سیمئونه بهترین پاسخ را به اتهام قدیمی داد

به گزارش "ورزش سه"، اتلتیکو مادرید دیگو پابلو سیمئونه را دیگر نمی‌توان تنها با کلیشه‌هایی چون تیم بسته، سنگی و متکی به مقاومت تعریف کرد. 

در این فصل از لیگ قهرمانان، اعداد داستان دیگری را روایت می‌کنند. مجموعه سرخ‌وسفیدپوش در ۱۵ بازی ۳۵ گل به ثمر رسانده (میانگین ۲.۳۳ گل در هر مسابقه) و پس از بازی رفتی که در آن ۱۸ بار به سمت دروازه شلیک کرد، مالکیت توپ بیشتری داشت، پاس‌های بیشتری داد و امید گل (xG) بالاتری نسبت به انگلیسی‌ها ثبت کرد، حالا با امید کامل راهی لندن می‌شود. چولو برچسب «فوق‌دفاعی» بودن را از خود کنده است.

سال‌هاست که اتلتیکوی سیمئونه با اتیکتی همراه بوده که پاک کردنش دشوار است: تیمی دفاعی با بلاک پایین که اهل زجر کشیدن است و منتظر اشتباه حریف می‌ماند تا ضربه‌اش را بزند. تصویری که در بسیاری از لحظات بخشی از حقیقت بود، اما این دوره از لیگ قهرمانان در حال قدیمی کردن آن است. این اتلتیکو البته که رقابت می‌کند و البته که دفاع می‌کند، اما در عین حال حمله می‌کند، به محوطه جریمه می‌رسد، شوت می‌زند و تهدید می‌سازد.

داده‌های لیگ قهرمانان این موضوع را بهتر از هر حسی توضیح می‌دهند. تیم مادرید به عقب نشستن و انتظار کشیدن بسنده نمی‌کند: آن‌ها وارد محوطه جریمه می‌شوند و حملات خود را با تداوم حفظ می‌کنند. ۱۶۲ شوت در چارچوب، ۸۳ ضربه کرنر و ۱۴۳ پاس گل کلی، از اتلتیکویی حکایت دارد که نانِ تک‌موقعیت‌های اتفاقی یا حملات جرقه‌ای را نمی‌خورد.

بازی رفت مقابل آرسنال بهترین مثال بود. بازی با تساوی ۱-۱ به پایان رسید اما یک برداشت واضح به جا گذاشت: اتلتیکو پنهان نشد. آن‌ها ۱۸ بار ضربه زدند که تقریباً دو برابر تیم انگلیسی بود، هرچند تنها چهار ضربه داخل چارچوب بود. این همان بخشِ نیازمند بهبود برای بازی لندن است: تنظیم کردن دقت ضربات آخر. اما پایه و اساس کار محکم است؛ تیم سیمئونه موقعیت ساخت، فشار آورد و رایا را مجبور کرد تا به یکی از چهره‌های برتر مسابقه تبدیل شود.

نکته مهم دیگر این بود که اتلتیکو بدون از دست دادن کنترل، حمله کرد. آن‌ها ۵۱.۶ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشتند، پاس‌های بیشتری نسبت به رقیب دادند و در امید گل برتر بودند. این یعنی تیمی گسسته یا آشوب‌زده نبودند؛ اتلتیکویی شجاع‌تر اما در عین حال منظم بودند. هجومی‌تر، اما بدون آنکه اصالت خود را کاملاً از دست بدهند.

فصل اروپایی این تیم یک نام ویژه هم دارد: خولین آلوارز. «عنکبوت» تا اینجای لیگ قهرمانان ۱۰ گل به ثمر رسانده و به فانوس دریایی خط حمله تیم تبدیل شده است. هیچ‌کس در تاریخ اتلتیکو در یک فصل از لیگ قهرمانان به این رقم نرسیده بود. تأثیر او بخش بزرگی از تغییرات تیم را حمایت می‌کند؛ سیمئونه مهاجمی دارد که نه تنها گل می‌زند، بلکه مدافعان را جذب می‌کند، شوت می‌زند، خطر می‌آفریند و به حملات معنا می‌دهد.

در اطراف او، تیم مسیرهای بیشتری پیدا کرده است. سورلوت ۶ گل زده، یورنته از خط دوم اضافه می‌شود، جولیانو سیمئونه انرژی تزریق می‌کند، گریزمان همچنان بین خطوط ظاهر می‌شود و مدافعان کناری نیز در زمین حریف حضور دارند. همه چیز به یک حرکت یا یک بازیکن واحد بستگی ندارد.

این به معنای آن نیست که اتلتیکو دیگر «اتلتیکو» نیست. آن‌ها همچنان توپ‌ربایی‌های زیادی دارند، در هر دوئل می‌جنگند و بازیکنانی دارند که برای عقب دویدن در زمان لازم ساخته شده‌اند. اما این نسخه از لیگ قهرمانان، مدلی جسورتر را نشان می‌دهد که می‌تواند چشم در چشم رقیب بدوزد.

آمار خطاهای بازی مقابل آرسنال نیز به درک این موضوع کمک می‌کند. اتلتیکو تنها ۷ خطا مرتکب شد. در چنین مرحله حذفی و مقابل تیمی که در ضربات ایستگاهی قوی است، مرتکب نشدن خطاهای بی‌مورد به اندازه خوب حمله کردن اهمیت داشت.

اکنون همه چیز در لندن مشخص خواهد شد. نتیجه ۱-۱ سرنوشت صعود را باز نگه داشته و اتلتیکو را ملزم می‌کند تا بخش زیادی از آنچه در متروپولیتانو انجام داد را تکرار کند، اما با دقتی بیشتر. پیام بازی رفت این است: تیم سیمئونه می‌تواند آسیب بزند، می‌تواند موقعیت بسازد و می‌تواند در دقایقی از بازی سلطه داشته باشد.

چولو راه را می‌شناسد و می‌خواهد ثابت کند که این اتلتیکو دیگر با تابلوی قدیمیِ «تیم دفاعی» زندگی نمی‌کند. در این لیگ قهرمانان، سیمئونه در حال زدودن برچسب‌های کهنه از پیشانی خود است.