رئال مادرید با ۱۱ والورده: تیمتر از هر زمان دیگر!
به گزارش "ورزش سه"، «این دیدار نمونهای بود از بازیای که ما بیشترین پایبندی را به برنامه داشتیم. ما یک تیم واقعی بودیم، همان چیزی که برای پیروزی نیاز داریم. در رئال مادرید بازیکنان بزرگی حضور دارند، ولی آنها زمانی بهترین هستند که تیم بزرگی باشند. نیاز من این است که بازیکنانم باور داشته باشند و ذهنیت جمعی حاکم باشد. آنها فوتبالیستهایی با کیفیت استثنایی هستند، اما زمانی به اوج خود میرسند که برنامه را درست اجرا کنند.»
واکنش اولیه آربلوا در نشست خبری پس از بازی این ایده را منعکس میکند و با دادهها نیز پشتیبانی میشود: رئال مادرید در مقطعی حساس، یک دیدار لیگ قهرمانان در برنابئو مقابل منچسترسیتی و پپ گواردیولا داشت، با هفت بازیکن غایب، فرم متزلزل در هفتههای اخیر (شکست مقابل اوساسونا و ختافه و پیروزی دقایق آخر در ویگو) و فضای بدبینی که پیش از بازی حتی تهدید به تأثیرگذاری روی هواداران کرده بود، چیزی که در نهایت رخ نداد.
چرا که برنابئو با تیمش همصدا شد، مثل مدتها قبل. رئالی که متحد، پشتیبان، بخشنده، جسور و کشنده بود. آربلوا چالش گواردیولا را پذیرفت که با دو هافبک و چهار مهاجم بازی را آغاز کرده بود و مسیرهای باز برای بازیکنانش ایجاد کرد تا خود را نشان دهند، به خصوص فده والورده که علاوه بر کار بیوقفه همیشگیاش (کمک به ترنت الکساندر آرنولد در دفاع از دوکو)، یک دقت گلزنی بیسابقه از خود نشان داد، بازیکنی که استعداد گلزنی دارد ولی تمرکز چنین ظرفیتی را در یک بازی نداشت.
از نظر آماری، یک نکته جالب این است که برای اولین بار در این فصل لیگ قهرمانان، رئال مادرید مسافت بیشتری نسبت به حریف دوید: ۱۱۳.۷ کیلومتر در برابر ۱۱۳.۴ کیلومتر سیتی، تقریباً برابر اما پیشرفتی آشکار نسبت به بازی مرحله گروهی فصل قبل مقابل سیتی در دسامبر که ژابی آلونسو هنوز روی نیمکت بود. آن روز سیتی ۱۱۹ کیلومتر و رئال ۱۱۱.۹ کیلومتر دوید و پپ با نتیجه ۱-۲ پیروز شد، اثری از برتری انگلیسیها بر تیمی که در خطر فروپاشی بود بر جای گذاشت.
انرژی یکی از کلیدهای پیروزی رئال بود که در سایر دیدارهای لیگ قهرمانان (به خصوص بازی سهگانه مقابل بنفیکا) به شدت از حریفان عقب مانده بود. در این زمینه، کمتر بازیکنی روحیه تیمی را بهتر از تیاگو پیتارش به نمایش گذاشت که جلوتر از کاماوینگا بازی کرد و یکی از فعالترین بازیکنان برنابئو بود. او بیش از ۱۱ کیلومتر دوید، رکوردی که فده هم از آن عبور کرد و شدت بازیاش گاهی مسری بود، مانند دویدن از محوطه حریف تا محوطه خودی برای تعقیب بازیکن که هواداران به وضوح قدردان آن بودند. یک مهار حیاتی توسط کورتوا پس از خطای ناآگاهانه از بازیکن آکادمی باعث شد در دقایق پایانی با تشویق زیادی زمین را ترک کند.
پس از این تلاش عظیم، سوال این است که آیا رئال مادرید قادر خواهد بود همین شدت و تعهد جمعی را در بازی بعدی در شنبه در برنابئو مقابل الچه حفظ کند. آربلوا در پاسخ گفت: «من فالگیر نیستم ولی دائماً به بازیکنان تأکید میکنم: آنها باید باور داشته باشند که بازیکنان بسیار خوبی هستند، ولی ما همچنین باید تیم بسیار خوبی باشیم و جمعی فکر کنیم. واضح است که در بازی همیشه دوئلهایی با یارگیرمان داریم اما این موضوع تیمی است و مثل بازی ویگو که گام بزرگی برداشتیم، امیدوارم نقطه عطف باشد. شنبه مقابل حریفی که زمان کافی برای آمادهسازی داشته است و ما کمتر، خواهیم دید.»
واقعیت این است که رئال مادرید نمیتواند مقابل الچه کوتاهی کند، حتی اگر امیدهای لیگ قهرمانان پس از پیروزی چهارشنبه افزایش یافته باشد اما لالیگا همچنان یک هدف مهم دیگر است و شرایط جسمانی این تیم اجازه استفاده از سیستم چرخشی قابل توجهی را نمیدهد، مگر بازیکنان جوان تیم اصلی به طور گسترده وارد شوند. لیگ قهرمانان همیشه جایزهای وسوسهانگیز برای رئال مادرید بوده است.
