بازگشت به ریشه‌ها: داستان انتخاب دختران ایران

به گزارش ورزش سه، معاون فرهنگی باشگاه گل‌گهر سیرجان با انتشار یادداشتی نسبت به بازگشت دختران تیم ملی فوتبال بانوان ایران به وطن واکنش نشان داد. متن این یادداشت به شرح زیر است:

در گذر روزگار، لحظه‌هایی هست که انسان نه بر سر دو راهی که بر آستانه‌ی دو جهان می‌ایستد. جهانی آکنده از وعده‌های درخشان و آسودگی‌های دوردست و جهانی دیگر که شاید آسمانش این روزها در غبار جنگی ناجوانمردانه تیره شده باشد، اما هنوز بوی خانه از خاکش برمی‌خیزد.

امروز دختران تیم ملی فوتبال ایران در چنین لحظه‌ای ایستادند و راه خانه را برگزیدند. بازگشت آنان تنها عبور از مرزهای جغرافیا نبود. بازگشت به ریشه‌ها بود. بازگشت به خاکی که نخستین گام‌هایشان را در آغوش گرفته و نخستین رؤیاهایشان را در سینهٔ خود پرورانده است. خاکی که نامشان با آن درآمیخته و سرنوشتشان با آن پیوند خورده است.

وطن بیش از آنکه نامی بر نقشه باشد، خاطره‌ای زنده در دل انسان است. بوی صبح‌هایی است که از پنجرهٔ خانه به اتاق می‌تابد، صدای آرام زندگی است که در آشپزخانه جان می‌گیرد و گرمای سفره‌ای است که دست‌های مهربان خانواده آن را می‌گسترانند.

وطن همان لحظه‌ای است که کنار عزیزانت می‌نشینی و درمی‌یابی که هیچ ضیافتی در جهان گرم‌تر از این سفرهٔ ساده نیست. همان‌جا که لقمه‌ها تنها نان نیستند، بلکه خاطره‌اند، ریشه‌اند و پیوندی ناگسستنی با خاک.

در جهان شاید شهرهای بسیار زیبا باشند و وعده‌ها فراوان اما هیچ خاکی برای انسان بوی خاک وطن را ندارد. این همان اندوه نجیب و دلبستگی عمیقی است که قرن‌ها در شعر و جان ما جاری بوده است؛ آنجا که شاعر با حسرتی جاودان می‌گوید:

خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنم
خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم؟
و راست گفته‌اند؛ وطن را نمی‌توان از سر برداشت و به جایش چیزی دیگر نهاد:

آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم
برداشتند، فکر کلاهی دگر کنم

وطن در خاطرات ما نفس می‌کشد. در کوچه‌هایی که گام‌هایمان را به یاد دارند، در لهجه‌هایی که گرمای آشنایی دارند و در دل‌هایی که بی‌هیچ واژه‌ای ما را از خود می‌دانند. شاید جهان پهناور باشد، اما خانه تنها یک جاست، همان‌جا که خانواده در آن نفس می‌کشد. چرا که در نهایت، خانواده همان وطن است و وطن همان خانواده‌ای است که دل انسان را به خاک پیوند می‌دهد.

و دختران ایران امروز نشان دادند که قهرمانی تنها در میدان مسابقه رقم نمی‌خورد. گاه بزرگ‌ترین قهرمانی آن است که انسان، در میان همهٔ وسوسه‌ها، دل خود را به خاکی بسپارد که ریشه‌هایش در آن تنیده است.

و حقیقت همین است. همان حقیقت ساده و جاودانی که شاعر چنین سروده است:
«وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین‌جا… یعنی ایران»

آری‌؛ دختران ایران با بازگشت خود، این واژه را دوباره معنا کردند؛ با قدم‌هایی که رو به خانه برداشتند.

ابوذر خواجویی‌نسب