آلمان (۳)۱-۱(۴) پاراگوئه | بزرگ‌ترین شگفتی جام جهانی

به گزارش "ورزش سه"، آلمان دیگر هر روز کمتر شبیه آلمانِ گذشته است. این تیم دو جام جهانی متوالی را بدون صعود از مرحله گروهی پشت سر گذاشته بود و چنین اتفاقی برای مانشافت بی‌سابقه بود. این بار در سومین تلاش توانست از گروهش صعود کند، اما بیشتر از این دوام نیاورد. پاراگوئه در همان نخستین بازی مرحله حذفی، آن هم در ضربات پنالتی، آلمان را حذف کرد.  پیش از این، ژرمن‌ها در تاریخ جام جهانی هرگز در ضربات پنالتی شکست نخورده بودند. خلاصه اینکه، آلمان دیگر آن آلمان سابق نیست.

تیم یولیان ناگلزمان این مسابقه را بدون جمال موسیالا آغاز کرد و دنیز اونداو جای او را در ترکیب اصلی گرفت. آلمان در نیمه نخست تقریباً کنترل کامل بازی را در اختیار داشت، اما نتوانست این برتری را به موقعیت‌های خطرناک تبدیل کند. گردش توپ کند بود و بازیکنان ایده‌ای برای باز کردن دفاع پاراگوئه نداشتند. تنها فرصت جدی آن‌ها شوت فلیکس انمچا بود که پس از برخورد به کاناله با اختلافی اندک از کنار تیر دروازه به بیرون رفت؛ آن هم در دقایق پایانی نیمه اول و زمانی که آلمان با یک گل عقب بود.

تا پیش از آن، پاراگوئه دقیقاً همان کاری را انجام داد که همیشه در آن مهارت دارد: دفاع منسجم و استفاده از معدود فرصت‌هایش. اولین موقعیت آن‌ها در همان دقیقه نخست و روی یک ضربه کرنر ایجاد شد که مانوئل نویر با زحمت آن را مهار کرد. دومین فرصت، به گل خولیو انسیسو در آستانه پایان نیمه اول تبدیل شد که روی ادامه یک حمله و با ضربه سر ستاره باشگاه استراسبورگ به ثمر رسید.

در پایان نیمه نخست، پاراگوئه با تنها ۶۵ پاس موفق، با برتری راهی رختکن شد، در حالی که آلمان بیش از ۳۰۰ پاس رد و بدل کرده بود. آماری عجیب که نشان می‌داد مالکیت توپ همیشه ضامن موفقیت نیست.

ناگلزمان در آغاز نیمه دوم دست به تعویضی غیرمنتظره زد و لئون گورتسکا را به جای انمچا به میدان فرستاد. این تعویض در منطقه‌ای بود که به‌نظر نمی‌رسید تیم در آن مشکل دارد. با این حال، اولین موقعیت جدی نیمه دوم را باز هم پاراگوئه خلق کرد و انسیسو می‌توانست اختلاف را دو برابر کند، اما نویر با بدنش مانع از گلزنی او شد.

طبق معمول، آلمان پس از این هشدار جان گرفت. کای هاورتز روی ارسال فلورین ویرتز با یک ضربه سر پشت به دروازه، گل تساوی را به ثمر رساند. یک گل کاملاً کلاسیک از یک مهاجم نوک. این گل در شرایطی به ثمر رسید که پاراگوئه تحت فشار خاصی نبود و همین موضوع ضربه روحی بزرگی به این تیم زد. دقایقی بعد نیز انسیسو به دلیل مصدومیت زمین را ترک کرد.

شاگردان گوستاوو آلفارو از آن لحظه به بعد امیدوار بودند روی ضدحملات به گل برسند. در سوی دیگر، هاورتز نیز با یک ضربه سر دیگر تا آستانه گل دوم پیش رفت. هرچه به پایان مسابقه نزدیک‌تر می‌شدیم، فشار آلمان بیشتر می‌شد، اما هیچ‌کدام از دو تیم نتوانستند گل برتری را به ثمر برسانند و نخستین وقت اضافه جام جهانی رقم خورد.

در وقت‌های اضافه هم روند بازی تغییر نکرد. آلمان همچنان حمله می‌کرد و حتی جاناتان تاه روی یک ضربه کرنر گل زد، اما داور مراکشی پس از بازبینی صحنه در VAR، به دلیل خطای آنتون روی دروازه‌بان پاراگوئه، گل را مردود اعلام کرد. این خطرناک‌ترین صحنه وقت اضافه بود. طبق آمار آلمان در ۱۲۰ دقیقه بازی ۵۶ حمله انجام داد که بیشترین حمله در یک بازی در تاریخ جام جهانی است اما در هیچکدام موفق نشد از پاراگوئه جلو بیفتد و سرانجام بازی به ضربات پنالتی کشیده شد. 

در ضربات پنالتی، تاریخ کاملاً به سود آلمان بود. ژرمن‌ها پیش از این هر چهار ضربات پنالتی خود در جام جهانی را با پیروزی پشت سر گذاشته بودند و هرگز شکست نخورده بودند، اما این رکورد هم سرانجام شکسته شد.

هرچند آلمان تا آستانه یک معجزه پیش رفت. پنالتی‌های از دست‌رفته هاورتز و نیک وولتماده، پاراگوئه را در آستانه پیروزی قرار داد، اما آنتونیو سانابریا و والبوئنا که تنها برای زدن پنالتی وارد زمین شده بود، ضربات خود را از دست دادند و یک فرصت دوباره به آلمان دادند. با این حال، جاناتان تاه نتوانست از این فرصت استفاده کند و آخرین پنالتی را هدر داد تا پاراگوئه با خلق یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های جام جهانی، آلمان را از دور رقابت‌ها حذف کند.