۱۵ دقیقه بازی کردم و رباطم کاملا پاره شد!
به گزارش "ورزش سه"، جرارد دلوفئو تسلیم نمیشود و دوباره به بازگشت به میادین نزدیک شده است. پس از بیش از سه سال، این بازیکن اسپانیایی مراحل پایانی ریکاوری خود را در اودینزه سپری میکند؛ تلاشی در سایه برای اینکه دوباره خود را یک فوتبالیست و فردی موفق حس کند.
در این روزهای پایانی، محصول سابق آکادمی بارسلونا در گفتگو با BBC از دشواریهای طاقتفرسای این مسیر پرده برداشت.
سه سال از آخرین باری که او پا به چمن گذاشت میگذرد و آن اتفاق اصلاً طبق انتظار پیش نرفت، چرا که به دلیل یک مصدومیت جدید نتوانست بازی را به پایان برساند. «۱۵ دقیقه بازی کردم و در همان ۱۵ دقیقه، رباط صلیبی قدامیام بهطور کامل پاره شد. آن آخرین بازی من بود.»
این اتفاق در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، در جریان تقابل اودینزه و سامپدوریا در سری آ رخ داد. او دقیقاً در حال بازگشت بود، اما این یک گام اشتباه از آب درآمد و مجبور شد متوقف شود: «جراحی انجام شد، رباط صلیبی (LCA) و سیستم آن اصلاح شد و ریکاوری به صورت تدریجی پیش میرفت. اما مشکل اصلی عفونت بود. من خوششانسترین آدم نبودم.» هفتهها بستری در بیمارستان، جراحیهای متعدد، تزریقات، دردهای شدید، بیحرکتی مطلق و در نهایت، یادگیری دوباره راه رفتن.
او توضیح داد: «تمام زندگی شخصیام را از دست دادم. این دردناکترین چیزی است که یک انسان میتواند حس کند. حالا فقط منتظر یک معجزه هستم تا دوباره فوتبال بازی کنم. اما میدانم بازگشت با این سطح از ناتوانی بسیار سخت است. دو استخوان من روی هم ساییده میشوند، تماشای آن شوکهکننده است.»
او در ادامه اعتراف کرد: «زانوی من نیاز به التیام داشت. برای تمرینات سخت، اول باید مصدومیت بهبود یابد. باید ببینم آیا طاقت ضربات را دارم یا خیر. خیلی خوشحالم چون حس میکنم پایم بسیار قوی شده است. هرچه عضله بیشتر رشد کند، درد زانو کمتر میشود، بنابراین اکنون حس میکنم بله، زانویم برای دویدن آماده است. حس میکنم نزدیک هستم. از نظر قدرت عضلانی، در همان سطحی هستم که بازیکنان آمادهی تیم هستند. اما باید ببینیم زانو چطور پاسخ میدهد، آن هم بدون غضروف و بدون مینیسک...»
دلوفئو شکنجهای را پشت سر گذاشت، اما تکیهگاهی داشت که به آن تکیه کند: خانوادهاش. «چیزهای واقعاً مهمی وجود دارند؛ یکی بدون شک خانواده و خانه است. برای غلبه بر این مرحله، قبل از هر چیز خانه شما باید هر صبح مملو از آرامش و عشق باشد. خوشبختی، تماشای رشد فرزندان، بودن در کنار همسر و حس کردن صلح و عشق در خانه؛ اینها برای اینکه هر روز با روحیهای خوب به تمرین بروید، حیاتی هستند.» حالا او فقط یک آرزو دارد؛ اینکه فرزندانش دوباره بازی کردن او را در زمین ببینند، به امید اینکه این اتفاق خیلی زود رخ دهد...
