سوال مهم از AFC: کاپیتان ایران باید چه کار می‌کرد؟

به گزارش ورزش سه، حسین طیبی، کاپیتان و ستاره تیم ملی فوتسال ایران، با وجود عملکرد قابل توجه و رسیدن به شش گل، نتوانست برای چهارمین بار کفش طلای جام ملت‌های آسیا را به دست بیاورد؛ تصمیمی که بار دیگر نگاه‌های انتقادی به رویکرد کمیته فنی یا برگزاری مسابقات را متوجه خود کرده است.

در جدول گلزنان جام ملت‌های فوتسال آسیا ۲۰۲۶، نام سه بازیکن با تعداد گل برابر دیده می‌شود: حسین طیبی از ایران، محمد عثمان از تایلند و شیمیزو از ژاپن؛ هر سه با شش گل. AFC برای تعیین برنده کفش طلا، طبق قوانین رفع تساوی خود به سراغ معیارهای جانبی رفت؛ معیارهایی مثل پاس گل یا میانگین دقایق بازی به ازای هر گل. در نهایت، محمد عثمان که تنها در چهار مسابقه به میدان رفته و بخش زیادی از گل‌هایش را مقابل کویت به ثمر رسانده بود، به عنوان آقای گل معرفی شد.

این تصمیم، فارغ از درستی یا نادرستی فنی آن، ادامه روندی است که طی سال‌های اخیر بارها درباره حسین طیبی دیده شده؛ بی‌توجهی به جایگاه و اثرگذاری یکی از مهم‌ترین چهره‌های فوتسال آسیا. ایران با هدایت وحید شمسایی قهرمان شد و همچنان قدرت اول فوتسال قاره است، اما این بار عناوین فردی مهم، از جمله بهترین گلزن و بهترین دروازه‌بان، به بازیکنانی خارج از ایران رسید؛ اتفاقی که کمتر در ادوار گذشته شاهد آن بودیم.

طیبی در این تورنمنت شرایط ساده‌ای نداشت. او به دلیل مصدومیت، دو بازی ابتدایی مرحله گروهی را با ماسک محافظ پشت سر گذاشت و برای جلوگیری از تشدید آسیب‌دیدگی، دقایق بازی‌اش کاهش یافت. با این حال، کاپیتان ایران با همان انگیزه و تمرکز همیشگی، نقش مهمی در مسیر قهرمانی تیم ملی ایفا کرد و با شش گل، بهترین گلزن ایران در مسابقات شد.

اینکه عنوان آقای گلی به محمد عثمان و جایزه فنی‌ترین بازیکن به سعید احمدعباسی رسید، تصمیمی است که کمیته فنی مسابقات اتخاذ کرده؛ تصمیمی که البته پرسش‌های زیادی را به همراه داشته است. طیبی پیش از این سه بار آقای گل جام ملت‌های آسیا شده و آن‌قدر کارنامه‌اش پربار است که حتی شاید خودش هم ترتیب این عناوین را به خاطر نداشته باشد. با این حال، این افتخارات گذشته، دلیل قانع‌کننده‌ای برای نادیده گرفتن عملکرد امروزش نیست.

مسئله فقط این تورنمنت نیست. وقتی بازیکنی به عنوان نخستین آسیایی، جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر می‌برد، در بهترین لیگ‌های دنیا بیش از یک دهه می‌درخشد، بارها در جمع برترین‌های جهان قرار می‌گیرد و تقریباً تمام جوایز فردی ممکن را به دست می‌آورد، اما هنوز جایزه مرد سال آسیا را در کارنامه‌اش نمی‌بیند، طبیعی است که بحث «عدالت» در تصمیم‌ها مطرح شود.

در نهایت، قضاوت اصلی را نه آیین‌نامه‌ها، بلکه نگاه‌ها و چشم‌های بینا انجام می‌دهند؛ چشم‌هایی که عملکرد را می‌بینند، نه فقط جدول‌ها را.

ابوالفضل کریم‌آبادی