بیرانوند: دلم برای شجاع سوخت

به گزارش ورزش سه، تیم ملی ایران در حالی رقابتهای جام جهانی را ترک کرد که شب گذشته علیرضا بیرانوند به عنوان نخستین بازیکن اصلی تیم ملی در یک گفتگوی تلویزیونی شرکت کرد و در مورد احساسات خود و البته آنچه بر تیم ملی گذشته، صحبتهایی را انجام داد تا تصویر بهتر و دقیقتری از تیم ملی در جام جهانی به دست بیاید.

او در خصوص عملکرد دفاعی تیم ملی مقابل بلژیک گفت: شب قبل از بازی بلژیک می‌دانستم شجاع و علی نعمتی بازی می‌کنند. چند متن در واتساپ برایشان فرستادم و گفتم روی ذهن‌شان تاثیر بگذارد که فردا می‌خواهیم یک کار خفن کنیم. شجاع پیام داد و گفت به جام مادرم فردا روز من و تو است و تو هم بهترین بازیکن زمین می‌شوی. 

بیرانوند درباره سخنرانی طارمی پیش از بازی بلژیک توضیح داد: قبل از بازی به رختکن رفتیم و همه قیافه‌ها افتاده بود. می‌گفتیم چه بلایی می‌خواهد سرمان بیاید؟ مهدی حین گرم کردن فهمید از لحاظ فوتبالی واقعا ترسیده‌ایم. به رختکن آمد و آن صحبت‌ها را انجام داد. زمانی که مهدی چنین حرفی زد، من با خودم گفتم راست می‌گوید، همین الان بچه‌های ما ول کنی در پس‌کوچه‌ها می‌دوند. ما در دوندگی کم نمی‌آوریم. رامین بدون ویز همه کوچه‌های تهران را می‌رود. در دلم گفتم باریکلا مهدی.

وی افزود: هیچکس از دوندگی نمرده است. حداقل می‌توانیم با دوندگی توپ‌های آنها را خراب کنیم، جاهای خالی را پر کنیم. همین کار انجام شد. دنبال این بودیم که ۱۰ دقیقه اول اتفاقی نیفتد و ۲۰ دقیقه اتفاقی نیفتد و ... . رفته رفته بهتر شدیم و گل را که زدیم دیدم می‌توانیم و اگر از عقب خیال‌مان راحت شود، جلو بچه‌ها کار را درمی‌آورند. نیمه دوم هم اخراجی داد.

بیرانوند در مورد عدم گلزنی ایران مقابل بلژیک ده نفره گفت: بلژیکی‌ها خیلی سیاست داشتند. زمانی که اخراجی دادند، تیم را روی نیمه بردند و گذاشتند ما سوار بازی شویم اما از لحاظ مالکیت توپ. دنبال این نبودند از بالا پرس کنند و گل بخورند. این ذهنیت را داشتند که توپ را بگیرند، می‌توانند یک موقعیت خطرناک درست کنند. 

او همچنین در مورد لحظات بعد از تعویض سعید عزت اللهی اظهار داشت: یک صحنه می‌خواست سعید را عوض کند و در تایمری که در قانون فیفا آمده، دیر به بیرون رفت. من یک صحنه از دی‌بروینه دیدم که وقتی متوجه شد، مثل یک رهبر دستش را تکان داد و پس از آن همه در هجده ما بودند. مهدی اشاره می‌کرد و می‌گفت بده. حواسش نبود ما یک نفر بیرون داریم. من بلند زدم و بعد از بازی گفتم من می‌شنیدم اما من دیدم دی‌بروینه به تیم‌شان دستور داد و گفت زمانش است که فشار بیاوریم.

دروازه بان تیم ملی همچنین در مورد گل آفساید تیم ملی روی ضربه ایستگاهی گفت: در این سه ماه چنین تمرینی نکرده بودیم. اصلا نمی‌دانم از کجا آمد. فکر می‌کنم این ایده احسان و مهدی بود. می‌دانید این به چه چیزی برمی‌گردد؟ یکدل‌ترین تیم ملی در دوران فوتبال ایران همین تیم ملی بود که وارد جام جهانی شد. من یک سوال دارم؛ شما چطور انتظار داری رامین که در تمرین دوست دارد ایستگاهی بزند، این را بدهد و احسان هم از اینطرف اینطور پاس بدهد؟ این یکدل بودن بچه‌های ما بود. این یعنی ما برای کشورمان می‌جنگیم.

بیرانوند در توضیح گل خورده برابر مصر توضیح داد: در بازی مصر گل اول را خوردیم. صحنه‌ای که توپ را قطع کردم، عالی بود. امیر خان بعد از بازی پرسید نمی‌توانستی جمعش کنی؟ گفتم اگر نگاه کنید من با دو دست را نمی‌توانم ببرم. پس از آن شجاع جلوی من بود و تا خواستم پایین بیایم، قد بلند به ضررم عمل کرد. پس از آن می‌دانستم توپ می‌آید اما نمی‌دانستم رد می‌شود. دوست داشتم حسین هم از پشت کاری کند. این اتفاق افتادم و من خیلی ناراحت شدم. تنها چیزی که می‌توانستم با آن خودم را بالا بیاورم، همان سر توپی بود که زدم. آن سر توپ را که زدم، علی نعمتی گفت دمت گرم، ما بالا آمدیم. من می‌دانستم به اینها نمی‌بازیم، چون یک ذهنیتی برای نباختن داشتیم. می‌دانستم اتفاق خوبی میفتد اما می‌خواستم خودم را جمع و جور کنم.

او در مورد گل آفساید شجاع هم گفت: خیلی دلم برایش سوخت. من می‌گویم این عینک شاید مال کس دیگری بود. این عینک مال شجاع نبود. احتمال دارد برای مهدی یا سعید عزت بوده باشد. هر کسی بود این عکس‌العمل را نشان می‌داد اما ای کاش داور پرچم را بالا می‌برد تا شجاع دیگر آن عینک را نمی‌زد. چون بالا نبرد، صد درصد می‌دانست گلش درست است. خدا را شکر اتفاقی که در بازی با مصر افتاد، سرشان آمد و پیراهن‌شان را درآوردند.

بیرانوند در پایان گفت: تیم ما تیم یکدلی بود و واقعا عملکرد همه بچه‌ها چه به لحاظ تمرین و چه تیمی خوب بود. من و رامین بهترین بازیکن زمین شدیم اما آیا اگر بقیه بازیکنان نبودند هم این اتفاق میفتاد؟ عملکرد همه، از کادر و مدیریت تا بازیکنان خوب بود. ما یک خانواده تنها بودیم که رفتیم. خانواده باید عمو و خواهر و ... داشته باشد اما عمو و خواهر ما هم در داخل کشور با ما لج بودند.