داستان ملوان: تیمی که هرگز نمی‌بازد!

به گزارش ''ورزش سه''، بعضی تیم‌ها برای قهرمان شدن و بعضی تیم‌ها برای فرار از سقوط وارد میدان می‌شوند؛ اما نقطه مشترک همه‌ی تیم‌های فوتبال یک چیز است؛ همه‌ی آن‌ها برای جمع کردن امتیازها بازی می کنند، برای بازی با اعداد؛ به جز یک تیم که برای «ریشه»اش به میدان می‌رود. ملوان قهرمان نمی‌‌شود اما چیزی مهمتر از جام حفظ می‌کند «هویت».

پس هواداران قوی سپید روی سکوهای سن‌سیروس، فارغ از هر نتیجه‌ای، با علم به اینکه هرگز جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر نبرده‌اند؛ به زمین پشت می‌کنند، دست روی شانه‌های یکدیگر می‌گذارند و هم‌صدا می‌خوانند: «ما ملوانیم، همیشه قهرمانیم. ایران، ایران ملوان، ملوان همیشه قهرمان.» شاید شعاری در حد فیلم‌های بالیوودی که با واقعیت فرسنگ‌ها فاصله دارد اما برای انزلیچی‌ها این مهم است که به دل می‌نشیند. این نقطه‌ی اتصال سکوها با بدنه‌ی تیم است؛ «نتیجه مهمترین چیز نیست، ملوان با هر نتیجه‌ای برای آن‌ها باعث افتخار است.» حتی روزهایی در لیگ دسته اول برای بازگشت می‌جنگیدند، باز این شعار در سن‌سیروس خاموش نشد. تا ناجی از راه برسد، همانکه روزی برای بازگشتش به ملوان، پیراهن سیروس قایقران را از بایگانی خارج کردند تا شماره ۹ جدید متولد شود. مازیار زارع، این‌بار در نقش رهبر برای یک شهر کوچک که آخرین دلخوشی‌مردمش فوتبال است.

نیم قرن پیش، بیل شنکلی گفت:«بعضی‌ها می‌گویند فوتبال مسئله‌ی مرگ و زندگی است، اما من به شما اطمینان می‌دهم خیلی مهمتر از آن‌هاست.» جمله‌ای که بعدها نقض شد؛ «فوتبال نه مهم‌تر از زندگی‌است و نه جایگزین آن، اما می‌تواند زندگی را زیباتر کند.» اما اینجا در انزلی، نظریه‌ی جدیدی خلق شده، آن‌ها با پیروزی مقابل یک تیم، روزها جشن و پایکوبی راه می‌اندازند و شادی در شهر مشهود است. اما در بزنگاه‌ها نتایج مسابقات برای تیفوسی‌ترین هواداران این تیم هم به مسئله‌ای بی‌اهمیت تبدیل می‌شود، فوتبال بهانه‌ای می‌شود برای پرداختن به بحران‌های اجتماعی، برای نه فقط به یدک کشیدن لقب باشگاه فرهنگی و ورزشی بلکه به رخ کشیدن فرهنگ در تیمی که برای مردم این شهر به ارث رسیده و ملوان رسانه‌ی غیر رسمی مردم انزلی برای شنیده شدن صدای آن‌ها در تمام ایران شده است. همین فصل گذشته، وقتی هواداری روی سکوها جان باخت، فوتبال برای لحظه‌ای از عدد و نتیجه فاصله گرفت و به آینه‌ای از حال انزلیچی‌ها تبدیل شد تا در یک واکنش جمعی، هواداران همیشه سفید پوش ملوان، با لباس عزاداری ورزشگاه خانگی خود را سیاه پوش کنند.

اما امسال ملوان به لحاظ فوتبالی هم به تیم مورد علاقه‌ی مردم شهرش تبدیل شده، مازیار و شاگردان کم نام و نشان‌اش در فصل جاری از همه‌ی مدعی‌ها امتیاز گرفتند و دیروز با شکست پرسپولیس اجازه ندادند آن‌ها به صدر جدول برسد. این قابل تقدیر است چراکه تمام تیم‌ها مقابل پرسپولیس و استقلال برای نباختن وارد زمین می‌شوند اما ملوان حتی به قیمت متحمل شدن باخت برای پیروزی به میدان می‌رود تا نشان دهد شجاعت و جسارت بخشی از هویت قابل احترام این باشگاه است.

در روزی که هواداران ملوان اجازه ورود به استادیوم را نداشتند تا فضای سوت و کور این روزهای فوتبال در انزلی هم ادامه داشته باشد اما ملوان باز هم روایت متفاوت خودش را دارد؛ پس همسایه‌های استادیوم سن‌سیروس، میزبان ملوانی‌ها در پشت بام خانه‌های‌شان شدند تا این بازی چند تماشاگر از جایگاهی ویژه داشته باشد و حداقل چند ده نفر این پیروزی مهم را از نزدیک دیده باشند؛ تا بعدا برای سایر عاشقان ملوان خاطره نگاری کنند.

مثل معین، لیدر ملوان که دیروز مهمان یکی از همان خانه‌ها بوده است و حالا شاید اغراق شده برای ما نقل قول می‌کند: هوادار استقلال و پرسپولیس بودن که کاری ندارد، ملوانی بودن سخت است که هرگز امیدی به قهرمانی نداری اما پای تیمت بمانی. تیم ما شماره یک ایران است، هم هواداران‌مان، هم سرمربی‌مان و هم از هر لحاظ، ما بهترین تیم ایرانیم...

فاطمه ابراهیمی

عکاس: امیر گلریز