
به گزارش "ورزش سه" و به نقل از ایسنا، منابع آگاه اظهار کردند که طرح کریدور تجاری هند-خاورمیانه-اروپا (IMEC) با یک مانع سیاسی قابل توجه در رابطه با موضع عربستان سعودی روبهرو است که در مقایسه با سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس که در دستیابی به توافقات مشتاقتر هستند، هنوز اشتیاق آشکاری برای مشارکت در این پروژه نشان نداده است.
به گفته این منابع، موضوع مشارکت ریاض یکی از پیچیدهترین مسائل در این طرح است، زیرا با وجود افزایش شتاب سیاسی و اقتصادی که این پروژه در سطح منطقهای از آن برخوردار است، هنوز فرمول نهایی برای تضمین مشارکت واقعی آن حاصل نشده است.
طبق برآوردها، این فقدان، چالشی را برای تکمیل یکی از بلندپروازانهترین پروژههای ژئوپلیتیکی با هدف اتصال آسیا به اروپا از طریق خاورمیانه ایجاد میکند.
در مقابل، تلآویو در هفتههای اخیر تلاشهای خود را برای پیشبرد این پروژه تسریع کرده و تلاش میکند آن را به یک کریدور تجاری استراتژیک تبدیل کند که هند را از طریق کشورهای خلیج فارس، اردن و این رژیم به اروپا متصل میکند.
به زعم این روزنامه، این امر جایگزینی برای مسیرهای سنتی کشتیرانی ایجاد میکند و وابستگی به گذرگاههای دریایی حساس مانند تنگه هرمز را کاهش میدهد.
ارزیابیهای اشغالگران ادعا میکند که کریدور جدید، در صورت اجرا، میتواند با تغییر شکل مسیرهای تجاری و انرژی و ارائه جایگزینهای پایدارتر زمینی-دریایی، نفوذ ژئوپلیتیکی ایران در منطقه را به طور قابل توجهی تضعیف کند.
مقامات اسرائیلی مدعیاند که این پروژه میتواند انعطافپذیری استراتژیک بیشتری ایجاد کند و توانایی فشارهای اقتصادی را برای تأثیرگذاری بر تصمیمات امنیتی آنها کاهش دهد.
به نوشته روزنامه آحارونوت، مقامات اسرائیلی تسریع کار بر روی این کریدور را یک «فرصت استراتژیک نادر» میدانند؛ به ویژه پس از احیای بحثهای پیرامون آن پس از تغییراتی که منطقه از زمان وقایع هفت اکتبر ۲۰۲۳ شاهد آن بوده است، که اولویتهای امنیتی و تجاری در منطقه را تغییر شکل داد. اگرچه این ابتکار عمل ابتدا تحت نظارت آمریکا و پیش از آغاز جنگ غزه آغاز شد، اما تحولات بعدی، به ویژه با تشدید تنشهای منطقهای و ارزیابی مجدد مواضع چندین کشور در مورد مشارکت در پروژههایی که مستقیماً با رژیم اسرائیل مرتبط هستند، مسیر آن را پیچیده کرده است.
در این زمینه، وزارتخانههای رژیم اسرائیل، از جمله وزارتخانههای امور خارجه و دارایی، در تلاشند که بحثهای بینالمللی را تسریع کنند، زیرا معتقدند که مرحله فعلی میتواند فرصتی حیاتی برای احیای این پروژه قبل از تغییر مجدد چشمانداز سیاسی باشد.
با این حال، علیرغم این شتاب، رد این طرح توسط عربستان سعودی همچنان یک عامل مهم و محوری برای آینده این ابتکار عمل است.
برآوردها نشان میدهد که نبودن ریاض در روند واقعی میتواند توانایی این پروژه را برای تحقق به شیوهای که با تمایل تلآویو برای کنترل کامل بر تجارت در منطقه همسو باشد، محدود کند.