رویای تبدیل شدن به سانتیاگو برنابئو
گزارش تحلیلی: چرا پرز آلونسو را اخراج کرد؟
به گزارش "ورزش سه"، ژابی آلونسو به دهمین سرمربی دوران ۲۱ ساله ریاست پرز به باشگاه رئال مادرید تبدیل شد که بدون این که حتی یک سال کامل روی نیمکت این تیم نشسته باشد، اخراج میشود.
درست زمانی که به نظر میرسد این اسطوره ۴۴ ساله رئال مادرید توانسته است طوفانی را که از پاییز تهدیدش میکرد آرام کند، بزرگترین گناه ممکن در دفترچه راهنمای سرمربیان رئال درباره «کارهایی که نباید انجام دهید» به وقوع پیوست: از دست دادن جامی که فتح آن ممکن بود.
افراد حاضر در باشگاه بارسلونا که با چهار امتیاز اختلاف نسبت به رئال مادرید در صدر جدول لالیگا هستند و از شرایط نسبتا خوبی در لیگ قهرمانان هم برخوردار خواهند بود، به لحظات پایانی فینال سوپر جام نگاه میکنند و بار دیگر ترس را احساس میکنند، لحظاتی که هر کدام یک فرصت درخشان برای گلزنی و کشیدن این فینال به ضربات پنالتی بود.
با این حال، آلونسو حداقل از نظر پرز که تنها کسی است که وقتی پای سرنوشت مربی در میان باشد، نظرش اهمیت دارد، به دلیل اشتباهات بسیاری مقصر است.
اول: آسیب وارد شده به شهرت آلونسو و ارزش این باشگاه در زمان انجام تعویض در الکلاسیکوی ماه اکتبر که باعث عصبانیت وینیسیوس و بیاحترامی او به سرمربی شد. ناپختگی این بازیکن حتی با وجود پیروزی رئال در این بازی هم تیترها را به خود اختصاص داد چون او فریاد میزد: «به همین خاطر از این تیم میروم، به این دلیل میروم!»
پرز میخواهد وینیسیوس جونیور قراردادش را به هر قیمتی با باشگاه رئال مادرید تمدید کند. بنابراین، با وجود این که آلونسو تا حدی توانست این آسیب و درگیری به وجود آمده با این ستاره ۲۴ ساله را تمدید کند و روز یکشنبه کمکش کرد تا بهترین گلش و بهترین عملکردش از زمان جدایی کارلو آنچلوتی را به نمایش بگذارد، اما حالا کاملا واضح است که آسیب غیرقابل ترمیمی به دیدگاه پرز نسبت به این مربی وارد شده است.
دوم: باختن به بارسلونا در یک فینال بزرگ اشتباهی نابخشودنی است. فقط برای این که به خاطر داشته باشید باید بگوییم که پنج هفته از به گوش رسیدن این اظهارات گذشته است که گفته شده بود اگر این مربی ۴۴ ساله که تمامی جامهای ممکن را در طول دوران فوتبالش به دست آورده و با قهرمان کردن بایرلورکوزن در بوندسلیگا برای اولین بار در تاریخ این باشگاه تاریخساز شده بود، در فینال یا نیمه نهایی سوپر جام بتواند بارسلونا را شکست دهد، این فرصت را خواهد داشت که تا پایان فصل در رئال بماند اما اگر بدون جام به خانه بیاید؟ به احتمال بسیار زیاد اخراج خواهد شد.
سوم: وقتی رئال بازی نه چندان درخشانی انجام میداد، امتیازات را از دست میداد و در خانه و خارج از خانه بازی را به حریفانش واگذار میکرد، مشکلات جدیتر شد و رسانهها و باشگاه شروع به گشتن برای پیدا کردن مقصر کردند. درست یا غلط، این مقصر مربی بوده است و نه رییس یا بازیکنان.
چهارم: باید به این نکته اشاره شود که آلونسو نتوانست «درست بازی کند». وقتی در باشگاهی بزرگ حضور دارید، مدیریت رو به جلو مهارتی کلیدی است. این واقعیت در همه جای جهان صدق میکند اما به طور خاص وقتی رییس مستقیم شما فردی غیر قابل اطمینان مانند پرز است، اهمیت بیشتری دارد.
در تمام طول عمرش، چه به عنوان پسر فوتبالیست بزرگی مانند پریکو آلونسو یا زمانی که در دوران فوتبالش در حال رشد بود و بازی درخشانی در رئال داشت یا وقتی با بایرلورکوزن در فصل درخشان قهرمانی در بوندسلیگا میدرخشید، ژابی آلونسو نقش اصلی را داشت. مورد احترام، بسیار با استعداد، مورد حمایت، با انگیزه و جایگاهی که همیشه مورد تحسین و تمجید بود. این واقعیتی است که وجود دارد. فقط به جایگاهش در اسپانیا (قهرمان اروپا و جهان)، در لیورپول (قهرمان بزرگترین بازی تاریخ این باشگاه)، پسری بومی و خوب در رئال سوسیداد، شاگرد درخشان ژوزه مورینیو در رئال و بازیکن برگزیده پپ گواردیولا در زمان کسب جام پشت جام در بایرن مونیخ فکر کنید. او هرگز نیاز نداشت خودش را به کسی ثابت کند. هرگز.
شرایط در رئال متفاوت است و بنابراین، وقتی گواردیولا به عنوان دوست و استادش واکنشی خاص و به یادماندنی در حمایت از آلونسو پیش از پیروزی سیتی در برنابئو در ماه دسامبر داشت و او با تحریک خبرنگاری واکنشی متفاوت در نشست خبری در واکنش به آنچه همدردی با صحبت سرمربی سیتی در مورد ارتباط او با پرز داشت، شرایط بسیار بد پیش رفت.
