سیمئونه راهش را می‌داند: اتلتیکو سد قهرمانی بارسا

به گزارش "ورزش سه"، این فقط یک سری مسابقه نیست؛ بلکه داستانی است دنباله‌دار که در لیگ، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا کش پیدا کرده است.

در لالیگا، هر تقابل پیش از آنکه یک نبرد فنی باشد، شبیه به یک مچ‌اندازی روانی به نظر می‌رسد. بارسلونا که جوان‌تر و متمایل به بازی مالکانه است، اغلب تلاش کرده تا ریتم و کنترل خود را تحمیل کند. اما اتلتیکو، وفادار به آیین دیگو سیمئونه، هر بازی را به یک نبرد استقامتی تبدیل کرده است؛ جایی که زمان کش می‌آید و هر ثانیه وزنی دوبرابر پیدا می‌کند.

 جام حذفی نقطه عطف احساسی این تقابل بود: صعود «روخی بلانکوس» به فینال این ایده را تقویت کرد که اتلتیکو در دیدارهای حذفی، چیزی فراتر در چنته دارد. نه فقط سازماندهی دفاعی، بلکه توانایی تقریباً عرفانی برای بقا در بدترین لحظات؛ همان دقایق پایانی که برای حریفان ابدی می‌شوند.

و سپس لیگ قهرمانان از راه می‌رسد، جایی که سطح بازی بالاتر می‌رود و هر جزئیات کوچکی تعیین‌کننده می‌شود. در اینجا تقابل ابعادی اروپایی پیدا می‌کند: بارسلونا به دنبال بازپس‌گیری هویت خود در میان بزرگان است (به هر حال ۱۱ سال است که دستشان به جام لیگ قهرمانان نرسیده)، در حالی که اتلتیکو همچنان همان حریف چموشی است که هیچ‌کس دوست ندارد با آن روبرو شود؛ تیمی که به دنبال رویایی است که در گذشته دو بار به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن از دستش پریده است.

نخ تسبیح این تقابل همواره ثابت است: مدیریت زمان. بارسلونا سعی می‌کند به آن شتاب دهد، آن را روان کند و کار بازی را زودتر تمام کند. اما اتلتیکو زمان را می‌شکند، کند می‌کند و آن را به بازی می‌گیرد. و در این بازیِ ادراک‌ها، اغلب این مردان سیمئونه هستند که پیروز از زمین خارج می‌شوند.