
به گزارش “ورزش سه”، دفاع راست پستی که شاید هیچ فوتبالیستی در شروع کار به عنوان یک نوجوان دوست ندارد آنجا بازی کند اما کافی است که به سطح بزرگسالان برسد، آنوقت سر پست دفاع راست و چپ دعوا میشود. از یک طرف بازیکنانی که سالها در این پست بازی کرده و ماهر شدهاند و از سوی دیگر وینگرهایی که شاید پا به سن گذاشته و توان تهاجمی خود را کمتر میبینند و یا مدافعان وسط که با نمایش توانایی تهاجمی خود به این پست نقل مکان میکنند.
پس طبیعی است که در یک سطح حرفهای جدال بر سر پست مدافعان کناری تشدید شود اما حالا در تیم ملی ایران یک جدال بیش از اندازه به وجود آمده است. جایی که سرمربی تیم ملی با کنار زدن خیل عظیمی از مدافعان راست مدعی، چهار نام را به اردو فراخوانده است. بازیکنانی که هر کدام خود را در ترکیب اصلی تیم ملی در جام جهانی میبینند.
صالح حردانی، دانیال اسماعیلیفر، رامین رضاییان و آریا یوسفی. چهار نام که پس از درخشش در سه تیم قدرتمند لیگ برتر ایران به حدی از آمادگی رسیدند که قلعهنویی نتواند هیچ کدام را خارج از فهرست نگه دارد، البته که هر کدام مشخصات متفاوت و وجهی متمایز در نمایش خود دارند.
شاید توانایی حضور صالح و رامین در چند پست آنها را از دیگران برجسته کند اما دانیال هم چهار فصل درخشان و همراه با قهرمانی را در تراکتور و پرسپولیس پشت سر گذاشته و آمادگی مستمری را از خود نشان داده که احتمالا به زعم خود او، شایسته حضور در جام جهانی هم هست. همچنین اریا یوسفی جوان هم اگرچه شانس کمتری برای حضور در ترکیب اصلی دارد اما شاید همراهی او با تیم ملی در این تورنمنت، اندوخته آینده فوتبال ملی ایران باشد.

اما برای امیر قلعهنویی لحظه انتخاب به سرعت فرا میرسد و احتمالا او دو نفر را کنار خواهد گذاشت تا با دو مدافع راست به جام جهانی برود. خط زدن بازیکنان البته تنها محدود به عرصه ملی نخواهد بود و همین حالا مدیران تیمهای باشگاهی نیز در حال سبک سنگین کردن چیزی هستند که در یک فصل اخیر بر آنها گذشته است.
در چشم انداز باشگاهی فوتبال ایران مهمترین مسئله «انقباض در بودجه» خواهد بود. جایی که احتمالا پیامدهای جنگ خود را به هزینهکرد تیمهای خصوصی نظیر تراکتور هم خواهد رساند تا آنها نیز به فکر تغییر و تحولات در تیم خود بیفتند. اما جدا از این، تراکتور پرمهره احتمالا از نظر فنی هم مجبور خواهد بود در چند پست تغییراتی ایجاد کند، از جمله در پست دفاع راست.
دفاع راست تراکتور شباهت جالبی به تیم ملی دارد. جایی که چهار نفر مدعی حضور در ترکیب اصلی هستند. دانیال، صادق، شیری و فرجی. بازیکنانی که شاید نقطه اشتراک آنها علاوه بر حضور در تراکتور، پوشیدن پیراهن پرسپولیس و قهرمانی با این تیم باشد.
دانیال به یک معنا پست دفاع راست را در تراکتور قبضه کرده. تا جایی که حتی دراگان اسکوچیچ که علاقه وافری به محرمی دارد هم نتوانست دانیال را کنار بگذارد. اما صادق کم و بیش بازی کرد و عملکرد قابل قبولی هم داشت. هرچند که تردیدی نیست که پیش از ترک ایران و در لیگ شانزدهم و هفدهم، آمادگی بیشتری داشت.
شیری مجبور شد پست خود را به هافبک دفاعی و مرکزی تغییر دهد و عملکرد خوبی را هم از خود نشان داد. عملکردی که اسکوچیچ را مجاب کرد بعد از مصدومیت ایگور پوستونسکی، از او در پست شماره شش استفاده کند و شیری هم به خوبی این اعتماد را پاسخ داد.
فرشاد فرجی اما چیزی بیشتر از دو بازی در یک فصل به دست نیاورد تا پس از روزهای درخشان در پرسپولیس کارلوس گاریدو، این فصل را اغلب از روی نیمکت دنبال کند و شاید هم در پایان فصل به دنبال جدایی برای کسب شرایط بهتر باشد.
به هر حال به نظر میرسد محمد ربیعی در اولین تصمیم نقل و انتقالاتی، از بین چهار مدافع راست بزرگسال تصمیم به خلوت کردن تیمش بگیرد. طبیعتا حفظ دانیال اولویت او خواهد بود اما فراموش نکنید که جام جهانی و حضور در آن هم اثر خود را بر وضعیت بازیکنان خواهد گذاشت و شاید اتفاقاتی غیر منتظره هم در این باره رخ دهد. اما هرچه که هست، ربیعی و قلعهنویی به زودی این سرگیجه را خاتمه خواهند داد.