تفاوت با بقیه لیگ
عاقل و باهوش و موفق مثل گلگهر
به گزارش ورزش سه، صدرنشینی گلگهر در لیگ برتر فوتبال ایران و در حضور تیمهای همیشه مدعی و پرهوادار استقلال، پرسپولیس، تراکتور و سپاهان که با هزینههای چند همتی در تلاش برای کسب جام قهرمانی هستند، نه فقط از حیث فوتبالی که از بعد ثمربخشی یک برنامهریزی بلندمدت و اصولی در فوتبال ایران اهمیت ویژهای دارد.
در لیگی که اغلب معادلات آن با بودجههای نجومی، قراردادهای سنگین و تغییرات پیاپی مدیریتی و فنی تعریف میشود، صدرنشینی تیمی که مسیر توسعه را آرام و مرحلهبهمرحله طی کرده، معنایی فراتر از جدول ردهبندی دارد. این صدرنشینی محصول یک اتفاق لحظهای یا یک دوره کوتاه اوجگیری نیست، بلکه نتیجه شش فصل حضور مستمر در سطح اول فوتبال ایران و یادگیری تدریجی الزامات رقابت در بالاترین سطح است.
بازی بزرگ برای سیرجانیها از جایی آغاز میشود که وارد مجموعه عظیم، جذاب و اختصاصی گلگهر میشوید. مجموعهای شگفتانگیز در مرکز شهر کوچک و ۳۰۰ هزار نفری استان کرمان که تماشایش به شما ثابت میکند میشود در بالاترین سطح فوتبال ایران مثل یک باشگاه به معنای واقعی حرفهای، زیرساختهایی مجهز به بروزترین استانداردهای دنیا داشت و به مدرنترین شکل ممکن تیمداری حرفهای هم کرد.
از زمینهای تمرینی استاندارد و چمنهایی با کیفیت مثالزدنی گرفته تا امکانات بدنسازی، ریکاوری و فضاهای اداری منظم، همهچیز نشان میدهد این پروژه صرفا به نتایج کوتاهمدت فکر نکرده است. در شهری که شاید تا چند سال پیش کمتر کسی آن را در نقشه فوتبال ایران جدی میگرفت، حالا مجموعهای شکل گرفته که میتواند الگوی عملی برای بسیاری از باشگاههای قدیمیتر و پرادعاتر باشد.
این تیم با هزینهکرد متعادل، ترنسفرهای هوشمندانه (مثل سحرخیزان، زارع و رزاقینیا) و خریدهای ارزان اما باکیفیت (مثل شهرآبادی و لطیفیفر) که میتوانند بزودی تبدیل به درآمدزاییهای قابلتوجه شوند، جزو معدود تیمهای فوتبال ایران است که تراز مالی مثبت دارد و بدون زیان انباشته به فعالیت خود ادامه میدهد. آن هم در لیگی که بزرگترین تیمهایش درگیر زیانهای چند صد میلیاردیاند و برای جلوگیری از انحلال خود مجبور به افزایش سرمایههای هنگفت هستند. در چنین فضایی، اداره یک باشگاه با حساب و کتاب روشن و بدون بدهی انباشته، خود به تنهایی یک موفقیت بزرگ محسوب میشود.
بازی بزرگ زمانی شروع میشود که اوسمار ویرا، سرمربی پرسپولیس به محض ورود به استادیوم و نزدیک شدن به چمن استثنایی استادیوم گلگهر، چشمهایش از تعجب گرد میشود و در وری گود گویان و البته با احساسی شبیه به حسرت، به سمت رختکن تیم میهمان میرود.
این تصویر، فقط واکنش یک مربی خارجی به کیفیت یک زمین مسابقه نیست؛ نمادی است از فاصلهای که میان نگاه حرفهای و روزمرگی در فوتبال ایران شکل گرفته است. وقتی کیفیت زمین، امکانات میزبانی و نظم اجرایی یک مسابقه به استانداردهای بینالمللی نزدیک میشود، طبیعی است که هر ناظر بیطرفی آن را تحسین کند.
همه اینها، ویژگیهایی است که گلگهر را از تیمهای درگیر روزمرگی فوتبال ایران متمایز میکند. تیمهای مدعی فوتبال ایران که اغلبشان حتی یک زمین چمن استاندارد برای تمرین ندارند و دو تیم بزرگ تهرانیاش مجبورند هرهفته دنبال زمین بازی مسطح در استانهای همجوار باشند، امروز گلگهری را بالای سر خود میبینند که در تمام جنبهها، یک باشگاه حرفهای است.
تیمی ثروتمند که اگر بخواهد، میتواند با پشتوانه مالی حیرتانگیز خود بزرگترین و گرانقیمتترین بازیکنان و مربیان ایرانی و خارجی را جذب کند اما ترجیح داده در این فضای صرفا مصرفکننده و پرهزینه، اول ساختار حرفهایاش را ایجاد کند و پس از آن به دنبال ایجاد یک روند با ثبات و منظم در فوتبال ایران باشد. نتیجهاش هم این شده که این باشگاه حرفهای پس از ۶ فصل حضور در بالاترین سطح فوتبال ایران، حالا به صدر جدول لیگ برتر رسیده و یک هفته قبل هم تیم زنانش، نایبقهرمان لیگ برتر بانوان فوتبال ایران شده است؛ نشانهای دیگر از اینکه این پروژه، فقط محدود به یک تیم مردان نیست و این تیم در تمام زمینهها تلاش میکند یک باشگاه واقعی در فوتبال ظاهرا حرفهای ایران باشد.
