آرزوهای یک دونده استقامت در پنجاه و دو سالگی

به گزارش "ورزش سه"، الگوی سنتی و کلیشه‌ای تبدیل شدن بازیکنان به سرمربی، با تقریب قابل توجهی همچنان در بالاترین سطح دنیای فوتبال نیز رعایت می‌شود. علیرغم تغییرات گسترده در بدنه و شکل پروژه انتخاب یک سرمربی، همچنان هم اعتبار قابل توجهی حتی در رئال مادرید و میلان و بارسا و بسیاری از بزرگان، برای این مسئله وجود دارد. آلوارو آربلوآ و گتوزو و اینزاگی و لمپارد و ژاوی و بسیاری دیگر، اگر آن سبقه درخشان را یدک نمی‌کشیدند، احتمالا فرصت چندانی برای تجربه حضور روی نیمکت قدرت های اول فوتبال اروپا پیدا نمی‌کردند. در سمت مقابل نام های بزرگ و جریان‌سازی مانند یورگن کلوپ و ژوزه مورینیو وجود دارند که بی‌تردید مسیر بسیار دشوارتری برای لمس نیمکت تیم‌های الیت در اروپا طی کرده‌اند.

به طور معمول، جریان اصلی حاکم بر فوتبال ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست و به دشواری یک سرمربی تنها با تجربه بر دانش آکادمیک و تجربه فنی مربیگری، صاحب فرصت مهمی برای عرض اندام شده است. البته نام‌هایی چون محمد ربیعی، ساکت الهامی، سعید اخباری و چند نام دیگر، در تلاش و تقلا برای مبارزه در این مسیر نابرابر قدم برداشته‌اند. در میانه این جریان، سرنوشت احتمالا برای حمید مطهری متفاوت از دیگران بود؛ بازیکنی که علیرغم شروعی درخشان، غروبی زودتر از تصور را تجربه کرد. پس در جایی که حمید مطهری در مقایسه با هم‌نسلان خود نتوانست به نقطه اوج استعدادش در زمین فوتبال برسد، مسیر دیگری را برای موفقیت امتحان کرد. خوبی مربیگری این است که همه چیز مانند زمین بازی معطوف به آمادگی بدنی و تکنیک نیست و در این مناقشه، هنر آنالیز و محوریت سواد و دانش، تبدیل به مزیت برتری‌ساز بوده است.

مسیر پیشرفت و ترسیم رویاپردازی‌های برای حمید مطهری عجیب و در واقع دشوار طی شد. ظهور در اوایل دهه 70 به عنوان یک ستاره مستعد، بازی در همه سطوح تیم ملی و انتقال به پرسپولیس در 24 سالگی. در شرایطی که همه چیز برای تبدیل شدن حمید مطهری به یک ستاره بزرگ فراهم بود، تحولات روی نیمکت پرسپولیس و البته نبود درمان مناسب یک مصدومیت مزمن و فرسایشی، نفس حمید مطهری را در ابتدای مسیر این دوی ماراتن گرفت. وقتی همه چیز آماده درخشش او بود، به تدریج اسم حمید مطهری از تیتر اول رسانه‌ها پاک شده و خاطرات او تنها محدود به حضور در ترکیب سپاهان و کشاورز و البته رده‌های مختلف تیم ملی شد.

او کارش بعنوان مربی را بعنوان آنالیزور مجید جلالی در پاس قهرمان (دوره سوم لیگ حرفه‌ای) آغاز کرد و بعد از دستیاری ارنی برندتس سرمربی هلندی راه‌آهن، به رده پایه فوتبال تهران رفت، صبا و پرسپولیس. و بعد دستیاری در صبا (رسول کربکندی و یحیی گل‌محمدی) و البته ادامه کار جدی با مجید جلالی، معلم اولش. در ادامه نوبت همکاری جدی و دائمی با یحیی رسید. رفیق صمیمی دهه 70 که حتی بعد از وداع تلخ و زودهنگام حمید مطهری با فوتبال نیز رابطه‌ای صمیمی با او داشت. از تصاویر یادگاری و دعوت از حمید مطهری در اردوی تیم ملی در ابتدایی دهه 80 و دوره برانکو، تا فرا خواندن او برای همکاری در پدیده و در ادامه، یک دوره درخشان در پرسپولیس. زوج یحیی و حمید مطهری در پرسپولیس فاتح همه چیز شدند.

راهیابی به فینال لیگ قهرمانان آسیا علیرغم غیبت بازیکنان بزرگی چون بیرانوند، مهدی ترابی، علیپور، شجاع و ... تا قهرمانی در لیگ و شکست‌ناپذیری دائمی در دربی برابر استقلال.اما در ادامه، مطهری با پرسپولیس وداع کرد و راهی نساجی شد، در رویای طی یک دوره آبدیدگی و احتمالا بازگشت به پرسپولیس در قامت سرمربی؛ آرزوی دائمی حمید مطهری. در ادامه تصویری جدید از قاب یحیی و حمید در اهواز و حضور فولاد در رتبه قابل قبول چهارم در اولین فصل شد. اما در دومین فصل و بعد از وقوع جنگ ۱۲ روزه، شرایط برای تقویت ترکیب فولاد چندان مهیا نبود و در نهایت یحیی گل‌محمدی با سپری کردن یک نیم‌فصل نامطلوب و متفاوت از استاندارد دائمی او در ادوار گذشته لیگ برتر، تصمیم به جدایی از فولاد گرفت.

پس این باشگاه در اقدامی متفاوت با حمید مطهری برای ادامه همکاری به توافق رسید و و حالا احتمالاً همه اعضای هیئت مدیره فولاد از این تصمیم سریع و ناگهانی رضایت دارند. کسب پیروزی برابر مدعیانی همانند پرسپولیس و گل‌گهر، تبدیل کردن فولاد کم‌رمق نیم‌فصل اول به ماشین گلزنی در هفته‌های پایانی ماقبل جنگ و البته ارائه نمایشی هجومی و پرهیجان، حمید مطهری را در ماه‌های اخیر تبدیل به یکی از سرمربیان ترند لیگ برتر کرده است.

اگرچه وقوع دوباره جنگ و تعویق چند ماهه لیگ، وقفه کوتاهی در مسیر فولاد و حمید مطهری قرار داده اما در بدنه این باشگاه اعتماد کاملی به این سرمربی وجود دارد و او از همین حالا در حال تدوین و تبیین برنامه فصل بعد خود برای رقم زدن روزهای درخشان و روشن در رختکن فولاد خواهد بود. حمید مطهری متولد ۵ اردیبهشت ۵۳ بوده و امروز ۵۲ ساله شده است.

البته خیلی به او نمی‌آید (چه از حیث کارنامه و چه حتی ظاهر) که به میانسالی رسیده باشد؛ حسرت او ماندن طولانی در خط استارت و انتظار برای اولین شانس است. گرچه در رقابت بازی کردن چندان خوش شانس نبود و سرنوشت به سودش رقم نخورد، اما حالا و در خیل این همه بازیکن بزرگ و محبوب کنار مانده که خود را محق حضور در لیگ برتر می دانند، حمید مطهری هدایت یکی از مدعیان سنتی (حداقل حضور در رتبه های بالای جدول) را بر عهده گرفته و خود را آماده پرش‌های بعدی می‌کند.

او فکر می‌کند در سی و چند سالگی می‌توانست در موقعیت امروز باشد؛ یکی که تصور می کند البته برای موفقیت هرگز دیر نیست. اگر ناگلزمن نشدی، هانسی فلیک باش!