آرسنال 1- اتلتی صفر: حذف چولو به‌دست نسخه دومش!

به گزارش ورزش سه، حکایت امشب اتلتیکومادرید در لندن، مصداق یک ضرب‌المثل اسپانیایی است: «کسی که هر چه دارد در طبق اخلاص می‌گذارد، بیش از این وظیفه‌ای ندارد و نباید از او خرده گرفت.» تیتر و خط اول این گزارش، به بهترین شکل ممکن پرونده حضور اتلتیکو در لیگ قهرمانان ۲۰۲۶ را توصیف می‌کند؛ تیمی که شاید روی کاغذ و با آن ترکیب نامتوازن، جزو چهار تیم برتر قاره نبود، اما مردی با کت‌وشلوار مشکی در کنار زمین، چنان به منطق فوتبال دهن‌کجی کرد که سه غول اروپا را یکی پس از دیگری سر برید تا به سدِ محکم آرسنالِ آرتتا رسید. سفری که می‌شد برای فینالش رویاپردازی کرد، اما در ایستگاه لندن به پایان رسید.

جنگ نابرابر: ۳ مهاجم در برابر لشکرِ ۷ نفره!

شاید اتلتیکو در پی انجام کاری غیرممکن بود، اما سیمئونه طوری همه را متقاعد کرده بود که انگار این معجزه شدنی است. در تقابل با حریفی که بودجه‌اش سر به فلک می‌کشد و هفت مهاجم تراز اول دارد، اتلتیکو فقط ۴۵ دقیقه با فینال فاصله داشت. تفاوت آنجایی مشخص شد که آرسنال با ساکا، گیوکرش و تروسار وارد زمین شد و همزمان ستاره‌هایی مثل مادوئکه، هاورتز، ژسوس و مارتینلی را روی نیمکت داشت. در مقابل، اتلتیکو کل دارایی‌اش سه مهاجم بود؛ سه مهاجم بسیار خوب، اما فقط سه نفر! و همین در نهایت کار دست ال‌چولو داد.

امان از جزئیات: اینجا بود که همه چیز علیه اتلتیکو شد

به قول اروپایی‌ها شیطان در جزئیات نهفته است. اتلتیکو نیمه اول را با آرامش مدیریت کرده بود، اما کم کم ورق برگشت چرا که گیوکرش راه نفوذ را پیدا کرده بود. از آنجا به بعد، دومینوی بدشانسی‌های اتلتیکو شروع شد: اوبلاک در خروج مردد ماند، پوبیل به اشتباه توپ را جلوی پای تروسار انداخت، و روگری آفساید ساکا را پر کرد تا ستاره انگلیسی آرسنال پس از ۴۴ دقیقه‌ای که تیمش حتی یک شوت در چارچوب نداشت، دروازه را باز کند.

اتلتیکو پیش از این گل، دو ضدحمله خطرناک توسط خولیان آلوارز و جولیانو سیمئونه تدارک دیده بود که به مقصد نرسید. آرسنالِ آرتتا بار دیگر چهره تاکتیکی و محتاط خود را نشان داد، چهره تیمی که امنیت را به ریسک ترجیح می‌دهد. ورزشگاه امارات تا قبل از فرار گیوکرش و گرفتن اولین کرنر، در سکوت فرو رفته بود، اما ناگهان انگار که شیپورها یکصدا به صدا درآمده باشند بیدار شد.

شطرنج مربیان: تعویض‌های آینه‌ای

سیمئونه فقط یک تغییر نسبت به بازی رفت داشت و لو نورمان را جایگزین کاردوسو کرد که باعث تغییر پست پوبیل و یورنته شد، اما اتلتیکو همچنان در نفوذ از جناحین فلج بود. جولیانو و لوکمن کاملاً مهار شده بودند. در سمت مقابل، آرتتا با پنج تغییر نسبت به متروپولیتانو، همه را غافلگیر کرد؛ از جمله نیمکت‌نشینی زوبیمندی و بازی دادن به لوئیس-اسکلی جوان.

در نیمه دوم، اتلتیکو با تمام وجود برای جلو کشیدن خط دفاعی تلاش می‌کرد. تعهد بازیکنان ستودنی بود؛ باید می‌دیدید که چطور گریزمان یک توپ‌ربایی دفاعی را مثل گل زدن جشن می‌گرفت. اما این آرسنال تیمی نیست که به این راحتی‌ها گل بخورد. جولیانو بهترین فرصت را برای گلزنی داشت اما گابریل در آخرین لحظه توپ را از چنگ او درآورد.

جنجال داوری و مصدومیت‌های بدموقع

در دقایق حساس، گریزمان در محوطه جریمه توسط کالافیوری سرنگون شد، اما داور آلمانی با یک تصمیم بحث‌برانگیز، خطای مشکوک پوبیل را زودتر سوت زد تا از اعلام پنالتی واضح برای اتلتیکو فرار کند. سیمئونه بلافاصله دست به سه تعویض زد (مولینا، کاردوسو و سورلوث) و آرتتا هم با سه تغییر (هینکاپیه، اودگارد و مادوئکه) پاسخ داد. اما درست در همین لحظات، مچ پای خولیان آلوارز یاری نکرد و توانِ بدنی گریزمان هم تمام شد تا اتلتیکو در بدترین زمان ممکن، تعویض‌هایش را خرج کند.

دقایق پایانی، نمایش «خواستن و نتوانستن» بود؛ بازی مدام متوقف می‌شد، زوبیمندی برای محکم کردن میانه میدانِ آرسنال وارد شد و داور هم از این وقفه ها بدش نمی‌آمد. تیر خلاص را الکساندر سورلوث شلیک کرد البته بر پیکر اتلتیکو. او در آخرین موقعیت بازی، به شکلی باورنکردنی حتی نتوانست به توپ ضربه بزند.

لیگ قهرمانان برای اتلتیکوی ستودنی به پایان رسید؛ تیمی که تا آخرین ثانیه بوی صعود می‌داد، اما نشد که بشود. حالا درد حذف روی شانه‌های هواداران سنگینی می‌کند، اما غرور ناشی از این نمایش شجاعانه، هرگز آن‌ها را رها نخواهد کرد. پس توصیف این مسابقه به بهترین شکل همین عبارت است: نشد که بشود!

گزارش تصویری؛ آرتتا و دوستان در فینال؛ تصاویری از تحقق یک رویا!