یک شاگرد میوهفروشی که رکوردها را شکست
ایگور تیاگو، داستان الهام بخش یک ستاره واقعی
به گزارش "ورزش سه"، رویاهای کودکی ایگور تیاگو زمانی بیشتر به خیال شباهت داشت تا واقعیت. بزرگ شدن در فقر و از دست دادن زودهنگام پدر، او را مجبور کرد خیلی زودتر از سنش بزرگ شود و مسئولیتهایی را به دوش بکشد که معمولاً سهم کودکان نیست. تیاگو از سالهای ابتدایی زندگی مجبور به کار بود؛ از شاگردی بنا گرفته تا میوهفروشی در بازار، کارواش و شغلهایی که میتوانستند هر رؤیای فوتبالی را نابود کنند، اما در نهایت مانع تبدیل شدن او به یکی از خطرناکترین گلزنان برزیلی لیگ برتر نشدند.
او تاکنون در ۲۲ بازی برای برنتفورد ۱۶ گل به ثمر رسانده و با وجود باقی ماندن ۱۶ بازی دیگر، همین حالا هم از ستارههای مطرح برزیلی چون روبرتو فیرمینو، ماتئوس کنیا و گابریل مارتینلی عبور کرده است؛ بازیکنانی که بهترین فصلهایشان را با ۱۵ گل در لیگ به پایان رسانده بودند. خود تیاگو این جهش بزرگ در زندگیاش را ساده توصیف میکند:«همهچیز نتیجه کار سخت است. هر آنچه خدا به من داده و هر چیزی که امسال در برنتفورد تجربه میکنم، چیزی است که قبلاً هرگز در دوران فوتبالم نداشتم.»
شروع دوران او در برنتفورد، درست مثل بسیاری از مراحل زندگیاش، آسان نبود. دو مصدومیت شدید زانو باعث شد بیشتر فصل گذشته را از دست بدهد و در نخستین فصل حضورش تنها هشت بازی انجام دهد. او در اینباره میگوید:«خیلی ناراحت بودم. نمیفهمیدم چرا چنین اتفاقی برایم افتاده. حتی به این فکر افتادم که شاید دیگر هرگز مثل قبل نشوم. در پیشفصل مدام از خودم میپرسیدم آیا واقعاً میتوانم برگردم یا نه. بدنم تا آن زمان چنین شرایطی را تجربه نکرده بود.»
اما این دوران سخت، در نهایت به نفعش تمام شد: «آن زمان به من فرصت داد روی جنبههای دیگری از بازیام کار کنم. ضعفهایی داشتم که شاید اگر مصدوم نمیشدم، هرگز برای اصلاحشان وقت پیدا نمیکردم. مجبور شدم بیشتر تلاش کنم و آن مصدومیت درسهای زیادی به من داد.»
دوری از فوتبال، تیاگو را به خانواده جوانش نزدیکتر کرد و به او کمک کرد جای خالی پدری را که در ۱۳ سالگی به دلیل مشکلات ناشی از اعتیاد به الکل از دست داده بود، بهتر درک کند:«یاد گرفتم واقعاً قدر خانوادهام را بدانم، به زندگی جور دیگری نگاه کنم و از فوتبال لذت ببرم. فهمیدم باید از هر دقیقه حضور در زمین لذت ببرم و اجازه ندهم اشتباهات کوچک یا مسائل ذهنی مرا از مسیرم خارج کند. چه لحظات خوب و چه بد، همهشان بخشی از رشد شخصیت من هستند.»
او ادامه میدهد: «در سن کم پدر شدم و همین باعث شد زود بالغ شوم. وقتی پدرم را از دست دادم، فهمیدم باید مرد زندگی باشم. با اینکه او الکلی بود، اما هرگز پدر خشنی نبود؛ همیشه مهربان و دلسوز بود. بعد از مرگش احساس میکردم چیزهای زیادی را از دست دادهام و همین، انگیزهام را برای تلاش بیشتر چند برابر کرد.»
