
به گزارش "ورزش سه"ف پس از آشفتگی بازی مقابل رایو وایکانو، کاملاً قابل پیشبینی بود که کاماوینگا و والورده از پست دفاع کناری به مرکز میدان منتقل شوند. وقتی رئال مادرید برای خرید بازیکن هزینه میکند، طبیعی است که از آنها استفاده شود و آربلوا هم این موضوع را در نظر گرفت.
با این حال، از همان ابتدا مشخص بود که حضور این دو در میانه میدان بهسختی میتواند باعث بهبود بازی رئال مادرید شود، چرا که نه بازیکن فرانسوی و نه هافبک اروگوئهای توانایی فنی لازم برای هدایت و حفظ ریتم تیم را ندارند.
به همین دلیل، نیمه اول مقابل والنسیا که با آرایش ۵-۴-۱ عقب نشسته بود، بار دیگر کسلکننده و خستهکننده از آب درآمد. فوتبال رئال مادرید همچنان خاکستری، تخت و بیروح است و هیچ نشانهای از پیشرفت دیده نمیشود. بازی تیم حالتی اداری و مکانیکی دارد، گویی همهچیز به صورت آهسته پیش میرود؛ پاسهای کوتاه و تکراری بدون تحرک، بدون فرار بازیکنان و با کمبود شدیدی از پویایی، مسئلهای که با توجه به توان بدنی بازیکنانی مثل شوامنی، کاماوینگا و والورده قابل درک نیست. عجیبتر اینکه علاوه بر نداشتن تحرک بدون توپ ،بهجز امباپه تیم حتی در تصاحب توپهای دوم هم تقریباً همیشه ناکام است. این مسئله بیشتر به نگرش و ذهنیت برمیگردد، نه به آمادگی جسمانی.

تنها از حوالی دقیقه ۳۰ بود که تیم کمی جان گرفت و چند حرکت قابل قبول دیده شد؛ حرکاتی متناسب با کیفیتی که از این بازیکنان انتظار میرود. این تغییر زمانی رخ داد که گولر، تنها استعداد خالص خط میانی، شروع به در دست گرفتن بازی از پشت مهاجم کرد و ارتباط بهتری با امباپه برقرار شد. غیبت بلینگام به دلیل مصدومیت برای چند هفته آینده، احتمالاً به سود تیم تمام خواهد شد، چرا که وقتی او همزمان با بازیکن ترکتبار در زمین است، نوعی رقابت و حس برتریطلبی شکل میگیرد و بلینگام تلاش میکند با تحمیل نقش خود، گولر را تحتالشعاع قرار دهد؛ نقشی که در دو فصل اخیر بهندرت به نتیجهای مثبت منجر شده است. با این حال، در رئال مادریدِ آربلوا، سابقه و جایگاه بازیکنان اهمیت زیادی دارد، فارغ از اینکه در زمین چه شایستگیای نشان دهند.
در نهایت، واقعیت این است که گولر بار دیگر تنها بازیکنی بود که در کنار امباپه، عملکردی فراتر از حد متوسط ارائه داد. در حال حاضر، آردا در میانه میدان غیرقابل جایگزین است و حتی با بازگشت بلینگام نیز باید این جایگاه را حفظ کند.
منبع: مارکا