
به گزارش "ورزش سه"، یکی از واضحترین تضادها در رئال مادرید – اتلتیکو مادرید روی نیمکتهاست. اینکه این موضوع در بازی اثر میگذارد یا نه را فوتبال مشخص میکند، اما در زمینهٔ تجربهٔ مربیان در دربیها، اختلاف کاملاً یکطرفه است.
برای آربلوآ این اولین تقابل رسمی با اتلتیکو است (اگر جدال دو تیم در فوتبال پایه را حساب نکنیم). اما برای سیمئونه، این دیدار تقریباً تبدیل به یک رویداد عادی شده است.
این یکشنبه، آرژانتینی وارد پنجاهمین دربی خود میشود؛ بیستمین در برنابئو. هیچ مربی دیگری در تاریخ به چنین رقمی نرسیده است. و هیچ تیمی را هم بیش از رئال مادرید مقابل خود ندیده است؛ با احتساب سه بازی آوریل برابر بارسلونا، تعداد تقابلهای او با بارسا هم به ۴۶ خواهد رسید.

سیمئونه بخشی از تاریخ دربیهاست. او این مسابقات را در لیگ، کوپا دلری، لیگ قهرمانان، سوپرجام اروپا و سوپرجام اسپانیا (چه در مادرید چه در عربستان) تجربه کرده؛ در فینال، نیمهنهایی، یکچهارم، یکهشتم نهایی.
در مجموع ۴۹ بازی او برابر رئال مادرید شامل ۱۴ برد، ۱۸ باخت و ۱۷ تساوی بوده است. در برنابئو و در لیگ، از فصل ۲۲–۲۰۲۱ دیگر نباخته؛ سه دیدار آخر ۱–۱ تمام شده است.
این کارنامه کمی منفی است، اما با توجه به شروع کارش کاملاً قابلقبول است. وقتی چولو در میانه فصل ۱۲–۲۰۱۱ به اتلتیکو رسید، این تیم زیر بار عدم پیروزی مقابل رئال از سال ۱۹۹۹ خم شده بود. این طلسم نیز ادامه داشت تا ۱۷ می ۲۰۱۳؛ شبی خاص که اتلتیکو در چهارمین تلاش با چولو، رئال را در فینال کوپا در برنابئو شکست داد. عنوانی که بسیاری آن را نقطه عطف دوران سیمئونه میدانند.
هشت سرمربی رئال مادرید در دوران سیمئونه
چیزی که فردا برای چولو عجیب خواهد بود، این است که وقتی به نیمکت میزبان نزدیک میشود، آنچلوتی آنجا نخواهد بود. مربی ایتالیایی بزرگترین رقیب دوران حرفهای او بوده (و برعکس). آنها ۲۶ دربی مقابل هم داشتند (بهعلاوه دو بازی دیگر در دوران بایرن کارلتو): ۹ برد برای هر کدام و ۸ تساوی.

آربلوا هشتمین سرمربی رئال است که سیمئونه مقابل او قرار میگیرد؛ پس از آنچلوتی، زیدان (۱۳ بار)، مورینیو (۴)، لوپتگی (۲)، ژابی آلونسو (۲)، بنیتس (۱) و سولاری (۱). از آنجا که دو نفر از این فهرست دو دوره جداگانه داشتهاند، رئال مادرید در عصر سیمئونه ۹ بار تغییر مربی داده است.
به این ترتیب، آربلوا هشتمین مربی رئال برای سیمئونه و در مجموع سرمربی شماره ۲۱۶ است که او مقابلش قرار میگیرد. فهرستی که از پیگرینی در ژانویه ۲۰۱۲ آغاز شد و در سال ۲۰۲۶ با نامهایی چون ماتارازو (سوسیداد)، ایدالگو (دپورتیوو)، بوروک (گالاتاسرای)، کنوتسن (بودو)، لوئیس کاسترو (لوانته)، المادا (اوییدو)، تودور (تاتنهام) و حالا آربلوا ادامه یافته است.
پس اگر برای سیمئونه برنابئو رفتن یک امر طبیعی و تکراری است، آربلوا یک چالش جدید در پیش دارد؛ شاید هم آغاز یک سلسله جدید.