100 دقیقه خراش روی روح و روان رئال!

به گزارش "ورزش سه"، اگر این کار آن‌ها را به پیروزی نزدیک‌تر می‌کند، خب «هر استادی فوت‌وفن خودش را دارد» ولی مشخص نیست این وضعیت برای پایان دادن به سوت‌های اعتراضی و ریاضتی که تماشای هر بازی تیم به همراه دارد، کافی خواهد بود یا خیر.

دقیقاً همین‌طور است. این پیروزی برابر رایو حاصل فوتبال خوب نبود. رئال مادرید به ۱۰۰ دقیقه زمان نیاز داشت تا بر رایویی غلبه کند که ایستاده مرد. جنبه مثبت ماجرا این است که شاگردان آربلوا حداقل «می‌خواستند» پیروز شوند و با توجه به جایی که رئال از آن آمده‌ (شرایط قبلی)، همین هم خیلی زیاد است. آیا تنها با این موضوع و سخنرانی‌های آلوارو، آن‌ها قادر به فتح جامی خواهند بود؟ 

آربلوایی که برای عده‌ای قهرمان و برای عده‌ای دیگر نقش منفی است. او به هواداران مادریدی تا حدی احترام می‌گذارد که انتقادات علیه خودش را درک می‌کند، هرچند باخبرنگار کمی سخت‌گیر رفتار می‌کند. راضی نگه داشتن بالا و پایین (مدیریت و هواداران) کار دشواری است. 

مسابقات در چمن برنده می‌شوند و نه در کنفرانس مطبوعاتی. نیازی نیست شبیه مورینیو بود و برای به دست آوردن احترام و رضایت عده‌ای معدود، تفرقه ایجاد کرد. ایده‌آل این است که صمیمی بود و ارزش‌های باشگاه را در معرض دید عموم نیز به نمایش گذاشت. انتقاداتی را که از او به خاطر تمجید از رئیسش می‌شود، قابل درک نیست. اگر فلورنتینو هر کسی را برای مربیگری رئال مادرید استخدام می‌کرد، بی‌نهایت سپاسگزار می‌شد؛ نه فقط برای اینکه روی او حساب کرده، بلکه برای اینکه وی را قادر به پیش‌برد پروژه عظیمی چون رئال مادرید دانسته است.

استراتژی او کاملاً روشن است: سخنرانی سخت‌گیرانه و نیمکت نرم (ملایم). جملاتی مثل «اگر بخواهم پیروز شوم، وینیسیوس همیشه در زمین خواهد بود» یا «نمی‌خواهم دو مهاجمم به دنبال مدافعان کناری حریف بدوند» (نتیجه‌اش را در روز بازی با بنفیکا دیدید)... اوه، این خطرناک است. 

مراقب پیام‌هایی که می‌فرستید باشید؛ اگر سخت‌گیری وجود نداشته باشد، این نوع جملات می‌توانند علیه خودتان عمل کنند. آلوارو باید تفرقه‌ای را که رختکن تیم در زمان مورینیو تجربه کرد، به یاد بیاورد؛ اصلاً خوشایند نبود. به نظر نمی‌رسد آربلوایی که آرام در کنار خط طولی زمین قدم می‌زند، همان شخصی باشد که پس از پایان بازی‌ها روی صندلی اتاق مطبوعات می‌نشیند. چرا؟ فقط خودش می‌داند و ما بقیه تنها می‌توانیم حدس بزنیم. 

بسیاری بیشتر طرفدار سبک ژابی و آنچلوتی هستند. مرد ایتالیایی ثابت کرد که با متانت و آقایی کامل هم می‌توان به نتایج بزرگ رسید. چند ماه دیگر خواهیم دید که آیا استراتژی او جواب می‌دهد (هرچند این استراتژی کمبود فوتبال دارد) یا اینکه او هم مانند دوستانش ژابی و مو، بلعیده خواهد شد.