
به گزارش "ورزش سه"، سیام بهمن دو سال پیش آن چند هزار نفر هوادار متعصبی که در سرمای وحشتناک تبریز به دل کوههای کنار جاده کسایی زده بودند تا تراکتور را در رسیدن به قهرمانی جام حذفی همراهی کنند، فکرش را هم نمیکردند که برای حضور دوباره در ورزشگاه، حدود 800 روز باید صبر کنند.
این اما یک حقیقت تلخ بود؛ تراکتور، مس کرمان را در آن بازی که در چارچوب مرحله یکچهارم نهایی جام حذفی برگزار شد، با نتیجه چهار بر یک شکست داد و در ادامه نیز جام قهرمانی را بالای سر برد. تنها دو هفته بعد از بازی با مس کرمان، بازیها بهمدت چند ماه به دلیل شیوع کرونا تعطیل و در شروع مجدد، بدون تماشاگر پیگیری شد.
دوری از تماشاگر برای تیمی چون تراکتور یک فاجعه بود؛ رتبه فعلی گویای همه چیز است. تیمی که همواره یکی از میزبانان مخوف لیگ برتر بهشمار میرفت طی دو سالی که بازیها بدون تماشاگر برگزار شد، هیچ نشانی از روزهای اوجش نداشت. بدون تیتیها، شکست در تبریز دیگر عادی شده بود و شرایط تا حدی بد بود که پیش از شکسته شدن ابهت ورزشگاه یادگار امام و البته برای کاهش هزینهها، بازیهای خانگی به مجموعه اقتصادی-ورزشی بنیان دیزل منتقل شد.

در شرایطی که اوضاع برای تراکتور در این فصل میرفت به فاجعه تبدیل شود، سازمان لیگ از برگزاری بازیهای هفته بیست و چهارم با حضور تماشاگر خبر داد. این خبری بود که تیتیها خیلی زود از آن استقبال کرده و برایش برنامهریزی کردند. آنها برای بدتر نشدن اوضاع به یار دوازدهمشان نیاز مبرم داشتند. پرشورها در اورژانسیترین شرایط ممکن دوباره از راه رسیدند تا ورزشگاه یادگار امام را به جهنمی برای حریفان تراکتور تبدیل کنند. از اولین لحظاتی که خبر برگزاری بازی تراکتور با حضور 20 درصدی تماشاگران بهصورت رسمی اعلام شد، قول و قرار برای حضور در استادیوم شروع شد. این یک سبک زندگی محبوب در تبریز و شهرهای اطراف بود که میرفت دیگر به فراموشی سپرده شود ولی دوباره همه موبایل به دست شده و برای یک کوهنوردی دو سه کیلومتری قرار گذاشتند؛ وعده ورزشگاه یادگار امام بود؛ ورزشگاهی در دل کوه که قرار بود دوباره میزبان بازیهای خانگی تراکتور باشد.

بلین فروشی طبق پیش بینی با استقبالی بی نظیر مواجه شد؛ گنجایشی که قرار بود پر شود، خیلی زود پر شد و هم اینک که درهای ورزشگاه (دقیقه 30) کاملا بسته شده، حدود بیست هزار نفر تماشاگر با طبل و فریادهای بلند در حال تشویق تراکتور هستند. بعد از دو سال و 45 روز بار دیگر بازیهای تراکتور به حالت پرصدای قبل بازگشته و از ورزشگاه سوت و کور و بازیهای بی شور خبری نیست. هواداران تراکتور بغض 800 روزه خود را با تشویقهایی که حتی یک لحظه هم میانشان وقفه ایجاد نمیشود، در حال تشویق تراکتور هستند. آنها در بازگشت دوباره به کافه چند 10هزار نفریشان دوباره بحثهای کارشناسی روی سکوها را هم شروع کردهاند و در لابهلای تشویقهایی که ما را به یاد روزهای اوج تراکتور میاندازد، میتینگهای چند نفره با حضور چند کارشناس-تماشاگر را هم شاهد هستیم.


لحظه ورود بازیکنان برای گرم کردن و تشویق همیشگی ستارهها از سوی سکوها، یک لحظه نوستالژیک برای ستارههای چون اخباری و کیانی بود که بعد از دو سال بار دیگر با لقبهای قارتال و باغیرت صدا زده شدند. به لطف چنین اتفاقی بود که جذابیت دوباره به ورزشگاه یادگار امام بازگشت تا بازیکنان این تیم چند ساعت بعد از دیدار با مالک باشگاه، برای رقم زدن روندی جدید در قرن جدید سرشار از انرژی شوند. البته بازیکنان تراکتور باید حسابی امشب حواسشان را جمع کنند چرا که بعد از دو سال اعصاب خردکنی، تیتیها خیلی اعصاب ندارند! (در همین لحظه بعد از چند حمله خطرناک مس و چند اعتراض پراکنده روی سکوها، عباسزاده روی سانتر کیانی دروازه مس را در دقیقه 38 باز کرد تا در میان شادی غیرقابل وصف تماشاگران، بغض 800 روزه در دل کوه منفجر شود!)
سعید عبدی