اوسمار از بازگشت به ایران پشیمان شد!

به گزارش ورزش سه، درست در زمانی که با سوپر گل ایگور سرگیف، بازیکنان پرسپولیس با چهره‌هایی مصمم نیمکت را ترک کرده و با حالتی آیرودینامیکی خود را به زمین چمن مخملی ورزشگاه سیرجان رساندند و کمی پس از اینکه تابلوی تعویض به نشانه ورود سروش رفیعی به ترکیب پرسپولیس بالا رفته بود، پاس مهدی تیکدری به فضای پشت محوطه جریمه‌ پرسپولیس و ضربه بغل پای هافبک دفاعی سیبیلوی گل گهر برای بار سوم دروازه پیام نیازمند را فرو ریخت.

این سومین شوت شلیک شده از فاصله نزدیک به قوس محوطه جریمه بود که یکی از بهترین دروازه‌بان‌های این فصل فوتبال ایران را تسلیم کرد. پیام نیازمند توپ را از داخل تور بیرون گرفته و با حالتی عصبانی آن را به زمین کوبید تا نسبت به عبور این ضربه هری کینی دور از دستانش از کنار تیرک عمودی دروازه احساس ناخرسندی خود را نشان بدهد.

جالب بود که به جز این سه شوت به دروازه، گل‌گهر تنها یک بار خود را به دهانه دروازه پرسپولیس رسانده بود که ضربه از فاصله نزدیک پوریا شهرآبادی جوان توسط پرسپولیسی‌ها مهار شد. با این حال گلر شماره یک پرسپولیسی‌ها روی سه ضربه از راه دور تسلیم دو هافبک تیم حریف شد تا علاوه بر اینکه ارزش شوت در موفقیت یک تیم در فوتبال یادآوری شود، پرسپولیس دوباره در موقعیتی قرار بگیرد که در این فصل و فصل پیش اسیرش بوده است؛ تیمی که نمی‌تواند از بازی‌های دشوار امتیاز لازم را کسب کند و سطح فنی‌اش در حد قهرمانی لیگ نیست.

اگرچه آنها با ورود سروش رفیعی به زمین در نیمه دوم نبض بازی را به این هافبک با تجربه سپردند اما سروش هم علی‌رغم چرخاندن توپ، کاری جادویی برای تیمش نکرد و پرسپولیس با وجود نمایشی بهتر، تبدیل به تیم خطرناکی نشد که بتواند نتیجه بازی را عوض کند، اگرچه اگر کرنر مرتضی پورعلی‌گنجی کرنر محمدحسین صادقی را در مقابل دروازه به گل تبدیل می‌کرد، این احتمال وجود داشت که پرسپولیس به بازی برگردد اما آنها که هفته پیش مقابل ملوان شکست خورده یودند، اولین باخت تاریخ خود را مقابل گل‌گهر تجربه کردند؛ گل‌گهری که همواره مقابل سرخپوشان بازنده بوده و در دیدارهای رودررو حرفی برای گفتن نداشته، اگرچه مربیان بزرگ و نامداری روی نیمکت این تیم نشسته‌اند.

اینکه مهدی تارتار با چه برنامه‌ای توانسته پرسپولیس را در این مسابقه مغلوب روش بازی تیمش کند، باید توسط خود او توضیح داده شود اما بعد از گل سوم، تیم او به همان شکلی بازی کرد که از آن توقع می‌رفت. چیدن دو لایه چهار نفره و پنج نفره در خط نیمه و عقب‌تر از آن و بستن همه منفذها برای اینکه پرسپولیس نتواند توسط علیپور و سرگیف به گل برسد، البته موقعیت‌ها هم آنچنان خطرناک و عجیب و غریب نبود و تیم نمی‌توانست جوری نفس‌گیر به دروازه حریف حمله کند تا همه بوی گل و بازگشت را در ورزشگاه حس کنند؛ این پرسپولیس یک تیم معمولی و بی روحیه بود که باز یک فرصت دیگر را برای صدرنشینی سوزاند و از سرمربی برزیلی و برنده‌اش سلب اعتماد کرد.

حالا شاید اوسمار ویه‌را از تصمیم خود برای حضور در این باشگاه و پذیرش هدایت تیمی که خودش آن را نبسته یا بر نقل و انتقالاتش هیچ نظارتی نداشته پشیمان شده باشد؛  تیمی که با وجود همه امیدواری‌ها و تلاش برای بازگشت روحیه بازیکنان هفته به هفته در جدول پایین می‌رود. البته آنها از نظر امتیازی آنقدرها از تراکتور و سپاهان و استقلال عقب نیستند اما در با یک بازی بیشتر، یک امتیاز کمتر دارند و در رتبه پنجم جدول قرار گرفته‌اند، در حالی که از دو روز پیش هواداران پرسپولیس داشتند درباره صدرنشینی در غیاب سه حریف اصلی که در بازی‌های آسیایی هستند، رویاپردازی می‌کردند.

نکته منفی پرسپولیس این است که آنها حتی نتوانستند از موقعیت درگیری سه رقیب مستقیم خود در رقابت‌های حذفی و آسیایی استفاده کرده و صرفاً با پیروزی در مسابقات باقی‌مانده در لیگ برتر جای خود را در صدر جدول محکم کنند.

در حال حاضر شرایط به گونه‌ای است که شاید پرسپولیسی‌ها به فکر تغییر مجددی روی نیمکت هم بیفتند؛ هر چه باشد طعنه‌های وحید هاشمیان، سرمربی پیشین که مدام اوسمار مقایسه می‌شود، برای آنها قابل تحمل نیست.