بازگشت هیجان به اسکودتو با زیرکترین مربی ایتالیا
به گزارش "ورزش سه"،، شکست اخیر اینتر در یک دیدار بزرگ، بهویژه در دربی بسیار مورد انتظار میلان، میتواند زنگ بیدارباش جدی برای نراتزوری باشد.
هفته گذشته رقابتهای سریآ شاهد دربیای با اهمیت بسیار بالا بود. اینتر با برتری ده امتیازی به خانه میلان رفت و فرصت کاملاً روشنی داشت تا عملاً تکلیف قهرمانی را برای همیشه مشخص کند. اگر صادق باشیم، اگر نراتزوری آن مسابقه را میبرد، اختلاف امتیاز به سیزده میرسید و در آن مقطع کیوو و شاگردانش حاشیه امنیتی ترسناک به دست میآوردند؛ فاصلهای که تقریباً معادل پنج پیروزی بود. چنین نتیجهای میتوانست ضربه نهایی به میلان باشد.
اما بیدلیل نیست که ماسیمیلیانو آلگری یکی از بهترین مربیان سریآ به شمار میرود. کمتر مربیای تجربه او را دارد و کمتر کسی به اندازه او بلد است بازی را به هم بریزد و پیچیده کند. وقتی آلگری بخواهد مانع اجرای برنامه تاکتیکی حریف شود، معمولاً کار زیادی از دست تیم مقابل برنمیآید، زیرا او موفق میشود جریان مسابقه را به سمت دلخواه خود هدایت کند. البته این به آن معنا نیست که همیشه پیروز میشود، هرچند در طول دوران مربیگریاش بارها چنین کرده است.
مهارت آلگری
با این حال بازی مقابل تیمهای او هیچگاه آسان نیست، زیرا همیشه موفق میشود حریفان را در زمین ناراحت و تحت فشار کند یا مانع اجرای برنامههایی شود که در طول هفته تمرین کردهاند. در دربی برابر اینتر نیز دقیقاً همین اتفاق افتاد.
میلان کمی بعد از نیم ساعت بازی با گل پرویس استوپینیان پیش افتاد؛ بازیکنی که تا آن زمان چندان درخشان ظاهر نشده بود. این همان ماهیت دربیهاست. بازیکنی که هنوز نتوانسته کاملاً قانعکننده باشد یا حتی برای هواداران معما محسوب میشود، ناگهان به یکی از محتملترین گلزنان تبدیل میشود. این یک قانون نانوشته در فوتبال است. اینتر همانطور که گفته شد یک فرصت طلایی را از دست داد و حالا باید بیشتر مراقب پشت سر خود باشد.
روسونری فاصله را کاهش داده و حالا هفت امتیاز عقبتر است. این هنوز فاصله قابل توجهی است و به اینتر اجازه میدهد بدون اضطراب بیش از حد به میدان برود، اما بدون شک جریان روانی رقابت تغییر کرده است. دستکم این شکست میتواند تردیدهایی در ذهن بازیکنان اینتر ایجاد کند؛ تیمی که پیشتر نیز با حذف از لیگ قهرمانان مقابل بودو ضربه خورده بود. آن مسابقه از نظر فنی چندان جذاب نبود؛ از مجموع هفده شوت دو تیم تنها سه ضربه در چارچوب بود: دو شوت برای میلان و یکی برای اینتر.
نمایش چندانی دیده نشد؛ دقیقاً همان چیزی که آلگری میخواست، بهخصوص که در نهایت سه امتیاز حیاتی را به همراه داشت. تنش و عصبانیت بهویژه در دقایق پایانی بالا رفت، زمانی که صحنهای بحثبرانگیز درباره احتمال پنالتی برای اینتر رخ داد. در مجموع، این آخر هفته برای داوران سریآ نیز بسیار دشوار بود. فرصتهای گل کم بود و سرگرمی چندانی وجود نداشت، اما سطح رقابت و فشار بازی بسیار بالا بود.
زنگ خطر برای اینتر
در اینتر باید زنگهای هشدار به صدا درآید. عملکرد این تیم در بازیهای مقابل رقبای بزرگ بسیار ضعیف بوده؛ رکوردی که تقریباً شبیه تیمهای تازه صعود کرده است و با توجه به کیفیت بالای ترکیب کریستیان کیوو قابل قبول نیست.
سرمربی اینتر موفق شده تیمش را در مسابقاتی که روی کاغذ قابل برد هستند به ماشینی تقریباً بینقص تبدیل کند؛ دیدارهایی که انتظار کسب سه امتیاز در آنها منطقی است. اما مقابل تیمهایی در سطح مشابه، تقریباً فقط شکست نصیبشان شده است؛ به طور دقیق پنج شکست در شش بازی.
این وضعیت به هیچوجه قابل قبول نیست، بهویژه اینکه همین روند پیشتر در لیگ قهرمانان نیز برای اینتر بسیار پرهزینه بوده است. اینتر تیم بزرگی است و چنین عملکرد و نتایجی مقابل دیگر قدرتهای لیگ پذیرفتنی نیست. برخی بازیکنان نیز ناامیدکننده ظاهر شدهاند. برای مثال درباره نیکولو بارلا در شبکههای اجتماعی بحثهای زیادی مطرح شده است. اما مسئله فقط یک شکست سنگین در یک بازی بزرگ نیست؛ این استثنا نیست.
این تبدیل به یک الگو شده است. کیوو باید راهحلی پیدا کند؛ اگر نه برای این فصل، قطعاً برای فصل آینده، زیرا سطح تیم باید بالاتر برود. در سوی دیگر، پیروزیهایی از این دست روحیه تیم آلگری را تقویت میکند و به پروژه او اعتبار میبخشد. حتی اگر این فصل سال قهرمانی نباشد، میتواند سالی باشد که پایههای تبدیل شدن به مدعی اصلی اسکودتو در آینده گذاشته میشود.
با این حال هنوز زود است که بیش از حد جلوتر را ببینیم. رقابت قهرمانی دوباره جان گرفته و میلان دوباره باور کرده است؛ حتی در زمانی که ستارههای تیم در گلزنی با مشکل روبهرو هستند. در چنین شرایطی هر امتیاز اهمیت دارد. کیوو و اینتر او پیام هشدار را دریافت کردهاند.
