مقاوم‌ترین ستاره‌های فوتبال جهان مقابل خداحافظی

به گزارش ورزش سه، اگر گمان کرده‌اید که جام جهانی ۲۰۲۶ قرار است فقط جولانگاه جوانان (البته آنها حالا دیگر خیلی هم جوان حساب نمی‌شوند) ترکه‌ای و سرعتی مثل امباپه و هالند باشد، سخت در اشتباهید. چهار غول بی‌تکرار دنیای فوتبال، کمر بسته‌اند تا معادلات بیولوژیکی را به هم بزنند و ثابت کنند که شناسنامه در فوتبال، فقط یک تکه کاغذ باطله است. گی‌یرمو اوچوآ، کریستیانو رونالدو، لوکا مودریچ و لیونل مسی؛ این‌ها نام‌هایی هستند که مجموع سن‌شان از قدمت برخی فدراسیون‌های فوتبال بیشتر است، اما همچنان با اشتهایی سیری‌ناپذیر به دنبال درخشش در جام جهانی 2026 هستند.

نفر اول این لیست، گیلرمو اوچوآی مکزیکی است. دروازه‌بانی که گویی فقط برای جام جهانی ساخته شده و در بقیه سال‌ها در فریزر نگهداری می‌شود. اوچوآ در ۴۰ سالگی، به دنبال ثبت یک رکورد جاودانه است: حضور در ششمین جام جهانی متوالی. برای او که در مکزیک به عنوان یک نیمه‌خدا پرستش می‌شود، سن و سال معنایی ندارد. او می‌خواهد در خانه خود، یعنی مکزیک، به همه نشان دهد که دستکش‌هایش هنوز بوی کلین‌شیت می‌دهند. تصور کنید مهاجمان ۲۰ ساله با چهره‌ای بهت‌زده به مردی نگاه می‌کنند که وقتی آن‌ها هنوز الفبای فوتبال را یاد نگرفته بودند، او داشت در جام جهانی پنالتی مهار می‌کرد.

اما برسیم به کریستیانو رونالدو؛ مردی که بدنش بیشتر شبیه به یک ماشین صعنتی ساخت آلمان است تا یک انسان ۴۱ ساله. کریس قرار است در ۴۱ سالگی، ششمین جام جهانی‌اش را تجربه کند. او که انگار با زمان قرارداد صلح امضا کرده، همچنان با همان استایل همیشگی و عضلاتی که اجازه نمی‌دهند پیراهنش چروک شود، آماده است تا در خط حمله پرتغال بایستد. رونالدو برای کسانی که می‌گویند «دیگر بس است»، یک پیام ساده دارد: «تا وقتی من بگویم، فوتبال ادامه دارد». او در این سن و سال، نه تنها به دنبال گلزنی، بلکه به دنبال اثبات این است که می‌تواند در ۴۱ سالگی هم بلندتر از مدافعان جوان بپرد.

در مرکز زمین، لوکا مودریچ قرار دارد؛ مهندس ریزنقش کروات‌ها که انگار هر چه پیرتر می‌شود، پاس‌هایش دقیق‌تر و دیدش وسیع‌تر می‌شود. لوکا در حالی پا به ۴۰ سالگی می‌گذارد که همچنان رهبر ارکستر کرواسی است. تماشای او در میانه میدان، مثل تماشای یک استاد شطرنج است که در میان یک مشت دونده ماراتن گیر افتاده، اما با یک حرکت مچ پا، تمام نقشه‌های رقیب را نقش بر آب می‌کند. مودریچ ثابت کرده که در فوتبال، پاهای سریع خوب هستند، اما مغز سریع، چیزی است که شما را در ۴۰ سالگی هم در سطح اول دنیا نگه می‌دارد.

و اما لیونل مسی؛ پادشاه آرژانتینی‌ها که در ۳۹ سالگی، آخرین فصل از کتاب اسطوره‌ای خود را می‌نویسد. لئو که با قهرمانی در قطر، تمام بدهی‌هایش را به فوتبال تسویه کرد، حالا می‌خواهد صرفاً برای لذت بردن و البته تمدید پادشاهی‌اش در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر شود. او شاید دیگر نود دقیقه مثل برق و باد ندود، اما مسیِ ۳۹ ساله حتی در حال راه رفتن هم خطرناک‌تر از هر مهاجم دیگری است. او می‌خواهد به تمام دنیا نشان دهد که نبوغ، تاریخ انقضا ندارد و جادوگر همیشه جادوگر باقی می‌ماند، حتی اگر موهایش کمی جوگندمی شده باشد.

در کنار این چهار نفر، رابرت لواندوفسکی ۳۷ ساله هم در کمین است. ماشین گلزنی لهستانی‌ها اگر تیمش صعود کند، می‌خواهد به جمع این پیرمردهای پرحاشیه بپیوندد و نشان دهد که بوی گل را در هر سنی می‌توان استشمام کرد. حضور این ستاره‌ها در جام جهانی ۲۰۲۶، صرفاً یک حضور نمادین نیست؛ آن‌ها می‌آیند تا به جوانانی که با سودای شهرت وارد زمین می‌شوند، درس فوتبال بدهند. آن‌ها می‌آیند تا ثابت کنند که تجربه، تکنیک ناب و هوش تاکتیکی، در حساس‌ترین لحظات بازی، بسیار کارآمدتر از دویدن‌های بی‌هدف است.

جام جهانی ۲۰۲۶، فرصتی است برای تماشای آخرین رقص غول‌هایی که سال‌ها با آن‌ها خاطره ساخته‌ایم. تقابل این نسل طلایی با نابغه‌های جدید، نمایشی است که هیچ عاشق فوتبالی نمی‌خواهد از دست بدهد. تماشای اینکه رونالدوی ۴۱ ساله چطور از سد مدافعان جوان می‌گذرد یا مسی چطور با یک پاس خط‌کشی شده دفاع حریف را می‌شکافد، لذتی دارد که شاید دیگر هرگز تکرار نشود. پس بیایید از حضور این «دایناسورهای دوست‌داشتنی» لذت ببریم؛ چرا که آن‌ها آخرین بازماندگان نسلی هستند که فوتبال را فراتر از یک ورزش، به یک هنر تبدیل کردند.