طلسم رونالدو: آمار ترسناک در سانتیاگو برنابئو

به گزارش ورزش سه، با وجود آمار استثنایی که کیلیان امباپه ثبت کرده و او را خیلی زود وارد مقایسه‌های سنگین با اسطوره‌های رئال مادرید و در صدر آن‌ها کریستیانو رونالدو کرده است، روزنامه مارکا چاپ اسپانیا روی یک خلاء متفاوت دست گذاشته است. شکافی که نه در کلیپ گل‌های زیبا دیده می‌شود و نه در آمار لمس توپ‌های نهایی، اما سایه سنگین آن بر دیوارهای سانتیاگو برنابئو به شدت حس می‌شود.

صحبت اینجا درباره تعداد گل یا تاثیر هجومی کلی نیست، بلکه درباره یک جزییات خاص است که رئال مادرید از تابستان ۲۰۱۸ آن را گم کرده است: حضور بازیکنی که ضربات ایستگاهی را به یک فرصت گل‌زنی صددرصدی تبدیل کند و در بازی‌های گره‌خورده، یک سلاح کارآمد به تیم هدیه بدهد.

پایان عصر وحشت در ضربات آزاد

جدایی کریستیانو رونالدو فقط از دست دادن یک گل‌زن تاریخی نبود، بلکه فرو افتادن پرده دورانی بود که رئال مادرید در ضربات ایستگاهی لرزه بر اندام رقبا می‌انداخت.
در زمان حضور فوق‌ستاره پرتغالی، کهکشانی‌ها به طور متوسط در هر فصل ۶.۱ گل از روی ضربات آزاد مستقیم به ثمر می‌رساندند؛ عددی که نشان‌دهنده عمق خطری بود که دروازه حریفان را تهدید می‌کرد.

اما پس از رفتن او، این نرخ به شکل عجیبی سقوط کرد و به میانگین تنها ۱.۶ گل در هر فصل رسید تا مشخص شود این سلاح مخوف از زرادخانه مادریدی‌ها حذف شده است.

وقتی به آرشیوها برمی‌گردیم، این شکاف بی‌رحمانه‌تر به نظر می‌رسد. کریستیانو رونالدو ۳۳ گل از روی ضربات ایستگاهی مستقیم با پیراهن رئال مادرید به ثمر رسانده است؛ عددی که هیچ بازیکن دیگری در تاریخ باشگاه به آن حتی نزدیک هم نشده است.

نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده او گرت بیل بود که تنها 4 گل از ضربات ایستگاهی به ثمر رساند، در حالی که مسعود اوزیل و خامس رودریگز هر کدام ۳ گل زدند تا تفاوت فاحش رونالدو با بقیه واضح‌تر شود.

حقیقت این است که با وجود حضور ستاره‌های پرتعداد در ترکیب فعلی رئال، مشکل همچنان پابرجاست.

امباپه، والورده، آلابا و رودریگو؛ نام‌های متنوع و توانایی‌های متفاوت، اما خروجی یکسان است: تنها ۲ گل برای هر بازیکن از روی ضربات ایستگاهی. در واقع هنوز هیچ بازیکنی نتوانسته خودش را به عنوان نفر اول و ثابت این ضربات تحمیل کند. مارکا معتقد است رئال مادرید هنوز کسی را پیدا نکرده که بتواند با ایستادن پشت توپ، لرزه بر تن دروازه‌بان حریف بیندازد؛ اتفاقی که در عصر طلایی کریستیانو رخ می‌داد.

آماری از دنیای دیگر

کریستیانو فقط یک مجری ضربات ایستگاهی نبود، او جسارت شلیک از هر فاصله و زاویه‌ای را داشت؛ حتی از نقاطی که دیگران در شوت زدن از آنجا تردید می‌کردند.

فقط در فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲، او ۷۲ بار پشت ضربات ایستگاهی ایستاد و ۴ گل به ثمر رساند. اما فصل اول او یعنی ۲۰۰۹-۲۰۱۰ درخشان‌ترین دوره کریستیانو بود که از ۴۵ تلاش موفق به ثبت ۶ گل شد؛ اعدادی که امروز در رئال مادرید باورنکردنی به نظر می‌رسد.

حتی امباپه هم حریف این طلسم نشد

از زمان جدایی کریس، فصل‌هایی سپری شد که رئال حتی یک گل هم از روی ضربه آزاد نزد؛ از جمله فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۴ که با صفر گل از ضربات ایستگاهی به پایان رسید. در بهترین فصل‌های بعد از رونالدو هم تیم هیچ‌گاه از سد ۳ گل در فصل عبور نکرده است.

فصل جاری هم تغییر چندانی نداشته است. فدریکو والورده از ۲۲ تلاش تیمی رئالی‌ها، تنها یک گل (مقابل اتلتیکو مادرید در سوپرجام) به ثمر رسانده که سهم امباپه از این آمار، ۷ شلیک بی‌حاصل بوده است.