
به گزارش "ورزش سه"، او به عنوان چهرهای کاملاً ناشناخته وارد شد، پس از این که اتلتیکو ابتدا کارراس را هدف قرار داده بود و سپس هنگام بررسی گزینههایی مانند تئو، رابرتسون و دیینیه، مجبور شد سطح انتظاراتش را پایین بیاورد. شروع او با روخیبلانکوها به دلایل مختلف خیلی زود باعث ایجاد تردید نسبت به او شد: چند بازی اولش قانعکننده نبود، هَنکو هر زمان که یک حریف سخت در سمت راست ظاهر میشد مجبور بود به عنوان مدافع کناری بازی کند، ظاهر کشیده و سبک دویدن نه چندان مطلوبش کمکی به او نمیکرد و حتی بدترین بخشهای شبکههای اجتماعی مدام بنری از هواداران آتالانتا را که سبک زندگی شبانهاش را نقد میکردند یادآوری میکردند.
اما امروز، اگر کسی بتواند لامین یامال را متوقف کند، روجری بیشتر از همیشه به یک «ضد یامال» شدن نزدیک است. چون نیم فصل دوم همه چیز را تغییر داد، جایی که این مدافع ایتالیایی پست مدافع کناری را کاملاً از آن خود کرد. از زمان پیوستن لوکمن به این تیم، آنها همان همکاری را شکل دادهاند که در سال ۲۰۲۴ آنها را به قهرمانی لیگ اروپا رساند و او با هفت پاس گل (همگی در سال ۲۰۲۶) در فاز هجومی اثرگذار بوده است. آخرین آنها پاس گلی بود که سورلوث را در نوکمپ به گل دوم رساند.

نشانهگیری کنترلشده
این جدالهای مستقیم با بارسا بود که واقعاً اعتبار روجری را تثبیت کرد چون با وجود این که مجبور بود با یامال روبهرو شود، دستکم توانسته است از دل این تقابلها برنده بیرون بیاید. در واقع، آمار او در بازی رفت نشان میدهد که او نیمی از هشت دوئلش را برد، همانطور که در بازی برگشت کوپا دل ری نیز توانست هفت دوئل از ۱۷ دوئل را ببرد. چه برسد به این که در متروپولیتانو در لالیگا استراحتی را که سیمئونه برایش برنامهریزی کرده بود قطع کرد تا جلوی ویرانیهایی را بگیرد که یامال برای نیکو ایجاد کرده بود.
بنابراین تعجبی ندارد که یامال درخواست کرده باشد سیمئونه فشار روی او را کمتر کند چون هرچند کمک یورنته بسیار حیاتی است اما حقیقت این است که روجری توانسته است تقابلهایش با این ستاره بارسا را به چیزی کمتر از یک کابوس تبدیل کند. اگرچه بارسای فلیک به عنوان یک ماشین گلزنی شناخته شده و در ۱۰۴ بازی از ۱۰۹ مسابقهاش موفق به گلزنی شده است، اتلتیکوی سیمئونه یکی از تنها چهار تیمی است که توانسته است آنها را متوقف کند (در کنار پیروزی ۰-۳ چلسی در همین فصل و بردهای ۰-۱ رئال سوسیداد و لگانس در فصل گذشته).
تفاوت اینجاست که اتلتیکو این کار را فقط یک بار انجام نداد، بلکه دوبار انجام داد: در بازی رفت ۰-۴ در رقابتهای کوپا دل ری و بازی رفت ۰-۲ در مرحله یک چهارم نهایی رقابتهای لیگ قهرمانان و در هر دو مسابقه، روجری ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد.