دو قهرمانی در آسیا: زمان باور شمسایی رسیده

به گزارش ورزش سه، خرده گیران روی امواج به پا شده علیه وحید شمسایی سوار شده بودند و کیفیت و سطح تیم ملی را با هر لغزش، زیر سوال می‌بردند؛ همان‌هایی که پس از تساوی ایران - افغانستان در مسابقات کشورهای اسلامی سخنانشان نقل محافل شده بود و سرانجام پس از قهرمانی و با لِه کردن مراکش به سکوت فرو رفته بودند. آن‌ها در جست‌وجوی یک ضعف دیگر می‌گشتند و از ژاپن، تایلند و ازبکستان به عنوان آینه‌ای الهام بخش یاد می‌کردند. تیم‌هایی که در دو دهه گذشته برای متوقف کردن ایران به مربیان اسپانیایی روی آورده بودند، دوباره و یکی پس از دیگری سقوط کردند و در نهایت دو برنده اشکار وجود داشت: ایران و وحید شمسایی.

فوتسال آسیا پیشرفت کرده است و این جملات را وقتی چهار سال پیش وحید شمسایی به زبان آورد، بسیاری به او طعنه زدند. وقتی در سال ۲۰۲۴ تیم او به عنوان قهرمانی دست یافت و تیم‌های افغانستان و تاجیکستان برای نخستین بار به جام جهانی راه پیدا کردند، این دو صعود بزرگ به نوعی شگفتی و اتفاقی تعبیر می‌شد، اما وقتی اندونزی و عراق در این دوره حریفان بزرگ را به زانو در آوردند، آنچه که از نظر منتقدان شمسایی خیالی به نظر می‌رسید، تحقق بخشیده شد.

حلاوت این قهرمانی‌ها زمانی دو چندان خواهد شد که عربستان سعودی با سرمایه گذاری کلان با آندره پلازا مربی بزرگ اسپانیایی و ویتنام با رهبری دیگو جیوستوزی، مربی نامدار آرژانتینی که عنوان قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۶ را یدک می‌کشید و عراق با کارلوس باربوسیا برزیلی که برای ایران خواب‌ها دیده بود از رسیدن به فینال بازماندند و تایلند با اسکلت اصلی تیم میگوئل رودیگرو اسپانیایی به جمع چهار تیم پایانی نرسید. ژاپن قدرتمند در برابر اندونزی میخکوب شد و شمسایی با شکست میزبان شگفتی ساز، قریحه مربیگری ایرانی‌ها را به رخ کشید.

با این وصف، شمسایی پاسخ خرده گیران را جور دیگر هم داده است. شاگردان او در سالی که تیم‌های ملی فوتبال و فوتسال در هر رده‌ای با ناکامی مطلق از کسب جام رو به رو شده بودند، یک جام شیرین را به ارمغان آوردند.

شمسایی هم می‌تواند خود را به عنوان بدشانس‌ترین مربی تاریخ قلمداد کند و هم می‌تواند خوش‌بخت‌ترین لقب بگیرد. تیم‌های او همواره با شرایط خاصی راهی رویدادهای بزرگ می‌شوند و فشار مفرط فضای مجازی را در جریان مسابقات تحمل کردند، اما هر بار و در هر دوره، آن‌ها با موفقیت زمین بازی را ترک می‌کنند.

ابوالفضل کریم آبادی