ایران عاشق مربیان کروات: کالبدشکافی یک علاقه دوطرفه

به گزارش ورزش سه، سایت کرواتِ دِنوونو در یادداشتی به ارتباط خاص فوتبال ایران و کرواسی پرداخته است. شروع این گزارش با این جمله است: «کروات‌ها همیشه با نگاهی متفاوت و سرشار از همدردی به ایران نگریسته‌اند».

‏سایت کروات اینطور ادامه می‌دهد: «ما همیشه با اشتیاق و البته کمی نگرانی، ماجراجویی مربیان خود را در تهران دنبال کرده‌ایم. تاریخ سیاسی پرفراز و نشیب ایران باعث شده تا نگران هم‌وطنانمان باشیم که برای فوتبال ایران بیش از هر ملت دیگری در دنیا مایه گذاشته‌اند. آمار خیره‌کننده است؛ تا به امروز ۵ مربی کروات هدایت تیم ملی ایران را بر عهده داشته‌اند. از استانکو پوکله‌پوویچ و تومیسلاو ایویچ گرفته تا چیرو بلاژویچ، برانکو ایوانکوویچ و در نهایت دراگان اسکوچیچ. بدون شک می‌توان گفت ایرانی‌ها شیفته کروات‌ها هستند».

‏استانکو؛ پیرمردی که یخ‌ها را شکست

‏یخ روابط فوتبالی ایران و کروسای را زنده یاد استانکو پوکله‌پوویچ شکست؛ مردی که روحش را در هایدوک جا گذاشته بود و پس از سابقه هدایت تیم ملی کرواسی، در سال ۱۹۹۴ راهی ایران شد. او بعدها در مصاحبه‌ای گفت: «کاملاً اتفاقی و با توصیه یک مربی اسلوونیایی به رئیس فدراسیون ایران معرفی شدم. ابتدا تیم ملی و بعد پرسپولیس را هدایت کردم؛ تیمی که ۲۰ سال قهرمان نشده بود اما من آن‌ها را به دو قهرمانی متوالی رساندم. به همین خاطر آن‌ها مرا می‌پرستیدند. اصفهان مثل پاریس زیبا بود و غذاها فوق‌العاده بودند.» استانکو همان کسی بود که با موفقیتش، راه را برای حضور ایویچ، بوناچیچ، بگوویچ و بعدها دالیچ و اشتیماتس باز کرد.

‏ایویچ و حرفه‌ای‌گری؛ وقتی نظم وارد فوتبال ایران شد

‏تومیسلاو ایویچ بزرگ هم در ایران بود. او که یک کمال‌گرای محض بود، تنها چهار ماه دوام آورد (ژانویه تا مه ۱۹۹۸). ایویچ معتقد بود: «بازیکنان ایرانی استعداد ذاتی عجیبی دارند اما فاقد نظم و حرفه‌ای‌گری هستند. روزی که آن‌ها در اروپا بازی کنند و دیسیپلین یاد بگیرند، تبدیل به بازیکنانی در سطح جهانی می‌شوند.» پیش‌بینی او درست از آب درآمد و امروز ایران یک قدرت معتبر فوتبالی است که ستاره‌هایش در قلب اروپا می‌درخشند.

‏شوی اختصاصی چیرو؛ وقتی عشق از حد گذشت

‏حضور چیرو بلاژویچ در ایران شبیه به یک نمایش باشکوه بود. او با هر حرکتش ایرانی‌ها را جادو می‌کرد. چیرو با یادآوری آن دوران می‌گوید: «در اولین بازی من، ۱۱۰ هزار نفر داخل ورزشگاه بودند و ۵۰ هزار نفر بیرون در ماندند. رابطه‌ام با هواداران طوری بود که فقط به یک دلیل رفتم؛ عشق بیش از حد بدتر از نفرت است! آن‌ها مرا چنان دوست داشتند که مدام می‌خواستند مرا ببوسند. به برانکو گفتم تو ادامه بده، من دیگر نمی‌توانم این همه فشارِ عشق را تحمل کنم!» چیرو قول داده بود اگر ایران به جام جهانی ۲۰۰۲ صعود نکند خودش را از تیر دروازه دار بزند؛ ایران به جام جهانی نرفت اما چیرو زنده ماند و بعدها با برانکو جایگزین شد.

‏برانکو؛ شهروند افتخاری تهران و دراگان؛ مهندس صعود

‏برانکو ایوانکوویچ راه چیرو را ادامه داد و ایران را به جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان رساند و به پاس این موفقیت، شهروند افتخاری تهران شد. سال‌ها بعد، نوبت به دراگان اسکوچیچ رسید. او در فوریه ۲۰۲۰ در سخت‌ترین شرایط سکان تیم ملی ایران را گرفت و آماری درخشان ثبت کرد؛ ۱۵ برد در ۱۸ مسابقه. او ایران را مقتدرانه به جام جهانی قطر رساند، اما در یک تصمیم عجیب، درست قبل از شروع مسابقات جای خود را به کارلوس کی‌روش پرتغالی داد تا یکی از تلخ‌ترین جابه‌جایی‌های تاریخ برای مربیان کروات رقم بخورد.

‏ایران سال‌ها برای مربیان ما سرزمین فرصت‌ها بود. علاوه بر مربیان ملی، اسطوره‌هایی مثل زلاتکو کرانچار، وینگو بگوویچ و ایگور اشتیماتس هم در لیگ این کشور خاطرات فراموش‌نشدنی ساخته‌اند.