
به گزارش "ورزش سه"، رختکن آبیها اکنون شبیه به یک انبار باروت است و مربی جوان نتوانست با مشکلات متعددی که از دوران انزو مارسکا به ارث رسیده بود مقابله کند. مارسکا با فتح لیگ کنفرانس و جام جهانی باشگاهها موفقیت را به چلسی بازگردانده بود اما فشار شدیدی که او بر بازیکنان وارد میکرد اکنون و در روزهای سخت اثرات مخرب خود را نشان میدهد.
بسیار عجیب است که تنها نه ماه پس از تاجگذاری به عنوان بهترین باشگاه جهان چلسی به چنین فلاکت ورزشی دچار شده است. مدیران شرکت بلوکو به چلسی تنها به چشم یک ماشین پولسازی نگاه میکنند و تمام دارایی خود را روی پروژهای بلندمدت با بازیکنان بسیار جوان قمار کردهاند.

آنها مبالغ هنگفتی برای بازیکنانی نظیر کایسدو و انزو و پالمر هزینه میکنند اما اگر بازیکنی در لحظه پاسخگوی انتظارات نباشد بلافاصله او را طرد میکنند. این رویکرد باعث شده رختکن تیم پر از بازیکنان مشابه در پستهای یکسان باشد که هیچ حس تعلقی به گروه ندارند. مدیران ورزشی باشگاه نیز مربیانی را انتخاب میکنند که با وجود آینده درخشان هنوز در این سطح خام هستند.
مارسکا در ابتدا مربی مطیعی بود اما به تدریج با دخالت در تصمیمات کلان به سدی برای مدیران تبدیل شد. با وجود نتایج خوب در ماههای اول جدایی او در ژانویه ۲۰۲۶ نهایی شد.
پس از او آمدن روزنیور یک غافلگیری بزرگ بود که طبق ادعای رسانهها تنها از ترس هایجک شدن توسط سایر تیمهای لیگ برتری انجام شد. بازیکنان خیلی زود اعتماد خود را به او از دست دادند و او را تنها ابزار دست مدیریت دیدند.

بخش بزرگی از این بحران به سیاست نقل و انتقالات بازمیگردد جایی که بازیکنانی با مبالغ نجومی خریداری میشوند که هنوز چیزی ثابت نکردهاند. صرف هزینه نزدیک به یک میلیارد یورو در سه فصل اخیر و تغییرات مداوم و بازسازیهای پوچ نشاندهنده نفوذ تفکر مدیریتی ورزش آمریکا در فوتبال است که همه چیز را فدای هوسهای لحظهای میکند.
چلسی از یک تیم ترسناک و قهرمان جهان در تابستان به مضحکه اروپا در ماه آوریل تبدیل شده است که احتمالا برای بقای اقتصادی مجبور به فروش ستارههای خود خواهد شد.
اکنون سوال اصلی این است که چه کسی حاضر میشود هدایت این فراری بدون چرخ را بر عهده بگیرد در حالی که صندلی داغ آن ممکن است تنها صد روز دوام بیاورد.