برگ برنده رئال: کاپیتان جانش را برای تیمش میدهد
به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید مقابل رایو وایهکانو پیروز شد. بله، اما این پیروزی بیش از این که حاصل درخشش باشد، نتیجه تلاش و اضطراب بود. آنها به سختی از این آزمون عبور کردند، در حالی که میدانستند نمرهای که گرفتند بازتاب دانستههایشان نیست. برد آخرین لحظات پرسشهایی را درباره بازی تیمی بر جا گذاشت، مفهومی که در سانتیاگو برنابئو بدیهی فرض میشود اما این فصل به وضوح غایب بوده است.
در زمین چند چهره کلیدی رختکن بار حفظ انسجام تیمی را به دوش میکشند که هر لحظه بیم فروپاشیاش میرود. یکی از آنها والورده است. فصلی که برای او تمرینی در خویشتنداری بوده است. او به عنوان کاپیتان (نقشی که با جدیت با آن رفتار میکند و از وزن بازوبند آگاه است) هر ناکامی را به حساب خودش میگذارد: حذف از کوپا دل ری، سقوط به پلیآف لیگ قهرمانان اروپا پس از شکست ۲-۴ در لیسبون و قرار گرفتن جایگاه دوم در لالیگا که در مادرید خوشایند نیست.
این سناریویی نبود که او هنگام مصدومیت دنی کارواخال و ترنت الکساندر آرنولد و به ارث بردن مسئولیت کامل پست دفاع راست در ذهن داشت. با این حال، او آستینها را بالا زده و در میانه آبهای متلاطم ایستاده است. پارادوکس اینجاست که فداکاری شخصیاش تقریباً نادیده مانده است. والورده در نهایت ۱۶ بازی را در پست دفاع راست که متعلق به او نیست، انجام داده و از محوطه جریمه و نفوذ هجومیاش دور افتاده است.
با این وجود، او یک گل و ۹ پاس گل دارد، آماری که از سازگاریاش حکایت میکند. مانند آن ضربه آزاد سهمگین مقابل اتلتیکو مادرید در نیمه نهایی سوپرجام، موشکی که قفل دروازه را شکست و در گوشه دروازه یان اوبلاک جا گرفت. والورده دیوانهوار دوید و در شادی به سرش کوبید، رهاسازی ماهها تنش انباشته. او میداند بهترین نسخهاش در میانه میدان پدیدار میشود اما این فداکاری را بخشی از قرارداد نانوشتهای میپذیرد که هر کاپیتانی امضا میکند: تیم همیشه در اولویت است.
رابطه رختکن و برنابئو در مسیری ناهموار قرار گرفته است. پس از فاجعه لیسبون، سوتها در دیدار مقابل رایو وایهکانو به ورزشگاه بازگشت، صدایی که برای هر بازیکنی ناراحتکننده است اما در برنابئو دردناکتر. این برای والورده، برای رختکن و به خصوص برای کاپیتانی که لوگوی رئال را با همه وجود حس میکند، صادق است. او به مهر هوادارانی که معمولاً پشتیبان هستند عادت کرده است و این فضای خصمانه زخم عمیقی میزند. بازسازی این پیوند، فوریترین هدف رختکن است.
با این همه، آن روز لحظهای درخشان رقم خورد و این ستاره اروگوئهای در قلب ماجرا بود. در حالی که رئال به دنبال حفظ برتری ۰-۲ بود، والورده از لبه محوطه شوتی زد که به مدافع خورد و تغییر مسیر داد. توپ به شکلی مطلوب به مندی و راتیو رسید که با سرعت به سمت تیبو کورتوا رفتند. آنچه بعد رخ داد، DNA ناب اروگوئهای بود: والورده خودش را به جلو پرتاب کرد و مهاجم انفجاری رومانیایی را درست در لحظهای که بوی گل میداد، متوقف کرد.
برنابئو منفجر شد. کاپیتان را تشویق کردند. در همان لحظه روشن شد که راه بازگشت به پیروزی از همین جنس نمایش میگذرد، از جانفشانی در کنشهایی که در آمار دیده نمیشوند اما برای هواداران رئال مادرید ارزش واقعی دارند. گامی دیگر در مسیر بازگشتی دشوار.
