منچسترسیتی 1-2 رئال | وینیسیوس کابوس پپ!

به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید با رنج و سختیِ غیرمنتظره‌ای جواز صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی را به دست آورد. نه به این دلیل که نتیجه در خطر افتاده باشد؛ نه. در واقع، هرگز عقب نیفتاد. اما به منچسترسیتی جان داد؛ تیمی که تا آخرین لحظه دست از تلاش نکشید و ابتدا کورتوا، که مصدوم شده بود، و سپس لونین را به بهترین بازیکنان میدان تبدیل کرد.

 پیروزی را وینیسیوس امضا کرد، هرچند به‌خاطر بی‌دقتی در ضربات پایانی، از ثبت یک برد پرگل‌تر گذشت. این یک مادرید عمل‌گرا بود که برای چالش بعدی به نسخه بازی رفت نیاز خواهد داشت. مگر اتفاقی عجیب رخ دهد، بایرن در انتظار است.

شب اروپایی همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد آغاز شد؛ نفس‌گیر. هواداران مادریدی با دستانی روی صورت، دعا به تیبوی مقدس می‌فرستادند تا اینکه همه‌چیز در یک لحظه برق‌آسا تغییر کرد. سیتی با تمام قوا به میدان آمد؛ با ترکیبی طبیعی‌تر، با ریندرز در کنار رودری و برناردو، با شرکی در سمت راست به‌جای ساوینیو و با هجوم‌های پیاپی دقیقه‌به‌دقیقه. 

درست است که نخستین موقعیت جدی بازی نصیب مادرید شد؛ پاس فوق‌العاده وینیسیوس که والورده نتوانست با چیپ آن را تمام کند، اما دروازه‌بان بلژیکی با مهار دو شوت خطرناک از برناردو و رودری قد برافراشت. شوت شرکی را هم هویسن مهار کرد. 

همه‌چیز بوی شبی سخت می‌داد و ناگهان همه‌چیز در یک فرار وینیسیوس جمع شد. از سمت چپ حرکت کرد، در خط طولی پیش رفت، مثل لیسبون به سمت مرکز فریب داد و با قدرت به تیرک کوبید. براهیم جنگید، توپ دوباره در محوطه به وینی رسید و ضربه او به زاویه نزدیک را برناردو سیلوا روی خط بیرون کشید؛ به سبک «زامورانا». پرچم بالا رفت. بازبینی VAR. 

آفسایدی در کار نیست. پنالتی. و کارت قرمز. وینیسیوس پشت نقطه پنالتی؛ همان تشریفات همیشگی: قدم‌ها، مکث کوتاه و ضربه به همان سمت. این‌بار دوناروما حتی بویش را هم حس نکرد. ۰-۱. چهار گل برتری در مجموع. و برتری عددی.

سیتی با غرور واکنش نشان داد و آرایشش را تغییر نداد. با رودری که بسیار جلوتر از بازی برنابئو بازی می‌کرد، دوکو از راست نفوذ کرد و به محوطه فرستاد؛ هالند از فاصله نزدیک ضربه زد. معجزه کورتوا. البته پاسخ مادرید هم کوبنده بود. والورده توپ را به وینیسیوس رساند؛ او قطری زد، روبن دیاس را جا گذاشت، دوناروما را نشاند و با دروازه خالی توپ را به آسمان زد. 

گواردیولا به‌حق روی یک خطای واضح اعتراض کرد و کارت زرد گرفت؛ جرقه‌ای برای اینکه هالند دوباره در کناره محوطه صاحب توپ شود، ضربه‌اش را مورب بزند، کورتوا با پا مهار کند و رودری توپ برگشتی را بیرون بزند. این آخرین امتیازی بود که مادرید داد؛ تیم کار لازم را انجام داد و بازی را منجمد کرد.