شرایط زندگی خانواده تیاگو روزبهروز سختتر میشد. مادرش که حالا بیوه و مسئول چهار فرزند بود، در شهر زادگاهشان «سیداده اکسیدنتال» نزدیک برازیلیا، به عنوان نظافتچی خیابان کار میکرد.
تیاگو میگوید: «افرادی بودند که میخواستند من را به دزدی و مصرف مواد مخدر بکشانند. دوستان واقعی نبودند، فقط آدمهایی بودند که در خیابان میدیدم. بسیاری از مردم شهر من در شرایطی مشابه یا حتی بدتر از آن زمان من زندگی میکنند.»
او باور دارد که گفتن داستان زندگیاش میتواند الهامبخش باشد: «خیلیها والدینی دارند که معتادند یا آنها را رها کردهاند. من داستانم را تعریف میکنم چون میدانم میتواند به دیگران امید بدهد.»
پس از رد شدن از سوی باشگاههای بزرگ برزیل، تیاگو سرانجام در تیم محلی وری، شهری با تنها هفت هزار نفر جمعیت، فرصت بازی پیدا کرد. او بهترین گلزن لیگ منطقهای شد، اما آنچه مسیرش را تغییر داد، یک ویدیوی ۳۰ ثانیهای بود که به مدیران کروزیرو نشان داده شد.
ریکاردو رسنده، مربی وقت تیم زیر ۲۰ سالههای کروزیرو، میگوید:«وقتی آن کلیپ کوتاه را دیدم، فوراً تحت تأثیر قرار گرفتم. گلهایش خاص بود و سبک بازیاش با بقیه فرق داشت. در تست تمرینی هم فوقالعاده ظاهر شد؛ اصلاً راهی نبود که با او قرارداد نبندیم.»
سلیو لوسیو، بازیکن سابق کروزیرو، اضافه میکند: «بیش از هر چیز، توانایی یادگیری تیاگو من را شگفتزده کرد. او مثل رونالدو سختکوش بود، هرچند سبک بازیشان قابل مقایسه نیست. تیاگو همیشه مشتاق یادگیری بود و برای همه یک الگو محسوب میشد.»
با این حال، تیاگو آنطور که شایستهاش بود، در کروزیرو دیده نشد و با مبلغی حدود یک میلیون یورو به لودوگورتس بلغارستان فروخته شد. هرچند این انتقال دروازه ورودش به فوتبال اروپا بود، اما یکی از سختترین دورههای زندگیاش را رقم زد:«در بلغارستان با نژادپرستی زیادی مواجه شدم. پیامهایی دریافت میکردم که من را و حتی فرزندانم را تحقیر میکردند. دردناک بود، اما فهمیدم این موضوع هیچ ربطی به من ندارد، بلکه بازتاب ناامیدی و مشکلات خودشان است.»
او دو بار قهرمان لیگ بلغارستان شد و در ۵۵ بازی ۲۱ گل زد؛ عملکردی که توجه کلاب بروژ را جلب کرد و سرانجام در فوریه ۲۰۲۴ با قراردادی ۳۰ میلیون پوندی به برنتفورد پیوست.
اکنون، با شکستن رکورد بیشترین گل زده یک بازیکن برزیلی در یک فصل لیگ برتر، تیاگو بیش از هر زمان دیگری به تحقق رؤیای کودکیاش نزدیک است: بازی برای تیم ملی برزیل.
او میگوید: «فکر کردن به بازی در جام جهانی برای کشورم حس فوقالعادهای دارد. همیشه این رؤیا را داشتم و حالا احساس میکنم به آن نزدیک شدهام. اگر خواست خدا و نظر کارلو آنچلوتی باشد، پوشیدن پیراهن برزیل بزرگترین افتخار زندگیام خواهد بود.»
تیاگو حالا به مهرهای ثابت در ترکیب تیمش تبدیل شده و با ادامه این روند، نادیده گرفتن او برای تیم ملی تقریباً غیرممکن به نظر میرسد؛ مسیری باورنکردنی از بازار میوهفروشان تا بزرگترین صحنه فوتبال جهان.
