تنها شب جنون‌آمیز اروپایی مورینیو در رئال مادرید

به گزارش "ورزش سه"، ژوزه مورینیو در سه فصل حضورش در رئال مادرید تجربه های بسیار متفاوتی داشت. او ساعاتی پیش از رویارویی با مادرید در ورزشگاه دا لوژ در مرحله پلی آف گفت این دوران حتی خشن هم بود. اما یک چیز بود که مربی پرتغالی هرگز تجربه نکرد. سرخوشی یکی از آن شب هایی که برنابئو را به معبد بازگشت های بزرگ تبدیل کرده است.

او در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۱۳ در نیمه نهایی لیگ قهرمانان بسیار به این لحظه نزدیک شد. پس از شکست ۴ بر ۱ در دورتموند بازی برگشت تا دقیقه ۸۳ با نتیجه صفر صفر دنبال می شد. در آن لحظه برنابئو به جنون رسید. 

بنزما و راموس گل زدند و رئال مادرید تنها یک گل با فینال ومبلی فاصله داشت. حتی این فرصت با ضربه سر راموس به دست آمد اما توپ وارد دروازه نشد و مورینیو نتوانست آن سرخوشی بزرگی را تجربه کند که بعدها آنچلوتی بارها آن را تجربه کرد. بازگشت هایی مقابل پاری سن ژرمن چلسی منچسترسیتی و بایرن. آن شب آخرین بازی اروپایی مورینیو با رئال مادرید بود.

یک استثنا

پیش از آن ۳۶ بازی در لیگ قهرمانان پشت سر گذاشته شده بود. سه فصلی که رئال مادرید هر بار یک قدم با فینال فاصله داشت. از ۱۸ مسابقه ای که در سانتیاگو برنابئو برگزار شد تنها در چهار بازی رئال با نتیجه عقب افتاد. شکست صفر دو در نیمه نهایی مقابل بارسلونا در سال ۲۰۱۱. تساوی یک یک برابر منچستریونایتد در مرحله یک هشتم فصل 13-2012 پس از عقب افتادن صفر یک. و تساوی دو دو برابر بوروسیا دورتموند در مرحله گروهی همان فصل در دو مقطع از بازی. و تنها یک بار بود که مورینیو دید برنابئو به معبد جنون تبدیل می شود.

این اتفاق در هفته اول لیگ قهرمانان فصل ۲۰۱۳ ۲۰۱۲ رخ داد. در ۱۸ سپتامبر رئال مادرید و منچسترسیتی برای نخستین بار در یک مسابقه رسمی مقابل هم قرار گرفتند. دیداری که اکنون تعداد تقابل های دو تیم را به هفده می رساند که سیزده مورد آن از سال ۲۰۲۰ به بعد بوده است.

منچسترسیتی با هدایت روبرتو مانچینی بازی بسیار دفاعی ارائه داد و نزدیک بود به نتیجه برسد. کمی بعد از گذشت یک ساعت از بازی ادین ژکو دروازه کاسیاس را باز کرد. رئال مادرید حملات خود را ادامه داد و مارسلو با یک شوت فوق العاده با پای راست بازی را مساوی کرد. هنوز ۱۵ دقیقه به پایان باقی مانده بود.

پنج دقیقه مانده به دقیقه ۹۰ الکساندر کولاروف با یک ضربه آزاد از راه دور کاسیاس را غافلگیر کرد. سیتی در آستانه آن بود که اولین بازی خود در برنابئو را با پیروزی به پایان برساند. اما چنین نشد. ابتدا بنزما در دقیقه ۸۷ و سپس کریستیانو رونالدو پس از دقیقه ۹۰ گل زدند و جنون را در خانه سفیدها به اوج رساندند. شادی مورینیو که روی زانوهایش افتاده بود در سراسر جهان دیده شد.

مورینیو پس از بازی گفت من از برنابئو خوشم آمد. برخی از هواداران هنگام نتیجه یک دو ورزشگاه را ترک کردند اما دیدم که تماشاگران کاملا متعهد بودند. اگر تیم می باخت ممکن بود هواداران تحت تاثیر نظر رسانه ها قرار بگیرند اما سانتیاگو برنابئو فهمید که بازیکنان همه توان خود را در زمین گذاشته اند.

راموس روی نیمکت

آن پیروزی تا حدی فضای متشنج برنابئو را آرام کرد. قهرمان لالیگا فصل را بد شروع کرده بود و در اواسط سپتامبر پس از چهار هفته تنها چهار امتیاز داشت. دو شکست مقابل ختافه و سویا فضای تیم را مسموم کرده بود. این وضعیت از تابستان نیز تحت تاثیر اتفاقات دیگری قرار داشت. در بازی های المپیک مارسلو از برزیل برای کاسیاس در رقابت توپ طلا تبلیغ کرده بود و این موضوع به مذاق کریستیانو خوش نیامده بود.

با این حال غیبت سرخیو راموس در ترکیب اصلی توجه همه را جلب کرد. مورینیو گفت این فقط یک تصمیم فنی است و چیز دیگری نیست. در عوض رافائل واران در ترکیب قرار گرفت و خودش توضیح داد که از روز یکشنبه می دانسته قرار است بازی کند.

شکست مقابل سویا باعث شد هم مدافع میانی و هم اوزیل تاوان بدهند. راموس حتی یک دقیقه هم مقابل منچسترسیتی بازی نکرد. در آن فصل تنش ها میان رهبران رختکن رئال مادرید ادامه یافت. تنش هایی که در نهایت به جایی رسید که آنها به رئیس باشگاه پیام دادند. یا مورینیو یا ما.