با تیاگو که در میانه میدان همه‌جا حاضر بود و والورده که مثل یک مهاجم کاذب به جلو شلیک می‌شد، این گولر بود که برای حفظ مالکیت‌ها شروع به ظاهر شدن کرد. ساده پاس داد، خوب پاس داد و حرکاتی انجام داد که حریف را خسته کند. در یک خروج دیگر از سمت چپ و در برتری عددی، توپ را نگه داشت تا وینیسیوس برسد و یک پاس گل دیگر بسازد، اما برزیلی روز خوبی در ضربه آخر نداشت؛ توپ را با ساق زد و بیرون رفت. براهیم هم مثل بازی رفت فداکارانه ظاهر شد و در یک حرکت عالی، دوناروما با خوش‌شانسی توپش را گرفت؛ آیت‌نوری و روبن دیاس را پشت سر گذاشته بود. 

اما مادرید کمی شُل شد، بازی را آسان دید و روبه‌رویش بازیکنانی با کیفیتی بسیار بالا بودند؛ مثل دوکو که می‌تواند روی یک کاشی، از یک بولدوزر هم فرار کند. نزدیک پایان نیمه اول، با ترنت درگیر شد، با کف پا از تیاگو گذشت و به دهانه دروازه پاس داد؛ هالند با کمک یک برخورد توپ را تمام کرد.

گل تساوی، پیش و پس از استراحت، سیتی را جان داد. ابتدا به این دلیل که گواردیولا تعویض کرد و با آرایش ۳-۳-۳ بازی را به زمین حریف کشاند؛ همیشه با خوسانوف در عقب، مثل یک تازی. کورتوا هم با شروع نیمه دوم به‌خاطر مشکل عضلانی برنگشت؛ یکی دیگر به فهرست مصدومان اضافه شد. 

بنابراین آندری لونین به زمین مقدس بازگشت؛ همان‌جایی که دو سال پیش شبی فراموش‌نشدنی برای مادرید ساخت، با پنالتی‌ها و همه‌چیز. انگار همین دیروز بود. اولین ضربه هالند، زمینی و کات‌دار؛ مهار فوق‌العاده دروازه‌بان اوکراینی. دومی هم دوباره با دستانی مطمئن؛ یک پشتوانه کامل.

فعالیت لونین، مادریدی را عیان کرد که به‌وضوح از شدت و تمرکز کاسته بود. تلاش کرد با ساعت بازی کند و نزدیک بود بسوزد. پپ برای تازه‌نفس کردن حمله، تعویض‌های بیشتری انجام داد (مرموش و سمنیو) و مادرید فقط تهدید می‌کرد، بی‌آنکه ضربه بزند.

 از جمله به این دلیل که وینیسیوس ظرافت لازم را نداشت؛ و حتی فوتبال. چهار پاس را هم به هم وصل نمی‌کرد و آرامش ذهنی هم نداشت. فول‌بک‌ها را جلو فرستاد و در نهایت براهیم مجبور شد در ضدحمله، مقابل دوکو دفاع کند. شیطان بلژیکی گریخت و گل زد، اما در آفساید بود. نفس راحت.

وقتی فوتبال نبود، آربلوا فهمید باید سیتی را تهدید کرد و امباپه را به زمین فرستاد؛ به‌جای براهیم. بازی میانی کمتر شد. با این حال، اولین موقعیت فرانسوی پس از یک مهار خوب دوناروما روی ضربه سر شوامنی، نزدیک بود به گل بنشیند. اما جریان بازی عوض نشد. 

خوسانوف مثل یک غول عقب را جمع می‌کرد و به تیمش امکان حمله می‌داد. لونین دوباره مجبور به مداخله در دو ضربه دیگر شد. یک گل دیگر از آیت‌نوری هم، باز هم به‌خاطر آفساید واضح، مردود اعلام شد. دقیقه‌ها می‌گذشت و صعود قطعی به نظر می‌رسید. 

سیتی، به‌ویژه با دوکو، دست از تلاش برنداشت، اما مادرید فضاها را پیدا کرد. تورپن یک پنالتی کاملاً واضح آیت‌نوری روی امباپه را نگرفت و در دقایق پایانی، وینیسیوس گل زد؛ دو بار. اولی آفساید بود. دومی با یک حرکت خوب پشت سر گِهی و تمام کردن پاس عالی شوامنی. ۱-۵. نتیجه‌ای بی‌چون‌وچرا روی اسکوربورد. مادرید در مجموع بهتر از سیتی بود. به یک‌چهارم نهایی برگشت؛ کاملاً شایسته.