روایتی جدید از شب تلخ حسن یزدانی در پاریس

به گزارش "ورزش سه"، محسن کاوه که از ابتدای مدیریت علیرضا دبیر در فدراسیون کشتی تا پایان المپیک 2024 پاریس جایگاه خوبی در فدراسیون و تیم های ملی داشت و در المپیک هم سرمربیگری تیم ملی را برعهده داشت، حالا بعد از گذشت نزدیک به 1.5 سال در خصوص اتفاقات المپیک به صحبت پرداخته است.

کاوه که می توانست با پیروزی عموزاد، یزدانی و زارع در فینال المپیک با 3 طلا جاودانه شود، با سه شکست غیرمنتظره و سه نقره مسیر جدایی را در پیش گرفت و جای خود را به پژمان درستکار داد.

محسن کاوه در گفتگو با ایسنا درباره مصدومیت تلخ حسن یزدانی در فینال المپیک و در رفتگی کتف او صحبت کرده و درباره دلیل این اتفاق می گوید: " قبل از کشتی فینال همه چیز خوب بود و حسن مثل همیشه کار خودش را انجام داد. خیلی دوستان صحبت کردند به اینکه چرا تیپ نکردید. ما حتی روز اول هم به حسن گفتیم این کار را انجام دهیم. دکتر کیهانی و دوستان دیگر هم بودند از حسن پرسیدم می خواهی تیپ کنی گفت نه راحت هستم. یکسری طوری صحبت کردند که انگار ما چیزی نمی دانیم اما نه تنها برای فینال بلکه روز اول هم به او گفتیم تیپ کن که‌گفت من عادت ندارم خوبم. او طبق تجویز پزشک خودش با کش کار می کرد تا عضلات دور و بر مفصل تقویت شود. کاری نبود برای حسن نکرده باشیم اما بعدها از متخصصان پرسیدیم حسن روز اول ۳ تا کشتی گرفت چه شد که روز دوم همان دقیقه اول فینال کتفش آسیب دید و تنها چیزی که گفتند این بود که چون روز دوم هم وزن کم کرده بود عضلاتش تحلیل رفت، باعث این اتفاق شد."

سرمربی وقت تیم ملی کشتی آزاد درباره وضعیت حسن یزدانی بعد از شکست هم گفت: " روراست بگویم شب بعد از باخت دیدم چطور حسن یزدانی در اتاقش گریه می کرد و چه ضجه هایی می زد. این حسن یزدانی را ما باید بزرگ کنیم. آی کشتی گیران بخدا حسن یزدانی یک ذره پودر هم نمی خورد اما کار می کند. حسن یزدانی روح بزرگی دارد. به نظر من از لحاظ علمی اصلا او المپیک نباید کشتی می گرفت و این حسن بود که توانست. حسنی که از ۹ سالگی کشتی گرفته از نوجوانان کشتی گرفته و خیلی از مقاطع چه در نوجوانان یا جوانان و بزرگسالان وزن کم کرده است. حسن از ۷۰ کیلوگرم در بزرگسالان شروع کرد همان موقع هم ۵ یا ۶ کیلو وزن کم می کرد. برای چه او سال به سال یک وزن بالا می رفت. بدنش تحلیل می رفت اما انقدر روح بزرگی داشت به المپیک رسید و چیزی هم کم نگذاشت. تقدیر و حقیقت این بود که شاید بدن نتوانست روح را یاری کند اما او کار خودش را کرد."