
به گزارش "ورزش سه"، آموریم تنها چند ساعت پس از این که به صورت علنی ساختار مدیریتی منچستریونایتد را در پی تساوی ناامیدکننده ۱–۱ برابر لیدز یونایتد به چالش کشید، شغلش را از دست داد و دوره ۱۴ماهه حضورش روی نیمکت این تیم بدون کسب حتی یک جام و بدون نزدیکتر شدن به رقابت برای عناوین به پایان رسید.
آمار او بدترین عملکرد هر سرمربی دائمی منچستریونایتد در دوران لیگ برتر را نشان میدهد، با درصد پیروزی تنها ۳۱٫۹ درصد. نمایشهای ضعیف این تیم و رفتارهای ناپایدار، در نهایت به اخراج او توسط جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی و عمر برادا، مدیرعامل این باشگاه، انجامید.
نگاهها در پرتغال نیز بهشدت انتقادی است و ناظران به اصرار آموریم بر اجرای سبکی از فوتبال اشاره میکنند که نه تنها در یونایتد نتیجهبخش نبود، بلکه هواداران این تیم را نیز با فوتبالی کمهیجان و ناامیدکننده مواجه کرد. نونو فلیکس، مفسر فوتبال، در گفتگو با نشریه رکورد در این باره اظهار داشت: «نمیتوان سرمربی را تبرئه کرد.

آموریم اولین تجربهاش در خارج از کشور را با سختگیری افراطی در ایدههایش آغاز کرد، رویکردی تقریباً دگماتیک. او بر مدلی و اصولی پافشاری کرد که با ویژگیهای ترکیب تیم همخوانی نداشت، انعطافپذیری راهبردی اندکی نشان داد و دیر متوجه شد که در باشگاهی با این ابعاد، تطبیقپذیری یک ضرورت روزانه است. این لجاجت، برای او زمان و اعتبار را، هم در داخل و هم خارج از ساختار باشگاه، از بین برد.
اما تاریخ اخیر یونایتد نشان میدهد که آموریم استثنا نبود، بلکه تداوم یک روند بود. پیش از او، دیوید مویس، لوییس فنخال، اولهگونار سولسشیر و اریک تنهاخ همگی ناکام ماندند، مربیانی با ویژگیها، ایدهها و کارنامههای کاملاً متفاوت. نام ژوزه مورینیو را کنار میگذارم چون اگر دقیق نگاه کنیم، یونایتد با مورینیو همچنان در لیگ برتر رقابت میکرد و جام میبرد. همه آنها قربانی یک مشکل ساختاری واحد شدند: باشگاهی بدون راهبرد فوتبالی روشن در افق میان مدت و بلند مدت.»
در همین حال، نشریه پرتغالی اوژوگو نیز بر ناکامی آموریم در عبور دادن این باشگاه از سایه سر الکس فرگوسن، سرمربی افسانهای سابق یونایتد، تاکید میکند و مینویسد: «در باشگاهی که از زمان جدایی سر الکس فرگوسن به گورستان مربیان تبدیل شده، آموریم ۴۰ساله به عنوان نامزد دیگری برای این که مردم این اسطوره اسکاتلندی را فراموش کنند، ظهور کرد اما این مربی پرتغالی با تنها ۲۴ پیروزی در ۶۳ مسابقه و بدون کسب هیچ جامی، شیاطین سرخ را ترک میکند.»