پریمیر لیگ، لیگ کرنرها!

به گزارش ورزش سه، آمارها نشان می‌دهد میانگین گل‌های حاصل از ضربات ایستگاهی (بدون احتساب پنالتی) به 0.73 گل در هر بازی رسیده که بالاترین رقم از فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ تاکنون است. همچنین نزدیک به ۲۷ درصد تمام گل‌های این فصل از همین مسیر به ثمر رسیده‌اند.
این یعنی تقریبا از هر چهار گل، یکی از آن‌ها به وسیله یک سناریوی تمرین ‌شده و ایستگاهی به دست آمده؛ نه خلاقیت در جریان بازی.
در واقع خیلی از تیم‌ها دیگر آن قدرت سابق را در خلق موقعیت در جریان بازی ندارند. حتی تیم‌هایی مثل منچسترسیتی، منچستریونایتد و ناتینگام‌فارست هم فقط به‌ صورت جزئی پیشرفت داشته‌اند؛ در حالی که اکثر تیم‌ها افت محسوسی در این بخش داشته‌اند. نتیجه؟ تمرکز بیشتر روی ساده‌ترین و قابل‌کنترل‌ترین راه: ارسال‌ها و ضربات ایستگاهی.

کرنر؛ موثرترین سلاح فصل
در بین تمام ضربات ایستگاهی، کرنرها به سلاح اصلی تبدیل شده‌اند. این فصل به طور میانگین 0.48 گل در هر بازی از روی ضربات کرنر به ثمر رسیده؛ عددی که سهمی 17.5 درصدی از کل گل‌های لیگ دارد! این رقم در مقایسه با رکورد قبلی (13.9 درصد) جهش بزرگی محسوب می‌شود.
به زبان ساده‌تر لیگ برتر انگلیس حالا بیشتر از هر زمان دیگری به «لیگ کرنرها» تبدیل شده است!

آرسنال؛ تیمی که کرنر را به علم تبدیل کرد
تیم تحت هدایت میکل آرتتا بهترین نمونه استفاده از این روند است. این تیم با ۱۷ گل از روی ضربات کرنر، رکورد تاریخ لیگ را شکسته و به موثرترین تیم تاریخ در این زمینه تبدیل شده است. 
در ثبت این آمار دکلان رایس، کلیدی‌ترین نقش را داشته. ارسال‌های دقیق او نه ‌تنها منجر به گل شده، بلکه بیشترین موقعیت باکیفیت (از نظرXG ( لیگ را ایجاد کرده است. آرسنال همچنین با ۹۵ شوت از روی ضربات کرنر، در این زمینه هم صدرنشین است.

در کورس قهرمانی، جایی که آرسنال شانه ‌به ‌شانه منچسترسیتی پیش می‌رود، همین جزئیات می‌تواند تعیین‌کننده باشد. وقتی فاصله تیم‌ها به حداقل می‌رسد، یک کرنر می‌تواند تفاوت بین قهرمانی و ناکامی باشد؛ چه در امتیاز، چه در تفاضل گل.

تاتنهام؛ تیمی که بدون کرنر عملا فلج است!
در طرف مقابل داستان تاتنهام کاملا متفاوت اما به همان اندازه قابل ‌توجه است. این تیم یکی از ضعیف‌ترین عملکردها را در خلق موقعیت در جریان بازی دارد و میانگین xG آن در این بخش تنها 0.68 است؛ یکی از پایین‌ترین‌ها در لیگ.
اما نکته عجیب‌تر اینجاست: تمام گل‌های ایستگاهی تاتنهام (۱۵ گل) فقط از روی کرنر به دست آمده. نه ضربه آزاد، نه اوت بلند؛ هیچ‌کدام به گل تبدیل نشده‌اند!
این وابستگی شدید حالا با مصدومیت ژاوی سیمونز و غیبت چند بازیکن خلاق دیگر به یک بحران تبدیل شده. تاتنهام برای گل زدن، عملا به کرنر نیاز دارد.

کرنر؛ مرز بین بقا و سقوط
در هفته‌های پایانی فصل، شرایط به جایی رسیده که هم در بالای جدول و هم در پایین، کرنرها نقش حیاتی پیدا کرده‌اند. آرسنال برای قهرمانی به آن‌ها تکیه کرده و تاتنهام برای بقا به آن‌ها وابسته است.
شاید این تصویر خیلی رمانتیک نباشد اما واقعیت فوتبال امروز همین است:دیگر همیشه بهترین تیم برنده نمی‌شود؛ گاهی تیمی که کرنر بهتری می‌زند، همه‌چیز را می‌برد.
لیگ برتر این فصل نشان داد که فوتبال مدرن، بیشتر از هر زمان دیگری به جزئیات وابسته شده. جایی که یک ارسال دقیق، یک حرکت تمرین‌ شده و چند ثانیه تمرکز می‌تواند سرنوشت یک فصل را عوض کند.
روندی که اگر ادامه پیدا کند، باید بپذیریم که فوتبال دارد به سمت یک تغییر جدی می‌رود: از بازیِ خلاقانه در جریان مسابقه، به یک بازیِ حساب‌شده روی ضربات ایستگاهی!
و در این مسیر کرنرها دیگر فقط یک موقعیت نیستند؛ آن‌ها آرام‌آرام نتیجه مسابقات را تعیین می‌کنند.