترین بازیکنان دریافت کننده این دوره انتخاب شد. او با ۱۹۱ سانتی متر قد در باشگاه «اوساکا پاندرز» لهستان بازی می کند. او در زمینه های مختلف جزو برترین های جام قرار گرفته است. کوبیاک ۱۳۰ امتیاز کسب کرد و در بخش های دریافت، اسپک و حتی دفاع روی تور جزو برترین های این دورهع قرار داشت. هم پستی این بازیکن در تیم ملی ایران میلاد عبادی پور بود که اتفاقا در لیگ لهستان بازی می کند؛ اما در این دوره در حد و اندازه های خود عمل نکرد. این دریافت کننده باتجربه ایران که با اسکرا بلهاتوف قهرمان لیگ لهستان شده بود، مهره مورد اعتماد کولاکوویچ در تمامی بازی ها بود.

۳- داگلاس سوزا؛ بهترین دریافت کننده(هم پستی معنوی نژاد)

 بازیکن ۲۳ ساله برزیل در پست دریافت کننده قدرتی در نهایت به عنوان یکی از برترین های این جام انتخاب شد. این بازیکن ۱۹۹ سانتی متری در باشگاه «فانویچ» برزیل بازی می کند و در این دوره ۱۵۰ امتیاز برای تیمش کسب کرد که ۱۱ امتیاز آن روی سرویس های مستقیم بود. او البته در بخش دریافت با میانگین ۲۷.۳۰ در رده سوم قرار گرفته؛ اما در بخش برترین اسپکرها با میانگین ۵۶.۵۸ در رده نخست قرار دارد. هم پستی این بازیکن در تیم ملی ایران جواد معنوی‌نژاد بود که به هیچ عنوان در روزهای اوج خود نبود. او نتوانست به ویژه در دریافت انتظارات را برآورده کند و بارها از سوی کولاکوویچ تعویض شد تا جای خود را به بازیکنان دیگر همچون مرتضی شریفی و فرهاد قائمی بدهد.

۴- نواکوسکی؛ بهترین مدافع(هم پستی موسوی)

پیوتر نواکوسکی با ۲۰۵ سانتی متر قد هم اکنون بازیکن تیم باشگاهی گدانسک در لهستان به حساب می آید. این بازیکن سرعتی و مدافع روی تور لهستان بدون شک یکی از عوامل تاثیرگذار در قهرمانی تیمش با ۳۰ سالن سن بود. بازیکن شماره یک لهستان با میانگین ۰.۴۱ در رده ششم برترین مدافعان از نظر آماری قرار دارد. هم پستی او در تیم ملی محمد موسوی محسوب می شود که در دوران اوج خود همواره جزو برترین مدافعان جهان بود. با این حال در یکی، ۲ سال اخیر مصدومیت باعث شده موسوی از دوران اوج خود دور باشد و در این دوره نیز درخشش خاصی نداشت.

۵- لوکاس؛ بهترین مدافع(هم پستی شفیعی)

لوکاس ساتکمپ، بازیکن شماره ۱۶ برزیل که با تجربه بالای خود کمک زیادی به فینالیست شدن این تیم کرد، به عنوان یکی از بهترین مدافعان روی تور در پست مهاجم سرعتی انتخاب شد. این بازیکن ۲۰۹ سانتی متری که در باشگاه «فانویچ» برزیل بازی می کند، با اسپک های پرقدرت خود بارها قدرت دستش را به رخ حریفان کشید. البته او در بخش دفاع روی تور از نظر آماری در رده ۲۲ با میانگین ۰.۲۷ قرار گرفته است. همچنین لوکاس در بخش برترین سرویس زن ها میانگین ۰.۲۰ را از خود بر جای گذاشته است. هم پستی این بازیکن در تیم ملی ایران علی شفیعی است که البته از قد و قامت کوتاه تری برخوردار بوده و در این دوره نیز یکی از بازیکنان ثابت تیم کولاکوویچ بود. شفیعی شاید در حمله موفق بود؛ اما در دفاع روی تور نتوانست عملکرد موفقی داشته باشد.

۶- اندرسون؛ بهترین پشت خط زن(هم پستی امیر غفور)

متئو اندرسون با ۲۰۲ سانتی متر قد و عضو باشگاه زنیت کازان روسیه، یکی از ستاره های آمریکا در این دوره به ویژه در دیدار رده بندی بود. این پشت خط زن آمریکا که رقیبی جدی را هم به عنوان یار ذخیره داشت، با ۱۶۳ امتیاز در رده دوم امتیازآورترین بازیکنان جام قرار گرفت. او همچنین در بین بهترین اسپکرها در رده دوم قرار دارد. اندرسون حتی در میان برترین سرویس‌زن‌ها نیز در رده چهارم قرار گرفته تا مشخص شود یکی از برترین بازیکنان جام بوده است. هم پستی او در تیم ملی ایران امیر غفور بود که در خیلی از بازی ها به عنوان امتیازآورترین بازیکن ایران معرفی شد. با این حال غفور در لحظات سخت و حساس نتوانست مهره مطمئنی برای تیم ملی باشد و نداشتن یک ذخیره قدرتمند هم شاید به او ضربه زد.

۷- زاتوروسکی؛ بهترین لیبرو(هم پستی مرندی)

پاول زاتوروسکی با ۲۸ سال سن به عنوان بهترین لیبرو انتخاب شد. دریافت های اول لهستان به ویژه در برابر آمریکا در بازی نیمه نهایی که سرویس های پرقدرتی می زد، فوق العاده بود. البته گاهی اوقات سرمربی لهستان از لیبروهای خود به صورت چرخشی استفاده می کرد. زاتوروسکی که عضو باشگاه اسکرا بلهاتوف لهستان است و هم تیمی میلاد عبادی پور محسوب می شود، از نظر آماری در میان لیبروهای این جام با میانگین ۱.۵۰ در رده سوم قرار دارد؛ اما در مجموع با توجه به عملکردش در زمین به عنوان بهترین لیبرو انتخاب شد. مهدی مرندی در تیم ایران هم پستی این بازیکن به حساب می آید که البته در بعضی از بازی ها جای خود را به حضرت پور داد. خیلی هم تفاوت سطحی بین ۲ لیبروی ایران نیست؛ اما آنها مثل سایر دریافت کننده ها نتوانستند عملکرد خوبی داشته باشند و بارها روی سرویس های حریفان دچار مشکل شدند.

بارتوش کورک؛ MVP(جای خالی یک ستاره در ایران)

اگر به بازی های لهستان به ویژه فینال دقت کنید، متوجه می شوید که بارتوش کورک سهم ویژه ای در قهرمانی این تیم دارد. این بازیکن ۳۰ ساله که با ۱۷۱ امتیاز توانست عنوان امتیازآورترین بازیکن این دوره از رقابت ها را هم کسب کند، در لحظات سخت به یاری تیمش می آمد و واقعا مهره قابل اعتمادی برای پاسور لهستان بود. آمار فوق العاده کورک او را به ستاره جام نوزدهم تبدیل کرد. این بازیکن در بخش های مختلف از جمله اسپک، دفاع و سرویس از نظر آماری جزو ۵ نفر اول قرار دارد و قطعا شایسته کسب عنوان MVP بوده است. کورک در پست پشت خط زن بازی می کند و همان هم پستی امیر غفور است؛ اما جای خالی چنین ستاره ای در تیم ملی ایران به شدت احساس می شود؛ بازیکنی که در لحظات حساس بتواند سرنوشت ساز باشد.