سلتا 1 -۲ رئال مادرید | بیخ گوش بارسلونا در 90+4
به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید با کسب یک پیروزی دراماتیک در دقیقه ۹۴، بخشی از هویت اصیل خود را بازیافت. گل فده والورده با خوششانسی پایانی بود بر روند کابوسوار دو شکست متوالی که اگر ضربه ایاگو آسپاس در دقیقه ۸۸ به تیرک نمیخورد، میتوانست به سومین شکست تبدیل شود. سلتا که هوادارانش را شیفته خود کرده، مستحق امتیازات بیشتری بود؛ تیمی که مقابل هر حریفی، همبستگی و شخصیت متمایز خود را حفظ میکند. با این حال، مادرید هم این بار همانگونه ظاهر شد که انتظار میرفت: مسلط و با شخصیت تا آخرین نفس. گویی شانس هم زمانی به سراغتان میآید که در حال تلاش هستید.
بازی دقیقاً طبق پیشبینیها پیش نرفت. انتظار میرفت سلتا مالک توپ باشد و مادرید در لاک دفاعی با تکیه بر وینیسیوس منتظر ضدحمله بماند.
آربلوا با فیکس کردن فرلان مندی در پست مدافع چپ (که تا پیش از این تنها یک دقیقه در لالیگا بازی کرده بود) همه را غافلگیر کرد. تیاگو پیتارچ دوباره در میانه میدان به کار گرفته شد، براهیم به جای گونزالو فرصت بازی پیدا کرد و والورده، در قامت کاپیتان، هر جای زمین که توانست حضور یافت؛ گاهی در نقش بال راست، گاهی در نقش ۹ کاذب و کمتر از همه در نقش هافبک میانی یا دفاعی.
تحرک مهرههای مادریدی عامل تعیینکننده در باز شدن قفل دروازه بود. ابتدا ترنت با پاسی بلند وینیسیوس را راه انداخت که نشان داد از مدافعان میانی سلتا سریعتر است. او در حالی که در لحظه ضربه توسط خاوی رودریگز تعادلش به هم خورده بود، توپ را به تیرک کوبید. زمانی بود که این حرکات پنالتی محسوب میشد چون مانع گلزنی شده بود؛ اما بگذریم. سپس شوامنی با شوتی از راه دور رادو را مجبور به واکنشی تماشایی کرد. اما در مرتبه بعد، روی یک کرنر تمرین شده، کاری از دست دروازهبان برنیامد. ترنت کوتاه فرستاد، آردا چرخید و توپ را به پشت محوطه جریمه فرستاد تا اورلین شوامنی آن را دقیقاً کنار تیر دروازه جای دهد.
حقیقت این است که اولین موقعیت بازی سهم سلتا بود؛ جایی که کورتوا شوت سنگین بورخا ایگلسیاس را به راحتیِ مهار کرد. گالیسیاییها که برای رسیدن به رتبه پنجم میجنگیدند، به اندازه همیشه مالک توپ نبودند. آنها مقابل گردش توپ حریف منسجم عمل میکردند اما در زنجیره پاسها و خلق موقعیت مشکل داشتند. با این حال، میدانستند کجا ضربه بزنند. یک پاس بلند به پشت سر ترنت کافی بود تا ویلیوت نشان دهد این مدافع، ضعیفترین مهره دفاعی لالیگاست. او در سرعت برتری یافت، سر توپ زد و با آرامش توپ را برای بورخا ایگلسیاس فرستاد تا او کار را تمام کند.
تساوی، بازی را به نقطه صفر بازگرداند. مادرید دوباره مالکیت را در اختیار گرفت اما بیخطر بود. سلتا هم برای خروج از فشار به مشکل خورد، هرچند میگل رومان بهترین مهره آنها برای مدیریت بازی بود؛ جوانی که همیشه با یک یا دو لمس توپ، ساده و هوشمندانه بازی میکرد. در حالی که بازی متعادل شده بود، سلتا در دقایق پایانی نیمه اول روی یک حرکت سریع از سمت راست میتوانست پیش بیفتد.
مادرید با وجود ۱۰ غایب، تصویر بهتری نسبت به پنج روز پیش از خود ارائه داد؛ با شدت و شخصیت بالا و با فرماندهی شوامنی. وینیسیوس هم در تمام ابعاد فعال شده بود؛ او بارها برای دریبلزنی تلاش کرد و با شیطنت خاص خود با تماشاگران همکلام شد. آربلوا با اولین تعویض خود ریسک کرد. با دیدن انرژی پیتارچ، پالاسیوس را وارد زمین کرد و آردا گولر را که عصبی به نظر میرسید، بیرون کشید. آردا بدترین بازیکن زمین نبود، اما مربی به دنبال چیز متفاوتی میگشت.
کلودیو خیرالدز، سرمربی سلتا هم به تساوی قانع نبود و تمام خط حمله خود را تغییر داد. در این میان ژوتگلا پیش از خروج، یک «هدیه» به جا گذاشت. او روی یک کرنر به بدترین شکل دفاع کرد و مرتکب خطای هند شد. پولیدو سانتانا از اتاق ویایآر به داور خبر داد. داور صحنه را بازبینی کرد اما متوجه شد درست لحظاتی قبل از هند، پالاسیوس حریف خود را هل داده است؛ بهانهای عالی برای نگرفتن پنالتی. ورزشگاه بالایدوس نفس راحتی کشید و باور کرد که لحظه پیروزی رسیده است. ایاگو آسپاس وارد شد و پیروزی را لمس کرد. یونس فرار کرد، توپ را به شماره ۱۰ سپرد، آسپاس با یک فریب آسنسیو را محو کرد و با پای چپ ضربه زد، اما تیر دروازه توپ را بیرون انداخت. این بار کورتوا نفس راحت کشید.
مادرید در لحظات پایانی فشار خود را دوچندان کرد و مانوئل آنخل به جای تیاگو پیتارچ خسته وارد شد. حمله سفیدپوشان با خونسردی از سمت چپ آغاز شد؛ جایی که وینیسیوس سعی در عبور داشت. او که فضا را بسته دید، از شوامنی حمایت گرفت، او هم توپ را به ترنت سپرد. سانتر تند و تیز ترنت با دفع ناقص مدافعان به پشت محوطه جریمه آمد و والورده که در جای درست مستقر بود، با یک سر توپ و ضربهای سهمگین با پای راست، تور دروازه را لرزاند. برخورد توپ به مارکوس آلونسو کار را تمام کرد تا مادرید در فاصله یک امتیازی بارسا به خواب برود. ایمان بر همه چیز پیروز میشود.
