پیمودن راه چند ساله، مسیر جذاب بسکتبال آبیها:
این روزها، ورزش اول استقلال فوتبال نیست!
به گزارش «ورزش سه»، در روزهایی که نام استقلال در فوتبال کمتر شنیده میشود، یک رشته تازه تأسیس (یا بهتر بگوییم احیا شده)، به کانون توجهات تبدیل شده است. بسکتبال استقلال پس از سالها دوری، با بازگشتی پر سر و صدا، فصلی را سپری میکند که میتواند در صورت تدابیر مدیریتی آغاز مسیری باشد که جذابیتهای زیادی خواهد داشت!
تیم مردان استقلال با جذب ستارههایی مانند حامد حدادی، ارسلان کاظمی و تحت هدایت فنی مهران شاهینطبع، از همان ابتدا در قامت یک مدعی ظاهر شد. آبیها که در نیمفصل اول بدون شکست بودند و در نیمفصل دوم نیز شانهبهشانه رقبا پیش رفتند، علاوه بر بازیکنان باتجربه و صاحب سبک استقلال عمده ترکیب این تیم را بازیکنان زیر 23 سال و آیندهساز بسکتبال ایران تشکیل میدادند به شکلی که در اردوهای اخیر تیم ملی حضور 9 بازیکن از ترکیب 12-13 نفره آبیها در تیم ملی دیده میشد و در اردوها و مسابقات بسکتبال سه نفره هم آنها در جمع چهار نفره بازیکنان حداقل یک نماینده داشتند. با اینحال پس از نیمهکاره ماندن لیگ، نخستین تیمی بودند که نامه رسمی آمادگی خود برای حضور مسابقات کسب سهمیه و سوپرلیگ غرب آسیا را ارسال کردند.
حضور در WASL برای استقلال یک چالش استراتژیک و جذاب است که اهمیتی هم سطح با لیگ نخبگان خواهد داشت. این رقابتها که معتبرترین سطح باشگاهی در غرب آسیا محسوب میشود، یک تورنمنت ساده و صرفا مسابقات آسیایی نیست؛ حضور اسپانسرهای قدرتمند بینالمللی باعث شده تا این مسابقات با جوایز نقدی قابلتوجه و پشتیبانی لجستیکی خیرهکننده همراه باشد. در این سیستم، هزینههای سنگین ایاب و ذهاب، اسکان در بهترین هتلها و ترانسفرهای بینالمللی بر عهده اسپانسر برگزارکننده (WASL) است و این موضوع فشار مالی را از روی دوش باشگاهها برمیدارد. برای تیمی مثل استقلال، این رقابتها علاوه بر درآمدزایی، فرصتی طلایی برای رویارویی با تیمهای متمول عربی و آسیای میانه است که با ستارههای گرانقیمت خارجی به میدان میآیند. آبیها اگر با حفظ استخوانبندی فعلی و اضافه کردن نفرات کلیدی خارجی وارد این مسابقات شوند، با تکیه بر آن دو ستارهی معروف روی لوگو و هویتی که در این سالها روی آن پافشاری کردند، قهرمانی در مسابقات غرب آسیا میتواند یک ستاره درخشان دیگر در کارنامه این باشگاه باشد که مسیری را پیش رو دارد که جذابیتهای بیپایانی همراه آن است، قهرمانی در سوپرلیگ غرب آسیا و حضور در رویدادهای مهم بسکتبال افتخاری است که میتواند برای این باشگاه رقم بخورد.
در سمت دیگر، تیم زنان استقلال در اولین فصل فعالیت رسمی پس از انقلاب اسلامی، به چیزی جز قهرمانی فکر نمیکند. شاگردان فرزانه جمامی در حالی روز ۱۸ اردیبهشت به مصاف مدافع عنوان قهرمانی میروند که حضور ملیپوشانی مانند فائزه شهریاری و کیمیا یزدیان تهرانی، وزن کیفی تیم را بالا برده است.
این فینال، یک پیوست احساسی هم دارد؛ زمزمههایی مبنی بر خداحافظی عسل پورحیدری از دنیای بازی و ورود به عرصه مربیگری شنیده میشود. قهرمانی با پیراهن آبی، آن هم برای فرزند اسطورهای که زندگیاش با نام استقلال گره خورده بود، میتواند پایانی فراموشنشدنی برای دوران بازی او باشد.
نکته جالب توجه دیگر، حضور رائل ویتست ستاره آمریکایی استقلال است؛ بازیکنی که در شرایطی که اکثر لژیونرهای خارجی ورزش ایران را ترک کردهاند، همچنان در تهران مانده و حالا فرصت دارد با استقلال قهرمان لیگ شود و جام قهرمانی را هم بالای سر ببرد، تصویر جالبی خواهد بود!
در نهایت، با حمایتهای ویژه علی تاجرنیا از بخش بسکتبال، به نظر میرسد آبیها مسیر درستی را در پیش گرفتهاند، هرچند شرایط حال حاضر ورزش ایران تحت تاثیر جنگ تحمیلی قرار گرفته است اما مسیری که آبیها پیش رو دارند در این رشته کاملا متفاوت است، موفقیتهای بزرگ در اولین فصل حضورشان بعد از سالهای طولانی و فراهم شدن مسیری همراه با جذابیت که شاید در رشتههای انفرادی و تیمی دیگر چندان وجود ندارد و همه اینها به تصمیم نهایی این باشگاه باز میگردد.
تمام این اتفاقات باعث شده تا بیشترین توجه این روزها معطوف به تیم بسکتبال استقلال باشد و در این روزها ورزش اول استقلال فوتبال نیست، بسکتبال است!
