اسطوره ایرانی که کشتی را به هنر تبدیل کرد

به گزارش "ورزش سه"، در متنی که اتحادیه جهانی کشتی در پی درگذشت عبدالله موحد، اسطوره کشتی ایران منتشر کرده، آمده است:  

عبدالله موحد (ایران)، یکی از بزرگان تمام دوران کشتی جهان و از چهره‌های برتر کشتی آزاد در دهه ۱۹۶۰، روز پنجشنبه، ۳۰ آوریل، پس از سکته قلبی در ایالات متحده درگذشت. این اسطوره ایرانی ۸۶ ساله بود.
نام موحد، عضو تالار مشاهیر کشتی اتحادیه جهانی، با درخشش فنی و نظم و انضباط بی‌رحمانه مترادف شد. موحد، قهرمان پنج دوره جهان، برنده مدال طلای المپیک و دو بار برنده بازی‌های آسیایی، در خط مقدم دوران برتری ایران در صحنه جهانی قرار داشت. موحد با رقابت در وزن‌های ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم کشتی آزاد، به سطحی از تسلط پایدار دست یافت که به ندرت در این ورزش دیده می‌شود.

موحد که در مارس ۱۹۴۰ در بابلسر، استان مازندران ایران متولد شد، از کودکی با والیبال آشنا شد و به خاطر مهارت‌هایش به عنوان یک اسپکر در محل شناخته می‌شد. با این حال، او این ورزش را کنار گذاشت زیرا احساس می‌کرد به اندازه کافی قد بلند نیست و باور نداشت که برای این کار مناسب است. در نهایت، او میراث خود را بر روی تشک کشتی رقم زد.
او به باشگاه ورزشی تهران جوان پیوست و موحد به عنوان یک جوان، دوران آسانی نداشت. او اغلب به کشتی‌گیران باسابقه‌ای مانند محمدعلی صنعتگران می‌باخت. با این حال، او پشتکار داشت و مربیان به ترکیب نادر چابکی، هوش و خونسردی او در شرایط فشار پی بردند. این ویژگی‌ها، حرفه او را تعریف کردند.

موحد در زمانی ظهور کرد که کشتی ایران سرشار از استعداد بود. او صحنه را با اسطوره‌های کشتی مانند غلامرضا تختی، منصور مهدی‌زاده، ابراهیم سیف‌پور و امامعلی به اشتراک گذاشت. در چنین جمعی، بزرگی نه تضمین شده بود و نه به راحتی به دست می‌آمد، اما ظهور موحد سریع بود.

موفقیت او در سال ۱۹۶۲ رقم خورد، زمانی که قهرمان سابق کشتی آزاد اتحاد جماهیر شوروی برای یک سری مسابقات دوستانه به ایران سفر کرد. پیروزی او بر زارگ بریاشویلی او را به یک پدیده در ایران تبدیل کرد و سال بعد، موحد اولین رقابت خود را برای تیم ملی ایران در مسابقات قهرمانی جهان در صوفیه، بلغارستان انجام داد.

موحد به عنوان یک تازه کار ۲۳ ساله، تاثیر زیادی نداشت -- او به طور مشترک با کشتی گیر مشهور بلغاری، انیو والچف (بلغارستان)، در جایگاه ششم قرار گرفت. در المپیک ۱۹۶۴ توکیو، او نشانه‌هایی از پیشرفت نشان داد و چهارم شد. یک سال بعد، در مسابقات جهانی منچستر، او اولین عنوان قهرمانی جهان خود را به دست آورد و روند فوق‌العاده‌ای را آغاز کرد.

از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰، موحد عملاً دست‌نیافتنی بود. او شش عنوان قهرمانی بزرگ جهانی متوالی را در وزن‌های ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم به دست آورد، از جمله قهرمانی جهان در سال‌های ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰، به همراه مدال طلای المپیک در المپیک تابستانی ۱۹۶۸. پیروزی سال ۱۹۶۸، که اغلب به عنوان اوج دوران حرفه‌ای او ذکر می‌شود، تسلط تاکتیکی و عزم راسخ او را به نمایش گذاشت. او همچنین مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰ را از آن خود کرد.

او برای المپیک تابستانی ۱۹۷۲ بازگشت، اما یک آسیب دیدگی ناگوار در شانه، دوران حرفه‌ای او را کوتاه کرد و مانع از فصل پایانی شد که می‌توانست کارنامه درخشان او را بیش از پیش روشن کند. پس از بازی‌ها، موحد که دارای مدرک کارشناسی ارشد بود، به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کرد و در آنجا دکترای خود را در دانشگاه جورج واشنگتن دنبال کرد. او پس از اخذ مدرک دکترا در آنجا به زندگی خود ادامه داد و به عنوان مکانیک مشغول به کار شد.

فراتر از مدال‌هایش، میراث موحد در استانداردی که او تعیین کرد، نهفته است. او به تعریف نسل طلایی کشتی ایران کمک کرد و الهام‌بخش ورزشکاران بی‌شماری بود که راه او را دنبال کردند. ورود او به تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی، جایگاه او را در میان بزرگان تمام دوران تثبیت کرد.
در سوگ فقدان او، دنیای کشتی نه تنها یاد یک قهرمان، بلکه یاد هنرمندی را گرامی می‌دارد که تعالی پایدارش، کشتی آزاد را به یک هنر ارتقا داد.