
به گزارش "ورزش سه"، وینیسیوس امشب تنها نبود؛ و برنابئو خیلی زود این را فهمید. در شبی حساس، زمانی که ورزشگاه هنوز پس از نخستین شب لیگ قهرمانان بدون حضور ژابی آلونسو روی نیمکت، هر حرکت را با دقت میسنجید، امباپه نقشی را بر عهده گرفت که بسیار فراتر از گلزنی بود.
هر بار که وینیسیوس در جریان بازی دخالت میکرد، چه موفق میشد و چه نه، امباپه رو به سکوها میچرخید؛ دستها را بالا میبرد، با نگاهی قاطع و پیامی روشن: حمایت. محبت بیشتر و صبوری بیشتر تا وینیسیوس دوباره ریتم فوتبال و شادیاش را پیدا کند.
شماره ۱۰ رئال مادرید پیش از بازی گفته بود:«باید بهتر از او محافظت کنیم، من هم همینطور، تا احساس تنهایی نکند. او هیچوقت در مادرید تنها نخواهد بود.»

و دقیقاً همین اتفاق افتاد. بارها و بارها این پیام را تکرار کرد؛ انگار مصمم بود شخصاً ورزشگاه را مهار کند تا از شماره ۷ محافظت شود.
گلها، سرود لیگ قهرمانان - که همیشه احساسات سفیدپوشان را آرام میکند - و نتیجه ۲-۰ در نهایت فضا را آرامتر کرد. در همان صحنه، وینیسیوس هم محبت همتیمیاش را جبران کرد؛ پاس در عرضِ بینقص و امباپه فقط توپ را وارد دروازه کرد. سپس در آغوش گرفتنِ پس از گل؛ طولانی و صمیمی. از آن آغوشهایی که بیش از آنچه دیده میشود معنا دارد، چون امباپه میدانست وینیسیوس به آن نیاز دارد.
در نیمه دوم، ستاره برزیلی گل سوم را به ماستانتونو هدیه داد. سپس خودش روی موقعیتی توپ را به روی دروازه فرستاد که اشتباه بازیکن موناکو باعث شد گل چهارم به ثمر برسد و گل پنجم؟ اینبار نوبت خود وینیسیوس بود و او با یک ضربه آتشین دروازه موناکو را نابود کرد.

وقتی خوب بازی کنی، محبت خودبهخود میآید. و برنابئو این را به او نشان داد. «وینیسیوس، وینیسیوس، وینیسیوس»؛ این صدایی بود که سراسر ورزشگاه را پر کرد.