پایینترین میانگین امتیاز تاریخ و رقابت بین ۵ تیم؛
لیگ برتر، امسال قهرمان ندارد!
به گزارش ورزش سه، پیروزی لحظهآخری و دراماتیک استقلال مقابل شمسآذر، شکست غیرمنتظره تراکتور برابر فجرسپاسی و بازگشت سپاهان به مسیر برد پس از هفتهها ناکامی عملا کورس قهرمانی و رقابت تیمهای بالای جدول را وارد وضعیتی کمسابقه کرد. هفته بیستم هنوز تمام نشده اما معادلات قهرمانی به شکلی تغییر کرده که هیچ تیمی احساس امنیت نمیکند.
۳۵؛ عدد مشترک سه مدعی
پس از نتایج اخیر دو روز اخیر و تمام شدن بازی سه تیم مدعی، جدول به شکل عجیبی فشرده شد؛ تراکتور، استقلال و سپاهان، حالا هر سه با ۳۵ امتیاز از ۲۰ مسابقه در صدر قرار دارند. تراکتور با شکست غافلگیرانه مقابل تیم جسور پیروز قربانی فاصله سهامتیازیاش با سایر تیمها را از دست داد، استقلال با گل ثانیههای آخر داکنز نازون از یک لغزش بزرگ فرار کرد و سپاهان با ضربه سر خرید مهم زمستانیاش پس از مدتها دوباره برد را تجربه کرد. سه مسیر متفاوت، برای رسیدن به یک مقصد مشترک؛ صدری که صاحب قطعی ندارد.
درست پشت سر این سه تیم، پرسپولیس و گلگهر ایستادهاند؛ با یک بازی کمتر و به ترتیب ۳۴ و ۳۳ امتیاز. اگر این دو تیم دیدارهای این هفته خود مقابل ملوان و فولاد را با پیروزی پشت سر بگذارند، میتوانند همهچیز را به هم بزنند و بالاتر از این سه تیم، به ترتیب در ردههای اول و دوم قرار بگیرند. این یعنی پنج تیم بالانشین فقط به اندازه یک پیروزی با رویای قهرمانی فاصله دارند!
در این جدول تراکم امتیازی آنقدر بالاست که حتی یک تساوی هم میتواند جای دو تیم را عوض کند. این شرایط معمولا زمانی بهوجود میآید که مدعیان ثبات لازم برای فرار از رقبا را ندارند و امتیاز از دست دادن برای آنها به یک عادت تبدیل شده است.
خبری از تیم قهرمان و میانگین دو امتیاز نیست!
در فوتبال حرفهای، یک اصل نانوشته وجود دارد: تیمی که میخواهد قهرمان شود، باید حداقل میانگین دو امتیاز از هر بازی بگیرد.
با این معیار، بعد از ۲۰ هفته، تیم صدرنشین باید حداقل ۴۰ امتیاز داشته باشد اما واقعیت این است که هیچکدام از این پنج مدعی به این عدد نرسیدهاند؛ حتی پرسپولیس با پیروزی در بازی این هفته خود ۳۷ امتیازی خواهد شد و با سه امتیاز کمتر از حد نصاب قهرمانی، در صدر جدول جای خواهد گرفت؛ اتفاقی که بهخودیخود حیرتانگیز است.
وقتی بعد از پشت سر گذاشتن دو سوم فصل، هیچ تیمی به حداقل استاندارد امتیازگیری قهرمانی نرسیده، یعنی این لیگ تا اینجای کار عملا قهرمان نداشته است. نه تیمی که خودش را از بقیه جدا کند، نه تیمی که حریفانش را بترساند و نه تیمی که بقیه را وادار به تعقیب خود کند. حقیقت این است که تیمهای مدعی قهرمانی لیگ برتر همه در یک سطح هستند و همه هم به نوعی آسیبپذیرند.
فصل فرسایشی؛ قهرمانی با تمرکز، نه کیفیت
از اینجا به بعد، لیگ وارد فاز فرسایشی خود میشود؛ جایی که فقط کیفیت فنی تعیینکننده نیست. مدیریت فشار روانی، عمق ترکیب، عبور کمهزینه از بازیهای سخت و اشتباه کمتر فاکتورهای اصلی خواهند بود. تیمی که بتواند به میانگین دو امتیاز نزدیک شود، ناگهان از دل این شلوغی بیرون خواهد زد.
با ادامه بازیهای هفته بیستم، ممکن است دوباره صدر جدول تغییر کند و این کورس عجیب وارد فاز تازهای شود. در چنین لیگی، قهرمان نه با بردهای بزرگ، که احتمالا با کمنباختن ساخته میشود.
و شاید مهمترین جمله این باشد:
لیگ برتر ایران در این فصل، لااقل تا پایان هفته بیستم هیچ قهرمانی نداشته است!
