سیدحسین - روزبه: لحظه غلبه نفرت بر رفاقت

به گزارش "ورزش سه"، دو بازیکنی که آخرین قهرمانی استقلال و فتح جام حذفی را کنار یکدیگر جشن گرفتند و پس از یک تابستان پرماجرا راهشان از هم جدا شد. در حالی که مشخص نیست در این جدایی هر یک چقدر تاثیرگذار بوده و تا چه اندازه دخالت‌های اطرافیان و تصمیمات کلی و نظرات دیگران آن را شکل داده است.

با این حال، انتظارات در همراهی چندساله این دو در استقلال فضایی را بینشان ایجاد کرده که رابطه گرم قدیمی را عجالتا کنار بگذارند. رابطه‌ای که حالا جایش را به یک دلخوری عمیق داده است. چیزی که در بین فوتبالیست‌ها با وجود رفاقت صمیمانه و داغشان چندان هم عجیب نیست و بارها پیش آمده که آنها در موقعیتی این‌چنینی قرار بگیرند.

ماجرای جدایی سید حسین حسینی از استقلال پس از یک دهه فعالیت در این باشگاه و در حالی که او و روزبه چشمی بازوبند کاپیتانی را با یکدیگر به اشتراک گذاشته بودند، صفحه‌ای را در رابطه میان این دو ورق زده که ممکن است دیگر آن کتاب پیشین را به حالت قبلی برنگرداند.

این دو دچار تنشی شده‌اند که شدتش در فریم‌های مسعود اکبری از لحظه دست دادن این دو در ابتدای مسابقه کاملا مشخص است. آنها بدون لبخند و بدون آنکه نگاهی عمیق‌تر به صورت یکدیگر انداخته و یا همدیگر را در آغوش بگیرند، مثل دو غریبه و کمی بیشتر از آن دست‌ها را به سوی یکدیگر دراز کرده و حتی به نوعی یکدیگر را پس می‌زنند.

این همان دستهایی است که چند وقت پیش یک جام قهرمانی را به صورت اشتراکی بالای سر برده است اما در تماس کوتاه فیزیکی بین این دو، هیچ گرمایی قابل مشاهده نبود. درحالی که هر یک از می‌توانست دیگری را در آغوش بگیرد و به هواداران ثابت کند این رفاقت عمیق‌تر از آن است که اتفاقات فوتبالی تاثیری روی آن بگذارد.

جزئیات این تصویر شگفت انگیز است؛ صورت باد کرده سیدحسین ، نگاه رو به پایین روزبه چشمی و چرخاندن سریع سر به بازیکنی که در سمت راست سید حسین ایستاده تا از این رویارویی یکی دو ثانیه‌ای هم به سرعت عبور کنند. گرچه نفر بعدی، آرش رضاوند هم ممکن است همین نکات وجود داشته باشد، گرچه نه به تندی سید حسین...

البته تجربیات همیشگی فوتبال ایران نشان می‌دهد همانطور که نباید دوستی‌ها را آنقدر عمیق و جدی فرض کرد، درباره درگیری‌ها و نارضایتی‌ها و نارفیقی‌ها هم نباید موضع همیشگی و همراه با نگرانی داشت. آنها دوباره در جایی یکدیگر را می‌بینند و با وساطت و یکی دو بوسه به گونه یکدیگر همه چیز را فراموش می‌کنند؛ این خط و این هم نشان.