توپچی‌ها با جادوی ساکا در فینال

به گزارش "ورزش سه"، این تیم توان انجام کار بیشتری نداشت. این جمله کلیشه‌ای که در مورد اتلتیکومادرید بارها گفته شده، به‌خوبی عملکرد تیم دیه‌گو سیمئونه در لیگ قهرمانان را توصیف می‌کند؛ تیمی که با پایانی ناگهانی در لندن از رقابت‌ها کنار رفت. چرا که تیم مادریدی در ظاهر یکی از چهار تیم برتر اروپا به نظر نمی‌رسید؛ ترکیبی نامتوازن داشت و مسیرش تا حدی پرنوسان بود.

اما یک مربی خاص با کت مشکی، بار دیگر مصمم شد هر منطقی را که در مراحل حذفی شکل گرفته بود به چالش بکشد. در این مسیر، سه حریف را کنار زدند، یکی بهتر، یکی ضعیف‌تر و یکی متوسط، تا اینکه به این آرسنالِ آرتتا رسیدند که حالا راهی مونیخ شده است؛ همان رؤیایی که تصورش هم برایشان ممکن بود.

اتلتیکو برابر تیمی با بودجه‌ای بسیار بیشتر و حتی هفت مهاجم در اختیار که با حضور ساکا، گیوکرش و تروسارد در ترکیب اصلی، باز هم بازیکنانی مثل مادوئکه، هاورتز، گابریل ژسوس و مارتینلی را روی نیمکت دارد، شانس چندانی نداشت.

اگر به شرایط نگاه کنیم، اتلتیکو فقط سه مهاجم دارد؛ دو نفرشان بسیار خوب هستند، اما در نهایت فقط سه نفرند، و این موضوع در پایان خودش را نشان داد.

شیطان در جزئیات نهفته است. اتلتیکو نیمه اول را حتی با نوعی راحتی کنترل کرده بود، اما سرانجام گیوکرش توانست پشت خط دفاعی نفوذ کند، درست زمانی که بازی در آستانه پایان نیمه اول بود. از آن لحظه به بعد، همان‌طور که معمولاً در چنین شرایطی پیش می‌آید، همه‌چیز به بدترین شکل ممکن پیش رفت: اوبلاک در خروج مردد عمل کرد؛ پوبیل با ضربه سر توپ را به محدوده تروسارد فرستاد، در حالی که ضربه این بازیکن به سمت جولیانو در حرکت بود؛ روجری آفساید را پر کرد، درست زمانی که بازیکن بلژیکی شوتی زد که دروازه‌بان آن را دفع کرد و در نهایت ساکا چاره‌ای جز گل زدن نداشت، پس از ۴۴ دقیقه‌ای که تیمش حتی یک شوت در چارچوب نزده بود.

اتلتیکو با ساختاری مناسب وارد زمین شده بود و حتی دو ضدحمله نیز به‌عنوان هشدار ایجاد کرد که خولین و جولیانو نتوانستند آن‌ها را به گل تبدیل کنند. آرسنال بار دیگر چهره تاکتیکی خود را نشان داد؛ تیمی که امنیت را به ریسک ترجیح می‌دهد، بنابراین با پیش بردن آرام حملاتش، چندان خطرناک ظاهر نمی‌شد. در واقع، ورزشگاه تا زمانی که دویدن گیوکرش در تقابل با لو نورماند اولین کرنر بازی را رقم زد، چندان به هیجان نیامد.

سیمئونه نسبت به بازی رفت تنها یک تغییر در ترکیب ایجاد کرده بود؛ لو نورماند به‌جای کاردوسو، هرچند این تغییر اثر دومینویی روی جایگاه‌های پوبیل و یورنته گذاشت. یکی از نقاط ضعف اتلتیکو در این نیمه‌نهایی، ناتوانی نسبی در نفوذ از جناحین بود؛ جولیانو اغلب مهار می‌شد و لوکمن هم تقریباً همیشه کنترل شده بود. در مقابل، درخت تغییرات در تیم آرتتا بیشتر تکان خورده بود: تا پنج تغییر نسبت به بازی متروپولیتانو. مهم‌ترین آن نیمکت‌نشینی زوبیمندی بود، در حالی که لوئیس اسکلی به میدان آمد تا در میانه زمین شناور باشد.