آلونسو تا همین اواخر هرگز گستاخ نبود و همیشه رفتاری آرام و خونسردانه حتی با رسانههای نزدیک به پرز داشت که شش بار در هفته در زمین تمرین رئال حضور پیدا میکردند. وقتی که ژابی فهمید باید برای ادامه حضورش در این کار بجنگد، موضعیش را تغییر داد: شروع به پاسخ دادنهای طولانی کرد، شوخی میکرد و رفتارش متفاوت شد. این کار جواب داد اما برای وارد شدن به این بازی کمی دیر شده بود.
این که ژابی روز یکشنبه به بازیکنانش در جده گفت که برای بازیکنان پیروز بارسلونا تونل افتخار بزنند (همان کاری که شاگردان هانسی فلیک در زمان حضور آنها برای دریافت مدال نقره کردند) نشانه واضحی بود اما با این واقعیت مواجه شد که او کسی نیست که حرف آخر را در این تیم میزند و آنها حاضر نیستند به حریف چنین احترامی بگذارند. اینجا بود که وجهه او با آسیبی غیرقابل باور مواجه شد.
نکتهای که کمی شوکه کننده بود، این بود که رسانههای فوتبال اسپانیا در ماه نوامبر و دسامبر بارها و بارها حرف از اخراج ژابی زده بودند که برای بسیاری شوکه کننده بود. حتی ارائه بازی مدیریت شده و کسب چند پیروزی و حتی برد برابر اتلتیکو، این که بازیکنان رئال حامی مربیشان بودند، سعی در کسب نتیجه داشتند و توانستند این تیم را در جمع هشت تیم برتر جدول ردهبندی مرحله گروهی لیگ قهرمانان با توجه به دو بازی نسبتا آسان پیش رو حفظ کنند هم موثر نبود. مارکا صبح فردای فینال سوپر جام نوشت: «ژابی سبک مورینیو را احیا کرد» و «عجب فرصتی در دقیقه ۹۵ توسط کارراس از دست رفت».
هیچ تقصیری متوجه سرمربی نبود. آلفردو رلانو، خبرنگار سرشناس مارکا، مدعی شد که ژابی آلونسو فینال را باخت اما موقعیت را حفظ کرد. حتی روزنامه آ.اس که به پرز نزدیکتر است نیز به این موضوع اشاره کرد که بارسا فقط کمی از رئال بهتر بود و توماس رونسروی رئالی هم به این موضوع اشاره کرد.
یکی از بزرگترین نشانهها به شرایط کلی و خاص به وجود آمده و چیزی که برای رییس میلیونر این باشگاه اهمیت داشت و ژابی باید توجه بیشتری به آن میکرد، نام ورزشگاه این باشگاه بود. این ورزشگاه برای مدتی بسیار طولانی به افتخار مردی که قبلا بزرگترین رهبر تاریخ این باشگاه نامیده میشد، سانتیاگو برنابئو نام داشت. اما بیشتر و بیشتر و حتی گاهی به صورت رسمی برنابئو خطاب میشود و این نشانهای آرام اما استراتژیک از هدف پرز برای قرار گرفتن در صدر جدول بزرگترین رییس تاریخ این باشگاه بود.
این رییس ۷۸ ساله به آرامی اما به صورت مداوم هدف تبدیل شدن به بزرگترین و اولین نام در تاریخ بزرگترین افراد در صدر باشگاه رئال مادرید را دنبال میکند. بازسازی پر هزینه اما هنوز نه چندان موفق این ورزشگاه قرار بود الماسی بر تاج او باشد اما به دلایل بسیاری، هنوز نتایجی که انتظارش را داشت به همراه نیاورده است. به نظر میرسد که پرز در فاصله چند ماه تا تولد ۷۹ سالگیاش، احساس میکند که زمان در حال از دست رفتن است و او دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.
او به قهرمانیهای بیشتر در لالیگا و لیگ قهرمانان، ممانعت از قهرمانیهای بیشتر بارسا و شنیدن سوت و هو شدن کمتر در زمان حضورش در جایگاه ویژه امپراتوری در ورزشگاه برنابئو نیاز دارد. او همچنین به دنبال راهی برای شروع سوپرلیگ اروپا است و در حال حاضر آروزها و اهداف بسیاری در سر دارد.
باید به این نکته اشاره شود که ۹ مربی قبلی که در عرض چند ماه اخراج کرد، معمولا راه را برای دوران موفقتر و درخشانتر این باشگاه در اروپا و لالیگا باز کردند. شرایط خوب پیش رفت و دنیای فوتبال تصمیم گرفت به سود رئال مادرید به حرکت دربیاید. این واقعیت غیر قابل انکار است.
پرز مرد اشتباهی را مقصر این وضعیت دانست، او مشکلات واقعی را نادیده گرفته و حالا سکان هدایت تیمش را در اختیار آلوارو آربلوا گذاشته است. او نقص و شکافهای واقعی را ندید و به جایش راهکار را در اخراج ژابی آلونسو دانست. اما اهمیتی برای این نظرات قائل نیست و قدرت غیرقابل مهارش در گذشته هر هدف محکمی را شکست داده است. آیا این بار هم این اتفاق رخ خواهد داد؟ بعید به نظر میرسد.
تو بدشانس بودی، ژابی. فقط بخشی از این وضعیت تقصیر تو بود. اما همانطور که خودت همیشه گفتی، رئال مادرید متفاوت است. رئال مادرید خاص است. در آنچه پیش رو داری موفق باشی.
