یامال عینک ریمونتادا را به چشم زد

به گزارش "ورزش سه"، صندل با جوراب و عینک بخشی از پوششی بود که یامال برای صحبت پیش از بازگشت حیاتی بارسلونا مقابل اتلتیکو مادرید، پس از شکست ۰-۲ در نوکمپ، انتخاب کرده بود. نه این موضوع و نه انتخاب این نوع پوشش توسط شماره ۱۰ بارسا با توانایی اثبات‌ شده‌اش در مدیریت توجه رسانه‌ای، برای کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی در کنار هانسی فلیک، اتفاقی نبود. ورود آنها به ورزشگاه حریف، بیانیه‌ای روشن از نیت و نمایشی گویا بود.

همچنین روایتی که او به‌ عنوان پناهگاهی احساسی برای هواداران بارسا ساخته است که باور دارند می‌توانند در این لیگ قهرمانان بمانند تصادفی نیست. همه‌ چیز علتی دارد، چیزی که از یکشنبه گذشته شروع به شکل‌گیری کرد، زمانی که شماره ۱۰ بارسلونا که از شبکه‌های اجتماعی خود به‌ صورت راهبردی استفاده می‌کند، تصویر پروفایلش را به عکسی از لبرون جیمز تغییر داد که در حال در آغوش گرفتن جام ان‌بی‌ای ۲۰۱۶ بود.

در شرایطی مشابه با وضعیت بارسلونا، تنها یک بازی تا حذف فاصله داشتن، کلیولند کاوالیرز با لبرون جیمز در فینال‌ها باخت ۱-۳ را مقابل سوپر وریرز جبران کرد. کاری که پیش از آن هیچ‌کس انجام نداده بود و همین موضوع آن دستاورد را به نمادی فرهنگی در ورزش معاصر تبدیل کرد. نه فقط به‌ خاطر کاری که انجام دادند، بلکه به‌ خاطر نحوه انجام آن.

این ملی‌پوش اسپانیایی اظهار داشت: «لبرون یک الگو است که به من الهام می‌دهد. به این فکر می‌کنم که او چگونه این کار را انجام داد و امیدوارم من هم همان کار را انجام دهم»، پس از آن که چند ساعت پیش‌تر، تایم‌لاین‌های شبکه ایکس از او «خواهش» کرده بودند که با عینک آفتابی و هدفون در کنفرانس مطبوعاتی متروپولیتانو حاضر شود. و او این کار را انجام داد، اما به شیوه خودش.

هیچ‌چیز تصادفی نیست. کینگ در آن فینال‌ها تصویری وایرال خلق کرد که لامین تلاش کرد آن را بازنمایی کند: نشسته به‌ تنهایی، با عینک تیره و هدفون، در حال استراحت، جدا از هیاهو، و با تی‌شرت «آندرتیکر». تقریباً پیامی ضمنی: «هیچ چیز تمام نشده است، به من اعتماد کن.»

مانند قهرمان چهار دوره ان‌بی‌ای، این نابغه زودرس از روکافوندا قدم جلو گذاشت: «ما رهبران زیادی در تیم داریم. خودم را یکی از آنها می‌دانم، اما تنها نیستم»، او این را نیز گفت و در ۱۸ سالگی نقش رهبری را پذیرفت. «با قدرت بازی کنید، متمرکز بمانید، از من پیروی کنید و بقیه‌اش را من انجام می‌دهم»، لبرون پیش از آن که در آن فینال‌ها بازی ششم را در زمین حریف تحمیل کند، گفته بود.

در این عصر فرهنگ بصری، این نوع جزئیات بی‌اهمیت نیستند: آنها حال‌وهوای پیش از بازی، پس‌زمینه و این باور را تغذیه می‌کنند که بازی در بعد ذهنی نیز جریان دارد. اگر لبرون توانست آن شاهکار را رقم بزند، چرا بارسا نتواند مانند نیمه‌ نهایی کوپا دل‌ ری سه گل به اتلتیکو بزند؟ لامین تلاش می‌کند هواداران بارسا را متقاعد کند.

و اینجاست که یک تفسیر عمیق‌تر شکل می‌گیرد، تفسیری که فراتر از یک شکل و عکس است. برای هواداران بارسلونا که شکست‌های اخیر اروپایی زخم‌هایی بر جا گذاشته، این حرکت به‌ عنوان چالشی در برابر تسلیم شدن نیز دیده می‌شود، راهی برای تغییر روایت و تلاش برای پشت سر گذاشتن ناکامی‌های اخیر اروپایی.

عینک لامین معنایی دارد که روان‌شناسی و ارتباطات غیرکلامی به‌ خوبی آن را توضیح می‌دهند. ما با آنجی ریگئیرو، مجری آنتنا ۳ دپورته، روان‌شناس و کوچ، صحبت کردیم تا ببینیم آیا از منظر ارتباطات غیرکلامی این موضوع معنا دارد یا نه. و پاسخ مثبت است. او گفت: «در ارتباطات غیرکلامی، فردی که عینک می‌زند می‌خواهد حس طبیعی بودن را منتقل کند. این کار اصالت و در دسترس بودن را تقویت می‌کند. او را انسانی‌تر نشان می‌دهد.» به عبارت دیگر، «این من هستم و اینجا هستم.»

اما لایه‌های بیشتری هم وجود دارد. در موقعیتی پرفشار مانند شرایطی که بارسا با آن روبه‌روست، و با لامین به‌عنوان یکی از تحت فشارترین افراد، «عینک می‌تواند به‌عنوان یک سپر احساسی عمل کند، نوعی محافظت»، همان‌طور که ریگئیرو اشاره می‌کند. راهی برای کاهش تنش یا جدا کردن خود از هیاهوی بیرونی.

فردی که معمولاً عینک نمی‌زند و ناگهان برای موقعیتی مهم آن را به چشم می‌زند، این حرکت را با خرد و تأمل پیوند می‌دهد، آنها احساسی از کنترل عاطفی بیشتر ایجاد می‌کنند. عینک‌ها به نمایش اطمینان و آرامش کمک می‌کنند و راهی هستند برای گفتن این که «تا پایان امید وجود دارد، ما تسلیم نخواهیم شد و بازگشتی در راه است.» این راهی برای انتقال امنیت و اعتماد به‌ نفس است و او چنین بازی‌ای را دوست دارد. و این، در تقابلی که بازی به همان اندازه که در زمین جریان دارد در ذهن نیز انجام می‌شود، نیمی از نبرد است.