کسلکنندهترین میلان-یوونتوس قرن؟!
به گزارش "ورزش سه"، آلگری و اسپالتی، اگرچه دوستان نزدیکی نیستند، اما این بار برای عبور از دشوارترین مانع باقیمانده در مسیر کسب سهمیه لیگ قهرمانان، با هم همپیمان شدند. نتیجه نهایی، تساوی بدون گلی بود که با توجه به شکست ناپذیری هر دو تیم و حفظ موقعیت در جدول، برای هر دو مربی رضایتبخش به نظر میرسید.
نیمه اول: ترس از اشتباه و احتیاط مفرط
نیمه اول با جوی تابستانی و آرام آغاز شد. ۳۰ دقیقه ابتدایی بازی به قدری سرد و بیروح بود که گویی بازیکنان به جای میدان نبرد، در یک پیکنیک عصرگاهی حضور داشتند. هر دو تیم با حداقل ریسک بازی میکردند و ترس از اشتباه بر اشتیاق برای گلزنی غلبه داشت. تنها پس از گذشت نیم ساعت بود که یخ بازی کمی شکسته شد. یوونتوس توسط تورام به گل رسید، اما بازبینی تصاویر توسط VAR نشان داد که او در موقعیت آفساید قرار داشته و گل مردود اعلام شد. کونسیسائو نیز جدیترین موقعیت یووه را به دست آورد که با واکنش هوشمندانه مانیان مهار شد.
نیمه دوم: تیرک دروازه و تغییرات بیحاصل
در آغاز نیمه دوم، میلان بهترین فرصت خود را به دست آورد. در یک ضدحمله سریع که توسط رابیو و لیائو طراحی شده بود، سلماکرز در موقعیتی عالی صاحب توپ شد، اما ضربه فنی او به تیرک افقی دروازه برخورد کرد. اگرچه نیمه دوم کمی پرجنبوجوشتر دنبال شد، اما همچنان محاسبات ریاضی و احتیاط بر بازی حاکم بود. یوونتوس مالکیت توپ بیشتری داشت و میلان به ضدحملات چشم دوخته بود. خروج لوکا مودریچ در دقیقه ۸۰ به دلیل برخورد با لوکاتلی و ورود یاشاری، همچنین حضور دیرهنگام ولاهوویچ و ییلدیز در زمین، تغییری در روند بازی ایجاد نکرد و مسابقه بدون هیچ اتفاق خاصی در دقایق پایانی به اتمام رسید.
وضعیت جدول و نگاه آماری
این تساوی جایگاه میلان را در رده سوم تثبیت کرد؛ آنها اکنون ۶ امتیاز با تیمهای کومو و رم فاصله دارند. در سمت مقابل، یوونتوس اسپالتی در رده چهارم باقی ماند و حاشیه امنیت ۳ امتیازی خود را حفظ کرد. نکته قابل توجه این دیدار، تداوم ضعف خط حمله هر دو تیم در ثبت گلهای تعیینکننده بود. با این حال، استحکام دفاعی همچنان نقطه قوت آنهاست؛ دفاع میلان به عنوان دومین خط دفاع برتر اروپا و یوونتوس با ثبت چهارمین کلینشیت پیاپی، نشان دادند که با همین استراتژی دفاعی به دنبال نهایی کردن صعود خود به لیگ قهرمانان هستند. در نهایت، سنسیرو شبی را پشت سر گذاشت که در آن «ترس از باختن» بزرگتر از «میل به بردن» بود.
