هیولایی که برگشت و اروپا را بلعید

به گزارش "ورزش سه"، آرسنال با این مفهوم آشناست: «شکست‌ناپذیران» در ۳۰ می-9 خرداد وارد بوداپست خواهند شد. نام اختصاری آن‌ها پی‌اس‌جی است و از آنجایی که این داستانِ دو ساله هنوز ادامه دارد، دلیلی برای توقفش وجود ندارد. 

مدافع عنوان قهرمانی اروپا با شجاعتی مثال‌زدنی و مقاومت استثنایی، برای دومین سال پیاپی به فینال لیگ قهرمانان راه یافت. آن‌ها با ثبت یک دستاورد اسطوره‌ای، سهم خود را از جاودانگی خریدند و به تیم بزرگ و برتر میانه دهه ۲۰۲۰ تبدیل شدند. 

پاریس صفحه نایاب و غیرقابل‌تصوری را در تاریخ فوتبال فرانسه ورق می‌زند؛ گویی خدا با دیدن نمایش این پی‌اس‌جیِ شکست‌ناپذیر در مراحل حذفی که پیش از این هرگز مشابهش دیده نشده بود، مبهوت مانده‌ است.

آن‌ها دو بار چلسی را شکست دادند، دو بار بر لیورپول غلبه کردند و در نهایت بایرن مونیخ را حذف کردند؛ غول این فصل و تیمی که رویای تمام اروپا بود و حالا باید در فصل سوم دوباره شانس خود را امتحان کند. 

باواریایی‌ها حالا قانون را می‌دانند: برای رسیدن به قله، باید از پی‌اس‌جی دوری کرد؛ تیمی که بازی با آن غیرممکن و عبور از آن نشدنی است. آن‌ها که در هر زمینی قادر به پیروزی هستند، تقریباً در مونیخ هم به این هدف رسیدند، یعنی جایی که هیچ‌کس برنده نمی‌شود. اگرچه هری کین در وقت‌های تلف‌شده بازی را به تساوی کشاند، اما این داستان پس از یک شروع طوفانی، با عرق ریختن و تلاش فراوان ساخته شد.

پاری‌سن‌ژرمن که مشتاق بود هویت قهرمانی خود را در هر زمان و مکان به رخ بکشد، خود را از فشار سلطه آلمانی‌ها رها کرد؛ آن هم با یک حمله سریع که با یک‌ودوی خویچا کواراتسخلیا و فابیان روئیز آغاز شد و با پاس ستاره گرجی و ضربه تمام‌کننده عثمان دمبله به گل نشست. 

دمبله، مرد بازی‌های خارج از خانه در نیمه‌نهایی، یک سال پس از گلزنی در لندن مقابل آرسنال، باز هم درخشید. البته این گل مانع از طوفان بایرن نشد، اما پاریس با بستن تمام رخنه‌های محوطه جریمه و با جان‌فشانی ماتوی سافونوف، مارکینیوش، ویلیان پاچو و وارن زایر امری، از این طوفان عبور کرد؛ آتشنشانان فداکار، نگهبانان معبد و قهرمانان سایه که در اوج درخشش ظاهر شدند.

پاری‌سن‌ژرمن انریکه وارد تالار افتخارات شد

آن‌ها همه چیز را دفع کردند و فرصت‌های شوت در چارچوب را به حداقل رساندند؛ اولین شوت آلمانی‌ها در دقیقه ۴۴ توسط جمال موسیالا زده شد که دروازه‌بان روسی آن را مهار کرد. حتی وقتی جنجال با برخورد توپ به دست ژوائو نوس (روی دفع توپ ویتینیا) به بازی راه یافت، داور در برابر فریادهای آلیانتس و خشم نیمکت مونیخ محکم ایستاد؛ نیمکتی که کلافه شده بود و می‌فهمید این چهارشنبه‌شب، یک جای کار می‌لنگد.

این مانع بزرگ، این طوفانی که همه چیز را می‌بلعد و منحرف می‌کند، همان پی‌اس‌جی است. یادآوری می‌کنیم که تیم لوئیس انریکه یکی از بهترین تیم‌های جهان در حفظ مالکیت، بزرگ‌ترین تیم در حملات سریع و ضدحملات، و حالا در این فصل، باورنکردنی‌ترین تیم در قدرت تحمل ضربات، بردباری و رنج کشیدنِ دسته‌جمعی است. 

در نیمه دوم، آن‌ها با اتکا به همین ویژگی‌ها، بهترین موقعیت‌ها را (اغلب توسط دزیره دوئه) به دست آوردند که همگی توسط مانوئل نویرِ آماده مهار شدند. این است هویت واقعی پی‌اس‌جی.

خانه آن‌ها اروپاست. این فینال جدید، یک سال پس از فینال مقابل اینتر میلان، گواهی بر برتری و شاید حتی سلطه پی‌اس‌جی بر رقبای قاره کهن است. 

آن‌ها در دو فصل اخیر، سبک‌های مختلف فوتبال از انگلیسی و اسپانیایی (فقط بارسا) تا آلمانی و ایتالیایی را کنار زده‌اند. پس از سال‌ها بی‌نظمی و سیاست‌های ورزشی بدون سر و ته که فقط به دنبال جذب ستاره‌ها بدون توجه به سازگاری آن‌ها بود، آمدن لوئیس انریکه همه چیز را تغییر داد و هماهنگی او با مدیر ورزشی، لوئیس کامپوس، این تغییر را دوچندان کرد.

سرمربی پاریسی‌ها این جمعه ۵۶ سالگی‌اش را جشن می‌گیرد، در حالی که هواداران پاریس نبوغ او را ستایش خواهند کرد. یک بار نیمه‌نهایی و دو بار فینال در سه فصل؛ او در زمانی کوتاه بهترین تیم اروپا را ساخته است؛ تیمی که تماشای آن لذت‌بخش و تحلیل آن آموزنده است. 

این تیم که برای لذت بردن شکل گرفته، بر پایه ایده «شادی به مثابه قدرت عمل» پیش می‌رود. مرد آستوریایی از ژانویه ۲۰۲۵ پاریس را در مسیری از رویاها قرار داده که با واقعیت گره خورده است. پی‌اس‌جیِ او که ۳۰ می در بوداپست با چالش آرسنال روبروست، اکنون به افسانه فوتبال باشگاهی می‌پیوندد.