تیم میزبان تقریباً به‌صورت طبیعی جلوتر می‌آمد و ال‌چولو با فریادهایش تلاش می‌کرد خط دفاعی را جلو بکشد. تعهد بازیکنان واقعاً قابل‌تحسین بود؛ کافی بود ببینید که گریزمان چگونه یک کار دفاعی مقابل مهاجم آرسنال را مثل گل جشن می‌گرفت. در واقع نیمه اول بدون موقعیت‌های جدی سپری شد؛ چند شوت از راه دور توسط گابریل، چند نفوذ تا خط عرضی، تا اینکه ناگهان تمام آن تلاش‌ها در یک لحظه از بین رفت. 

یک صحنه سرنوشت نیمه‌نهایی را رقم زد و ساکا گل اول را به ثمر رساند. همین گل، گل سرنوشت بود، چون اگر یک چیز مشخص باشد، گل زدن به این آرسنال هم به فوتبال خوب نیاز دارد و هم به کمک شرایط. و اتلتیکو مجبور بود گل بزند، دیگر راهی نمانده بود اما کار بسیار بسیار دشوار بود.

خیلی زود جولیانو یک فرصت به دست آورد، اما گابریل به‌تدریج بر او مسلط شد، در حالی که موقعیت شبیه تک‌به‌تک به نظر می‌رسید، توپ از مقابل پای جولیانو دفع شد. این مقطع تعیین‌کننده بازی حالتی عجیب داشت؛ چرا که برای دقایقی بازی از هم گسیخته به نظر می‌رسید. حتی آنتوان گریزمان هم یک موقعیت دیگر پیدا کرد که رایا آن را دفع کرد. سپس داور یک تصمیم نسبتاً جنجالی گرفت و از برخورد مشکوک دفاع آرسنال با گریزمان در محوطه جریمه چشم‌پوشی کرد.

سیمئونه ناگهان دست به سه تعویض همزمان زد: مولینا، کاردوسو و سورلوث وارد میدان شدند. آرتتا هم بلافاصله با سه تعویض پاسخ داد: هینکاپیه، اودگارد و مادوئکه. این بازیِ آینه‌ای خیلی زود به هم خورد، اما به بدترین شکل برای اتلتیکو. مچ پای خولین همزمان با افت بدنی گریزمان از کار افتاد و اتلتیکو مجبور شد با وجود زمان زیادی که باقی مانده بود، تمام تعویض‌هایش را انجام دهد و ترکیب تیم هر لحظه نامتوازن‌تر می‌شد. در همین بین، گیوکرش هم تا آستانه زدن گل دوم پیش رفت اما بدشانس بود.

در ادامه، همه‌چیز به تلاش بی‌ثمر تبدیل شد. بائنا و آلمادا مطابق روند این فصل ظاهر شدند، زوبیمندی برای احتیاط وارد زمین شد، بازی مدام متوقف می‌شد و داور هم از این روند راضی به نظر می‌رسید و در نهایت سورلوث آخرین فرصت مهم اتلتیکو را به شکلی ناامیدکننده از دست داد، حتی نتوانست ضربه درستی به توپ بزند.

در نهایت، لیگ قهرمانان برای اتلتیکو به پایان رسید و رویای آرسنال ادامه دارد. آنها با تساوی منچسترسیتی مقابل اورتون، مدعی اول قهرمانی لیگ برتر هستند و حال در فینال لیگ قهرمانان اروپا نیز در انتظار بایرن مونیخ یا پاری‌سن‌ژرمن نشسته‌اند. آنها برای اولین بار از سال ۲۰۰۶ به فینال رفته‌اند و به دنبال اولین قهرمانی‌شان هستند و هر تیمی که حریف‌شان شود، تفاوتی ندارد؛ آنها با دفاع‌شان باید یک خط حمله دیوانه را مهار کنند؛ چه پاری‌سن‌ژرمن باشد و چه بایرن مونیخ.