لیورپول که مقابل بورنموث 2-0 عقب افتاده بود به بازی برگشت و چند دقیقه تا تساوی 2-2 فاصله داشت اما امین عدلی در دقیقه 95 آوار را روی سر لیورپول خراب کرد.
به گزارش ورزش سه، باران بیامان روی چمن ویتالیتی میبارید و لیورپول، خسته از چندین مساوی پیاپی، آمده بود با یک پیروزی در خانه بورنموث همهچیز را عوض کند. اما فوتبال، وقتی تصمیم به بیرحمی میگیرد، بهترین تیمها را هم تا لبه چشمه میبرد ولی تشنه برمیگرداند. دقیقه ۹۵، در لحظهای که امید و اضطراب در هم گره خورده بود، ضربه نهایی بر فرق سر لیورپول و آرنه اشلوت فرود آمد و قرمزها با شکست دراماتیک ۳-۲ زمین را ترک کردند. خیلیها شاید بگویند این باخت حق لیورپول نبود و آنها دست کم باید یک امتیاز به دست میآوردند تا پنجمین تساوی پیاپیشان در لیگ برتر را به نظاره بنشینند ولی فوتبال بیرحمتر از این حرفها است که به این داستانها گوش بدهد.
البته شاید بتوان از واکنش لیورپول به عقب افتادن دو گله ستایش کرد. آنها برگشتند و بازی را 2-2 کردند ولی در دقیقه 90+5 چنان ضربهای خوردند که شاید به بهای اخراج آرنه اشلوت تمام شود.
بورنموث و لیورپول امشب به روال اکثر تقابلهایشان بار دیگر نمایشی پرگل و عصبی روی صحنه بردند. میزبان برخلاف جریان بازی، با دو ضربه برقآسا پیش افتاد؛ ابتدا اوانیلسون از شلوغی محوطه استفاده کرد و سپس خیمنز با فراری دقیق، تیر خلاص دوم را شلیک کرد. هیچکس باورش نمیشود که لیورپول از دقیقه 26 تا 33، ظرف هفت دقیقه با دو گل از تیم چغر و سختکوش ایرائولا عقب افتاده باشد.
لیورپول صاحب توپ بود، اما آنقدرها که از تیمی که با دو گل عقب افتاده انتظار میرود، زهردار دیده نمیشد. اما دقیقا پیش از پایان نیمه اول، ویرژیل فندایک با ضربه سر، کورسوی امید را روشن کرد و بازی را به نیمهای پرتنش کشاند. لازم نبود دانشمند اتمی باشیم تا حدس بزنیم یک نیمه بسیار پرچالش و برای ما بینندهها جذاب در پیش خواهد بود. نیمه اول: 2-1 به سود بورنموث.
نیمه دوم، یکطرفه بود. شاگردان آرنه اشلوت توپ را میچرخاندند، فشار میآوردند و بورنموث عقب مینشست. اما دیوار دفاعی میزبان، با هر بلاکی سختجانتر میشد. البته تا دقیقه ۸۰، وقتی در یک ضربه ایستگاهی صلاح با شیطنت یک اثر کوچک روی توپ گذاشت و دومینیک سوبوسلای طبق معمول هوشمندانه شوت زد. توپ، پیچخوران به گوشه دروازه نشست. ۲-۲؛ ورزشگاه لرزید و همهچیز آماده یک پایان هالیوودی برای لیورپول به نظر میرسید. اگر آنها باخت 2-0 را با تساوی 2-2 عوض میکردند کمتر کسی به آرنه اشلوت خرده میگرفت.
اما خدای فوتبال، سناریوی دیگری در ذهن داشت. دقایق پایانی به بسکتبال شباهت پیدا کرده بود؛ حمله از اینسو، پاسخ از آنسو. تا اینکه در دقیقه ۹۵، پرتاب بلند هیل، آشفتگی محوطه جریمه و ضربه اولی که آلیسون مهار کرد، اما توپ برگشتی جلوی پای امین عدلی افتاد. ضربه دوم، آرام و کشنده، از خط گذشت. انفجار روی سکوها، سکوت در چهرههای سفیدپوش.
این گل، پایان روند ۱۳ بازی بدون باخت لیورپول بود و شاید آغاز تردیدهای جدی درباره آینده لیورپول با اشلوت. تیمی که بعد از چندین مساوی متوالی، حالا در لحظهای که میخواست دوباره برخیزد، زمین خورد. آمار هم بیرحم بود؛ امید گل بالاتر بورنموث و شجاعتی که همه ما از تیم ایرائولا دیدیم نشان داد این برد حق آنها بوده است. شاگردان آندونی ایرائولا با این پیروزی تا رتبه ۱۳ بالا آمدند و نفسی تازه کردند.
برای لیورپول اما، این شب بارانی چیزی فراتر از یک باخت بود؛ شبی که نشان داد مسیر، ناهموارتر از همیشه است. حالا قرمزها باید به سرعت خودشان را جمعوجور کنند؛ میزبانیهای سخت در راه است و سوالی بزرگ بالای سر نیمکت: آیا اشلوت به آخر خط رسیده است؟
تازهترین اخبار ورزشی ایران و جهان دراپلیکیشن ورزش سه
